Για όλα φταίει η Αττική Οδός
Τελικά, ένας... δρόμος πήρε στο λαιμό του την τέλεια κυβέρνηση.
Αυτό το -θαυμάσιο- επιτελικό κράτος του Μητσοτάκη να σπάσει τα μούτρα του στην Αττική Οδό...
()
Σημείωση : Ο υπέρτιτλος είναι τής "Ν.Μ."
Τρίτη 25 Ιανουαρίου 2022
Σπάσανε τά μούτρα τούς στήν ιδιωτική πρωτοβουλία : "Για όλα φταίει η Αττική Οδός..."
Κυριακή 16 Ιανουαρίου 2022
Η μεταβολή τής ατμοσφαιρικής πίεσης στή Μύκονο από τήν εκρηξη τού ηφαιστείου Τόνγκα στόν Ειρηνικό...
Η βύθιση αμέσως μετά τίς 22 καί 10' χθές (15/1/2022) συνέβη όταν έφθασε τό κρουστικό κύμα τής εκρήξεως αφού διήνησε περίπου 9360 ναυτ. μίλια (από τή συντομότερη διαδρομή επί τής γήινης σφαίρας).
Η μικρότερη βύθιση στίς 2 καί 10' είναι αποτέλεσμα τής άφιξης τού κρουστικού κύματος από αντίθετη κατεύθυνση (η γή είναι σφαιρική) κάνοντας μεγαλύτερη διαδρομή μέχρι νά φθάσει στή Μύκονο...
Η μεταβολή τής ατμοσφαιρικής πίεσης στή Μύκονο από τήν εκρηξη τού ηφαιστείουστόν Ειρηνικό...
| Μετεωρολογικός σταθμός Μυκόνου Ιδιοκτησία: Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών Φιλοξενία: ΔΗΜΟΣ ΜΥΚΟΝΟΥ Επίβλεψη: Ιωάννης Θεοδώρου - Λέανδρος Μαγλαράς Weather station of Mykonos Provided by the National Observatory of Athens Hosted by MUNICIPALITY OF MYKONOS Supervised by Ioannis Theodorou - Leandros Maglaras Υψόμετρο/Elevation: 10 m |
Σάββατο 1 Ιανουαρίου 2022
Αργίες τού 2022 : Γιά νά μή μάς ξαφνιάσουν καλό είναι νά τίς ξέρουμε εκ τών προτέρων..
Οι αργίες του 2022
Θεοφάνια 6 Ιανουαρίου 2022, Πέμπτη
Καθαρά Δευτέρα 7 Μαρτίου 2022, Δευτέρα
Ευαγγελισμός της Θεοτόκου 25η Μαρτίου 2022, Παρασκευή
Μεγάλη Παρασκευή 22 Απριλίου 2022
Μεγάλο Σάββατο 23 Απριλίου 2022
Κυριακή του Πάσχα 24 Απριλίου 2022
Δευτέρα του Πάσχα 25 Απριλίου 2022
Εργατική Πρωτομαγιά 1 Μαΐου 2022 Κυριακή (Πιθανόν να μεταφερθεί)
Αγίου Πνεύματος 13 Ιουνίου 2022, Δευτέρα
Κοίμηση της Θεοτόκου 15 Αυγούστου 2022, Δευτέρα
28η Οκτωβρίου 2022, Παρασκευή
Χριστούγεννα 25 Δεκεμβρίου 2022, Κυριακή
Τρίτη 28 Δεκεμβρίου 2021
Ψηφοθηρική αγυρτία καί "θρησκευόμενοι ...νεοφιλελέδες"!
Ο Ηλίας Μόσιαλος και ο περιφερόμενος σκοταδισμός
Η ανάρτηση του καθηγητή Μόσιαλου έχει ήδη προκαλέσει, ένθεν κακείθεν, ένα κύμα θετικών και αρνητικών (υπερ)αντιδράσεων, συχνά υπεραπλουστευτικών, όπως η αναμενόμενη του κ. Άδωνι Γεωργιάδη. Θεωρώ τα πράγματα πιο περίπλοκα.
Τα δύο τελευταία χρόνια, άλλωστε, έχουμε δει διάφορες και αντιφατικές πλευρές αλληλεπίδρασης του θρησκευτικού φαινομένου με την πανδημία: τον περιφερόμενο σκοταδισμό να μετακινείται από τις πορείες των μακεδονομάχων σε αυτές των αρνητών, αλλά και την Ιερά Σύνοδο να «βγαίνει στα αριστερά» του Κ. Μητσοτάκη, στο ζήτημα της εξαίρεσης της εκκλησίας από τα μέτρα προστασίας. Όσα ακολουθούν δεν στοχεύουν να δικαιολογήσουν τον καθηγητή ή τους κριτικούς του, αλλά να ρίξουν φως στη διαχρονική ουσία του ζητήματος.
Το θέμα, προφανώς, δεν είναι νέο και δεν περιορίζεται μόνον στις συνταγματικές πλευρές της έντασης μεταξύ ελευθερίας της έκφρασης και θρησκείας. Στην Αμερική ήδη από το 1952 το Ανώτατο Δικαστήριο είχε κρίνει στην υπόθεση Joseph Burstyn Inc. κατά Wilson, 343 U.S. 495 (1952) ότι ο νόμος περί βλασφημίας της Πολιτείας της Νέας Υόρκης αποτελούσε αντισυνταγματικό περιορισμό της ελευθερίας του λόγου.
Κατά την απόφαση, «δεν είναι δουλειά της κυβέρνησης στο έθνος μας να καταστείλει πραγματικές ή φανταστικές επιθέσεις κατά ενός θρησκευτικού δόγματος, είτε εμφανίζονται σε δημοσιεύσεις, ομιλίες είτε σε κινηματογραφικές ταινίες.» Στην Ευρώπη, αντιθέτως, εξακολουθούν να επιβιώνουν, κυρίως ανεφάρμοστοι, νόμοι περί βλασφημίας. Μόλις το 2018 Μητροπολίτης είχε ασκήσει μήνυση με βάση το άρθρο 198 του Ποινικού Κώδικα για κακόβουλη βλασφημία, ζητώντας να απαγορευθεί η παράσταση του μιούζικαλ «Ιησούς Χριστός Σούπερσταρ».
Η διάταξη αυτή καταργήθηκε το 2019, με το νέο Ποινικό Κώδικα που ψηφίσθηκε επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Η ΝΔ είχε αναγγείλει την επαναφορά του, για να αποσύρει τελικά κατόπιν των αντιδράσεων τη σχετική ρύθμιση.
Την τελευταία περίοδο, πάντως, χωρίς να λείπουν οι περιπτώσεις αντίδρασης για καλλιτεχνικά έργα που θεωρήθηκαν προσβλητικά για τη χριστιανική θρησκεία (στα καθημάς για τον «Τελευταίο Πειρασμό» του Μάρτιν Σκορσέζε και το «ανίερο γλυπτό» του Τιερί ντε Κορντιέ το 2003) το κέντρο του ενδιαφέροντος μονοπωλείται από την αμφισβήτηση της ελευθερίας έκφρασης λογοτεχνικών έργων (πχ. «Απαγορευμένοι στίχοι») ή χιουμοριστικών απεικονίσεων σχετικών με το Ισλάμ.
Προφανώς αυτό οφείλεται αφενός στην άνοδο του μαχητικού, ενίοτε και τρομοκρατικού, ισλαμισμού, και αφετέρου στην ταυτοτική σύγκρουση στο εσωτερικό των κοινωνιών μας για την υποδοχή και ένταξη μεταναστών και προσφύγων, από τις μουσουλμανικές χώρες και όχι μόνον.
Η πιο ενδεικτική περίπτωση, μέχρι τουλάχιστον την τραγωδία στο CharlieHebdo, ήταν τα περιβόητα «μουσουλμανικά σκίτσα» της δανέζικης εφημερίδας Jutland Post. Μολονότι η εφημερίδα κατηγορήθηκε ότι χρησιμοποίησε τα σκίτσα κατά την πρακτική των αντισημιτών να εμφανίζουν στρεβλά στερεότυπα Εβραίων με γαμψή μύτη, αρπακτικά μάτια κ.λ.π. στο πλαίσιο της «αποανθρωποποίησης» (dehumanisation) τους, σύμφωνα με τον αρχισυντάκτη της η δημοσίευση τους συνιστούσε ένα τεστ για την ύπαρξη ή όχι αυτολογοκρισίας επιβαλλόμενης από τον ισλαμισμό στην κοινωνία της Δανίας.
Ο απόηχος του πειράματος πάντως τροφοδότησε νέες, απαράδεκτες περιπτώσεις αυτολογοκρισίας. Δύο ενδεικτικά παραδείγματα από χώρες υπεράνω κάθε υποψίας: Την επαύριο της δημοσίευσης η γκαλερί Tate του Λονδίνου απέσυρε ένα έργο του avant-garde καλλιτέχνη John Latham που απεικόνιζε κατακομματιασμένα το Κοράνι, τη Βίβλο και το Ταλμούδ. Ο εκδοτικός οίκος του Πανεπιστημίου Yale αρνήθηκε να αναδημοσιεύσει τα σκίτσα, στο πλαίσιο ενός βιβλίου του καθηγητή Klausen για αυτό καθεαυτό το θέμα.
Η εφημερίδα υπερασπίσθηκε την απόφαση της για δημοσίευση των σκίτσων με το εξής σκεπτικό: «οι σκιτσογράφοι αντιμετώπισαν το Ισλάμ με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζουν τον Χριστιανισμό, τον Βουδισμό, τον Ινδουισμό και άλλες θρησκείες. Και αντιμετωπίζοντας τους μουσουλμάνους στη Δανία ως ίσους, έστειλαν το μήνυμα: Σας ενσωματώνουμε στη δανέζικη παράδοση της σάτιρας επειδή είστε μέρος της κοινωνίας μας και όχι ξένοι. Οι γελοιογραφίες εντάσσουν τους μουσουλμάνους στην κοινωνία, δεν τους αποκλείουν.»
Ενώ από νομική/συνταγματική άποψη ο ισχυρισμός αυτός είναι ακριβής και στεγανός, από πολιτική παραβλέπει το προφανές ότι δεν αποτελεί το ίδιο ζήτημα η ένταξη των βουδιστών και των μουσουλμάνων στις σύγχρονες ευρωπαϊκές κοινωνίες, ούτε στην ουσία της ούτε στα συμφραζόμενα της.
Για το λόγο αυτό (και για να είμαστε ρεαλιστές και από το φόβο των αντιποίνων των φανατικών) τελικά η Jutland Post ζήτησε συγγνώμη από τους μουσουλμάνους ανά τον κόσμο. Σε μία ειδική δίγλωσση έκδοση, στα αραβικά και στα δανέζικα έγραψε ότι τα σκίτσα «δεν είχαν σκοπό να προσβάλλουν, ούτε ήταν σε αντίθεση με τη δανέζικη νομοθεσία, αλλά έχουν αναμφισβήτητα προσβάλει πολλούς μουσουλμάνους και για αυτό ζητάμε συγγνώμη.»
Ποια είναι τα συμπεράσματα που αντλώ από τη σύντομη και προφανώς ελλειπτική αυτή περιήγηση; προφανώς έχουμε ένα πρωταρχικό καθήκον αντίστασης στο σκοταδισμό, σε κάθε περίπτωση που προσπαθεί να καταπνίξει την ελευθερία της έκφρασης. Αυτή είναι η βάση ύπαρξης της δημοκρατίας και των πάσης φύσεως ελευθεριών μας.
Όσοι όμως μετέχουμε στο δημόσιο λόγο, έχουμε και μία δευτερεύουσα, πολιτική και προσωπική, όχι νομική, υποχρέωση να εκφραζόμαστε με ενσυναίσθηση για την πίστη και τις ευαισθησίες των άλλων. Ό,τι είναι ιερό για μερικούς πρέπει να είναι σεβαστό από όλους. Η δεύτερη αυτή υποχρέωση δεν αντιφάσκει με την θεμελιώδη πρώτη. Αντιθέτως, την ενισχύει. Αποτελεί το μοναδικό τρόπο να αναδεικνύεται ορθολογικά η ουσία της κάθε είδους αντιπαράθεσης, αντί να συσκοτίζεται συναισθηματικά το εκάστοτε διακύβευμα.
Το θέμα, προφανώς, δεν είναι νέο και δεν περιορίζεται μόνον στις συνταγματικές πλευρές της έντασης μεταξύ ελευθερίας της έκφρασης και θρησκείας. Στην Αμερική ήδη από το 1952 το Ανώτατο Δικαστήριο είχε κρίνει στην υπόθεση Joseph Burstyn Inc. κατά Wilson, 343 U.S. 495 (1952) ότι ο νόμος περί βλασφημίας της Πολιτείας της Νέας Υόρκης αποτελούσε αντισυνταγματικό περιορισμό της ελευθερίας του λόγου.
Κατά την απόφαση, «δεν είναι δουλειά της κυβέρνησης στο έθνος μας να καταστείλει πραγματικές ή φανταστικές επιθέσεις κατά ενός θρησκευτικού δόγματος, είτε εμφανίζονται σε δημοσιεύσεις, ομιλίες είτε σε κινηματογραφικές ταινίες.» Στην Ευρώπη, αντιθέτως, εξακολουθούν να επιβιώνουν, κυρίως ανεφάρμοστοι, νόμοι περί βλασφημίας. Μόλις το 2018 Μητροπολίτης είχε ασκήσει μήνυση με βάση το άρθρο 198 του Ποινικού Κώδικα για κακόβουλη βλασφημία, ζητώντας να απαγορευθεί η παράσταση του μιούζικαλ «Ιησούς Χριστός Σούπερσταρ».
Η διάταξη αυτή καταργήθηκε το 2019, με το νέο Ποινικό Κώδικα που ψηφίσθηκε επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Η ΝΔ είχε αναγγείλει την επαναφορά του, για να αποσύρει τελικά κατόπιν των αντιδράσεων τη σχετική ρύθμιση.
Την τελευταία περίοδο, πάντως, χωρίς να λείπουν οι περιπτώσεις αντίδρασης για καλλιτεχνικά έργα που θεωρήθηκαν προσβλητικά για τη χριστιανική θρησκεία (στα καθημάς για τον «Τελευταίο Πειρασμό» του Μάρτιν Σκορσέζε και το «ανίερο γλυπτό» του Τιερί ντε Κορντιέ το 2003) το κέντρο του ενδιαφέροντος μονοπωλείται από την αμφισβήτηση της ελευθερίας έκφρασης λογοτεχνικών έργων (πχ. «Απαγορευμένοι στίχοι») ή χιουμοριστικών απεικονίσεων σχετικών με το Ισλάμ.
Προφανώς αυτό οφείλεται αφενός στην άνοδο του μαχητικού, ενίοτε και τρομοκρατικού, ισλαμισμού, και αφετέρου στην ταυτοτική σύγκρουση στο εσωτερικό των κοινωνιών μας για την υποδοχή και ένταξη μεταναστών και προσφύγων, από τις μουσουλμανικές χώρες και όχι μόνον.
Η πιο ενδεικτική περίπτωση, μέχρι τουλάχιστον την τραγωδία στο CharlieHebdo, ήταν τα περιβόητα «μουσουλμανικά σκίτσα» της δανέζικης εφημερίδας Jutland Post. Μολονότι η εφημερίδα κατηγορήθηκε ότι χρησιμοποίησε τα σκίτσα κατά την πρακτική των αντισημιτών να εμφανίζουν στρεβλά στερεότυπα Εβραίων με γαμψή μύτη, αρπακτικά μάτια κ.λ.π. στο πλαίσιο της «αποανθρωποποίησης» (dehumanisation) τους, σύμφωνα με τον αρχισυντάκτη της η δημοσίευση τους συνιστούσε ένα τεστ για την ύπαρξη ή όχι αυτολογοκρισίας επιβαλλόμενης από τον ισλαμισμό στην κοινωνία της Δανίας.
Ο απόηχος του πειράματος πάντως τροφοδότησε νέες, απαράδεκτες περιπτώσεις αυτολογοκρισίας. Δύο ενδεικτικά παραδείγματα από χώρες υπεράνω κάθε υποψίας: Την επαύριο της δημοσίευσης η γκαλερί Tate του Λονδίνου απέσυρε ένα έργο του avant-garde καλλιτέχνη John Latham που απεικόνιζε κατακομματιασμένα το Κοράνι, τη Βίβλο και το Ταλμούδ. Ο εκδοτικός οίκος του Πανεπιστημίου Yale αρνήθηκε να αναδημοσιεύσει τα σκίτσα, στο πλαίσιο ενός βιβλίου του καθηγητή Klausen για αυτό καθεαυτό το θέμα.
Η εφημερίδα υπερασπίσθηκε την απόφαση της για δημοσίευση των σκίτσων με το εξής σκεπτικό: «οι σκιτσογράφοι αντιμετώπισαν το Ισλάμ με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζουν τον Χριστιανισμό, τον Βουδισμό, τον Ινδουισμό και άλλες θρησκείες. Και αντιμετωπίζοντας τους μουσουλμάνους στη Δανία ως ίσους, έστειλαν το μήνυμα: Σας ενσωματώνουμε στη δανέζικη παράδοση της σάτιρας επειδή είστε μέρος της κοινωνίας μας και όχι ξένοι. Οι γελοιογραφίες εντάσσουν τους μουσουλμάνους στην κοινωνία, δεν τους αποκλείουν.»
Ενώ από νομική/συνταγματική άποψη ο ισχυρισμός αυτός είναι ακριβής και στεγανός, από πολιτική παραβλέπει το προφανές ότι δεν αποτελεί το ίδιο ζήτημα η ένταξη των βουδιστών και των μουσουλμάνων στις σύγχρονες ευρωπαϊκές κοινωνίες, ούτε στην ουσία της ούτε στα συμφραζόμενα της.
Για το λόγο αυτό (και για να είμαστε ρεαλιστές και από το φόβο των αντιποίνων των φανατικών) τελικά η Jutland Post ζήτησε συγγνώμη από τους μουσουλμάνους ανά τον κόσμο. Σε μία ειδική δίγλωσση έκδοση, στα αραβικά και στα δανέζικα έγραψε ότι τα σκίτσα «δεν είχαν σκοπό να προσβάλλουν, ούτε ήταν σε αντίθεση με τη δανέζικη νομοθεσία, αλλά έχουν αναμφισβήτητα προσβάλει πολλούς μουσουλμάνους και για αυτό ζητάμε συγγνώμη.»
Ποια είναι τα συμπεράσματα που αντλώ από τη σύντομη και προφανώς ελλειπτική αυτή περιήγηση; προφανώς έχουμε ένα πρωταρχικό καθήκον αντίστασης στο σκοταδισμό, σε κάθε περίπτωση που προσπαθεί να καταπνίξει την ελευθερία της έκφρασης. Αυτή είναι η βάση ύπαρξης της δημοκρατίας και των πάσης φύσεως ελευθεριών μας.
Όσοι όμως μετέχουμε στο δημόσιο λόγο, έχουμε και μία δευτερεύουσα, πολιτική και προσωπική, όχι νομική, υποχρέωση να εκφραζόμαστε με ενσυναίσθηση για την πίστη και τις ευαισθησίες των άλλων. Ό,τι είναι ιερό για μερικούς πρέπει να είναι σεβαστό από όλους. Η δεύτερη αυτή υποχρέωση δεν αντιφάσκει με την θεμελιώδη πρώτη. Αντιθέτως, την ενισχύει. Αποτελεί το μοναδικό τρόπο να αναδεικνύεται ορθολογικά η ουσία της κάθε είδους αντιπαράθεσης, αντί να συσκοτίζεται συναισθηματικά το εκάστοτε διακύβευμα.
Γιώργος Κατρούγκαλος
28 Δεκεμβρίου 2021Σημείωση : Ο υπέρτιτλος γράφτηκε από τή "Ν.Μ."
Δευτέρα 27 Δεκεμβρίου 2021
«Άλλοι προσπαθούνε να σώσουν ζωές κι άλλοι προσπαθούν να σώσουν τα ψηφαλάκια τους»
Παραµονές Χριστουγέννων τού 2020 η Ελλάδα είχε ξεπεράσει τούς 4.000 νεκρούς ύστερα από ένα θανατηφόρο δεύτερο κύµα τής πανδηµίας. Παραµονές Χριστουγέννων τού 2021 η Ελλάδα έσπασε τό φράγµα τών 20.000 νεκρών. Οι λέξεις έχασαν τό νόηµά τους. Χιλιάδες οικογένειες καταστράφηκαν καί µία κοινωνία συνήθισε στό άκουσµα τής αναγγελίας δεκάδων νεκρών καθηµερινά ψάχνοντας πίσω από αυτούς υποκείµενα νοσήµατα γιά νά δικαιολογήσει τόν θάνατο. Μόνιµα µέσα σέ αυτό τό µακάβριο κάδρο οι νοσοκοµειακοί γιατροί, οι οποίοι συνεχίζουν µέ όση δύναµη τούς έχει αποµείνει νά σώζουν ανθρώπους ενόσω απαξιώνονται, διώκονται καί λυγίζουν µπροστά στόν ανθρώπινο φόβο. ∆υστοπία.
Κανείς δέν ήθελε νά πιστέψει πέρσι τά Χριστούγεννα, µέ τό εµβόλιο καθ’ οδόν, ότι τά φετινά θά ήταν όχι µόνο ίδια αλλά καί χειρότερα. Καί όµως οι νοσοκοµειακοί γιατροί τό έλεγαν από τήν αρχή τής πανδηµίας, προτού κάν η Covid-19 δείξει τίς προθέσεις της, ότι «ένα ισχυρό σύστηµα υγείας θά σώσει ζωές». Η κυβέρνηση όµως τούς κοιτούσε αφ’ υψηλού, βάζοντας τούς τηλε-επιστήµονες νά τετραγωνίζουν τόν κύκλο. Τό αποτέλεσµα τραγικό. Λίγες µέρες πρίν από τά φετινά Χριστούγεννα µιά µελέτη πού συνυπογράφει καί ο πιό στενός επιστηµονικός σύµβουλος τού πρωθυπουργού σέ θέµατα πανδηµίας, Σωτήρης Τσιόδρας, αποκαλύπτει αυτό πού έλεγαν δύο ολόκληρα χρόνια οι νοσοκοµειακοί γιατροί γιά τούς ασθενείς πού θά µπορούσαν νά ζούν άν τό ΕΣΥ δέν ήταν αποδυναµωµένο.
Μιλώντας, οι γιατροί, δέν νιώθουν καµία δικαίωση· αντιθέτως, αισθάνονται ακόµη περισσότερο φόβο. «Φοβόµαστε γιατί έχουµε διαφορετικούς στόχους. Εµείς προσπαθούµε νά σώσουµε ζωές, αυτοί προσπαθούν νά σώσουν τά ψηφαλάκια τους» λένε καί ζητούν µόνο ένα πράγµα: «Στή µνήµη τών ανθρώπων πού χάθηκαν οφείλει νά πάρει ο καθένας προσωπικά τό θέµα τής ενίσχυσης τού ΕΣΥ».
27/12/2021
Πέμπτη 23 Δεκεμβρίου 2021
Παραίτηση καί αντικατάσταση Δημοτικού συμβούλου
Ο Δημοτικός συνδυασμός "ΜΥΚΟΝΟΣ ΠΡΩΤΗ ΞΑΝΑ", προκειμένου νά προσφέρουν τίς υπηρεσίες τους καί άλλοι επιλαχόντες υποψήφιοι, προώθησε επιστολή πρός τό Δημοτικό Συμβούλιο, ζητώντας τήν αντικατάσταση τού -προσφερθέντος, γι αυτό τό σκοπό, συμβούλου- Ιωάννη Λοΐζου του Σταύρου μέ τόν πρώτο επιλαχόντα τού συνδυασμού, όπως ο νόμος ορίζει.
Πρώτος επιλαχών είναι ο Σταύρος Γρύμπλας τού Δημητρίου.
Η δήλωση παραίτησης, τού Ιωάννη Λοΐζου του Σταύρου, είναι η παρακάτω :
Τά νέα μέτρα κωδικοποιημένα...
Ειδικότερα, από αύριο Παρασκευή 23/12 στις 6 το πρωί τα μέτρα που ισχύουν είναι τα εξής:
- α) Η μάσκα είναι υποχρεωτική και στους εσωτερικούς και τους εξωτερικούς χώρους. Αυτό αφορά και στους ανοιχτούς χώρους εστίασης και στα γυμναστήρια.
- β) Στα σούπερ μάρκετ και τα ΜΜΜ είναι υποχρεωτική η χρήση διπλής μάσκας ή μάσκας ΚΝ95.
- γ) Απαγορεύονται οι εκδηλώσεις Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς.
- δ) Οι ταξιδιώτες που θα μπαίνουν στην Ελλάδα με PCR test θα υποχρεούνται να το επαναλαμβάνουν τη δεύτερη μέρα από την άφιξή τους και την τέταρτη μέρα.
- ε) Παραμένει ισχυρή σύσταση για self test πριν από κάθε έξοδο.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)