![]() |
| ΦΩΤΟ: ΑΠΕ- ΜΠΕ |
Το
περιστατικό είναι πραγματικό. Στο καφενείο ενός χωριού στο Πήλιο
δημοσιογράφος κάθεται να ξεφυλλίσει το σώμα των κυριακάτικων εφημερίδων.
Τελειώνοντας λέει στον ιδιοκτήτη: «Τις διάβασα, να σας τις αφήσω;». Η απάντηση τον αφήνει άναυδο: «Και δεν τις αφήνεις; Να διαβάσουμε κανένα ψέμα».Έχουν περάσει δεκαετίες από τότε που ο ίδιος δημοσιογράφος ως νεαρός ρεπόρτερ έγινε μάρτυρας ενός περιστατικού στο οποίο ο υπάλληλος Δήμου Αθηναίων έλεγε σε έναν πολίτη «είναι έτσι, το γράφει η εγκύκλιος» και αυτός του απαντούσε « είναι αλλιώς, το γράφει Το Βήμα». Ήταν η εποχή που η φράση «το έγραψε η εφημερίδα» είχε αντίκρισμα. Η εποχή στην οποία ο αρχισυντάκτης έλεγε στον δημοσιογράφο: «Είσαι σίγουρος γι’ αυτό που γράφεις; Μην μας κόψουν την ατέλεια».
Η σημερινή δημοσιογραφία δεν φοβάται μη χαθεί η ατέλεια χάρτου. Και το κοινό της δεν πιστεύει ότι αυτά που γράφουν οι εφημερίδες είναι αλήθεια. Το αντίθετο. Υποψιάζεται ότι για να τα γράφουν είναι ψέματα. Η κρίση αντιπροσώπευσης πλήττει την ενημέρωση και τα ΜΜΕ, περισσότερο από την πολιτική και τα κόμματα. Όσο δεν πιστεύει ο ψηφοφόρος ότι ο πολιτικός ενδιαφέρεται για τα συμφέροντα των πολιτών, άλλο τόσο δεν πιστεύει ότι ο δημοσιογράφος ενδιαφέρεται για την ενημέρωση των αναγνωστών.
Η δημοσιογραφία του ιδιοκτήτη
Όχι ότι δεν υπάρχουν δημοσιογράφοι ικανοί να αναζητήσουν την αλήθεια και πρόθυμοι να τη γράψουν. Υπάρχουν- ειδικά στις νεότερες γενιές. Αλλά πού να τη γράψουν; Πόσες εφημερίδες σήμερα ενδιαφέρονται για την αλήθεια και όχι αποκλειστικά τα συμφέροντα του ιδιοκτήτη της;...
Όχι ότι δεν υπάρχουν δημοσιογράφοι ικανοί να αναζητήσουν την αλήθεια και πρόθυμοι να τη γράψουν. Υπάρχουν- ειδικά στις νεότερες γενιές. Αλλά πού να τη γράψουν; Πόσες εφημερίδες σήμερα ενδιαφέρονται για την αλήθεια και όχι αποκλειστικά τα συμφέροντα του ιδιοκτήτη της;...




























