Για το Γιαλό της Μυκόνου: Να ζήσουμε να τον θυμόμαστε...

Τη Χώρα της Μυκόνου πολλοί την ερωτεύτηκαν άλλοι τόσοι την αγάπησαν αλλά λίγοι -έως ελάχιστοι- την πόνεσαν...
Η "άνευ όρων" κερδοσκοπία (ειδικότερα η κερδολαγνεία) που είναι το κίνητρο του κάθε παράνομου και του κάθε "καταπατητή", βρίσκει εύκολα -και γρήγορα- "ανίερες συμμαχίες" μεταξύ αυτών που θα έπρεπε να "φυλάνε Θερμοπύλες". Τα κάστρα, ως γνωστόν, "πέφτουν" -εύκολα- με βοήθεια από μέσα.

Μια ματιά στο αλαλούμ (και γιουσουρούμ) στο οποίο έχει περιέλθει -και μετατραπεί- ο Γιαλός τις τελευταίες δεκαετίες (η βιτρίνα του ωραιότερου μεσαιωνικού οικισμού των Κυκλάδων) τα λέει όλα!
Kαι δεν υπάρχει, μάλιστα, και χρεία μαρτύρων. Κάνει μπαμ από μακριά ότι η υπόθεση ζέχνει και ότι κάποιοι "κύριοι", αρμόδιοι περί τα τοιαύτα, υπολείπονται -αισθητά- του περιεχομένου τόσο της λέξης "κύριος" όσο και της έννοιας "αρμόδιος"...

Το πράγμα, βαθμηδόν, πήρε τη σημερινή τερατώδη μορφή του με τις πολυποίκιλες παρανομίες που, στο μεταξύ, συντελέσθηκαν βήμα το βήμα, μέρα τη μέρα, χρόνο το χρόνο. Ουδείς κινήθηκε όταν έπρεπε αποφασιστικά. Αντίθετα: Στραβά μάτια και συγκάλυψη.
Κλασσική περίπτωση εφαρμογής της βλακώδους συνταγής:
"Κέρδος τώρα, με υποθήκη το ίδιο το μέλλον"...

...ξεχνώντας ότι η Μύκονος "τράβηξε κόσμο" με την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική της, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της και με τη γνησιότητά της. Και όχι -βέβαια- με την, κατ' αντιγραφή, αισθητική των καφεστιατορίων τύπου Aigaleo City, Peristeritown και ίσως -έτσι που κατάντησε κι αυτό- Kolonaki square...

...και όπως το έχει πει, πιθανότατα o ευφυέστερος ανθρώπινος νους, ο Αλβέρτος Αινστάιν:
"Η καταστροφή ΔΕΝ επέρχεται γιατί την επιδιώκουν λίγοι "κακοί" αλλά επειδή οι πολλοί -καλοί- ΔΕΝ κάνουν τίποτα για να την αποτρέψουν"...

Υ.Γ.1 Ο Αλκαίος έγραφε κι ο Μικρούτσικος μελοποιούσε:
"...εδώ είναι ...φαιό νταμάρι κι εγώ ένα πεδίο βολής φτηνό που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι...

Υ.Γ.2 Μην γελαστείτε: Η φωτογραφία δεν είναι την ώρα της ανατολής, είναι -ακριβώς- μετά τη δύση του ήλιου. Πώς θα μπορούσε άλλωστε;

Δ.Ν.Α.