Για το "Κάστρο, τη "μικρή Βενετιά" και τη "Σκάρπα"...

Από αιώνες, τώρα, οι Ιταλοί είχαν άποψη για την "ενάλια δόμηση" (και την έκαναν πράξη, στη Βενετία και αλλού) χωρίς να τους απασχολούν νομοθεσίες περί αιγιαλού, αιγιαλίτιδας ζώνης κλπ.

Η παραλιακή βόλτα στη Liguria, βόρεια και νότια από τη Γένοβα (για δεκάδες χιλιόμετρα), όπως επίσης και στις παραθαλάσσιες περιοχές πάνω και κάτω από τη Νάπολι (αλλά και σε πολλές άλλες περιοχές της ιταλικής ακτογραμμής) μας επιτρέπει να δούμε -και να παρατηρήσουμε- αυτήν την "άνευ όρων" ενάλια δόμηση.

Η Σκάρπα λοιπόν, σ' εμάς, δεν είναι δακτυλοδεικτούμενη ΕΠΕΙΔΗ -απλώς- έχει "χτισμένα σπίτια μέσα στη θάλασσα" (υπάρχουν και σε άλλα μέρη)...

... αλλά γιατί, αυτά, ξεχωρίζουν για το σχεδιασμό και τη γραφικότητά τους...

Είναι όπως με τις γυναίκες:

Όμορφες γυναίκες έχει -και βλέπεις- παντού!

Οι "Θεές" (της ομορφιάς και του χαρακτήρα) είναι που σπανίζουν...

Σκάρπα βρήκαμε κι αλλού,

ενός, αλλιώτικου, ρυθμού...

...πού 'χει λεβάρισμα του βαρκακιού...

...μέσω έξυπνου μοχλού!

Παίζει ρόλο -όμως- κι έχει σημασία

του Μερμελέχα η απουσία...

 

Δ.Ν.Α.

Θα μπορούσε να βρεθεί μια καλή δικαιολογία αλλά...

 {Ο Αλή Μπαμπάς  με τους "Σαράντα Αφιλοκερδείς" περιλαμβάνεται στις "Χίλιες και μία νύχτες" που μαζί και με κάτι άλλες ωραίες ιστορίες της Ανατολής είχαν κέντρο τη μυθική Βαγδάτη. Η οποία Βαγδάτη δοξάστηκε, επίσης, για τα μαγικά ιπτάμενα χαλιά της, τα περίφημα ουρί των Χαλίφηδων, τα τζίνια που έβγαιναν απ' τα λυχνάρια διά της τριβής τους (κι εκτελούσαν τις επιθυμίες του τρίβοντος), τα παραμυθένια παλάτια και πολλά άλλα θαυμαστά ων αριθμός ουκ έστι! 

Εδώ, σ' εμάς, τέτοια δεν θα βρεις. Εμείς έχουμε άλλα θεσπέσια και κραυγαλέα για να τέρπεται η ψυχάρα μας (και η τσεπάρα μας) που -χωρίς να τα ψάξεις και πολύ- τα συναντάς στο διάβα σου, πέφτεις απάνω τους και τα βλέπεις όλα ανεξαιρέτως, θες δε θες. 

Μόνη διαφορά από τις "Χίλιες και μία νύχτες" είναι ότι, εδώ σ' εμάς, δεν είναι μετρημένοι οι "Αφιλοκερδείς"...

...κάτι που σου αφήνει ένα κενό. Μιά γεύση ημιτελούς μαγειρικής τέχνης...}