Η νύφη τόσκασε!...

Ο ελαφρύς καλπασμός τής "πολύφερνης" ενότητας.

Σε αδιέξοδο οδηγούνται οι διεργασίες για τη συγκρότηση ενός ενιαίου κεντροαριστερού πόλου μετά και από το κείμενο των «58» για την ελληνική «Ελιά». Στη Χαριλάου Τρικούπη χαιρέτισαν την πρόταση, ωστόσο στη ΔΗΜΑΡ επισημαίνουν πως δεν υπάρχει ενδεχόμενο συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ.

          Η Εκτελεστική Επιτροπή της ΔΗΜΑΡ απάντησε αρνητικά στο κείμενο των «58» και ενέκρινε την εισήγηση του προέδρου Φώτη Κουβέλη στην οποία αναφέρει ότι «μια τέτοια πρωτοβουλία δεν μπορεί να παραβλέπει και να προσπερνάει κρίσιμα ζητήματα για τη συγκρότηση ενός νέου προοδευτικού πόλου, όπως η κατάσταση της κοινωνίας, η ουσιαστική κριτική στην ασκούμενη πολιτική από τη Νέα Δημοκρατία, που αναπαράγει την κρίση. Η αναγκαία πολιτική σταθερότητα ουδόλως ισοδυναμεί με τη διατήρηση της ίδιας πολιτικής».                                                                                                              

                                                                                (Toύ Δημ. Χαντζόπουλου)

    Καταλυτικό ρόλο, όμως, γιά τήν "έκβαση τής πρωτοβουλίας τών 58" καί γιά τήν περαιτέρω επιτυχία τού εγχειρήματος έπαιξαν οι δημόσιες δηλώσεις Βενιζέλου καί κύκλων τής Χ.Τρικούπη (ως κατ΄εξοχήν -καί ...ex officio- "κεντροαριστερολάγνοι"...) : Ο Ευάγγελος Βενιζέλος σημειώνει πως από τον Ιούλιο του 2012 έχει μιλήσει για την ανάγκη συγκρότησης της ελληνικής «Ελιάς».«Μιλώ για την Κεντροαριστερά της ευθύνης και όχι του μικροκομματικού ή προσωπικού οπορτουνισμού που προτάσσει την αξία του «μαγαζιού» σε σχέση με τη δυναμική της συστράτευσης», ανέφερε σε συνέντευξή του στο Έθνος.             ..................................................... [Μετά ταύτα πεισθέντες πάντες -οι ψηφοφόροι- περί τών πραγματικών προθέσεων "τών παικτών" ελάκισαν πρός διαφόρους κατευθύνσεις, ιδόντες ότι η κίνησις ουδέν ωφελεί αλλά μάλλον θόρυβος γίνεται. Ούτω εχόντων τών πραγμάτων-οι παίκται- έλαβον ύδωρ καί απενίψαντο τάς χείρας αυτών κραυγάζοντες, άμα καί οργισθέντες, αράς ακαταλήπτους, τής απωλείας τού χρόνου ένεκεν καί τών επερχομένων εις έδρας ζημιών... Αποκριθείς δέ -ίνα πληρωθή τό 'ρηθέν υπό τών προφητών- πάς ο λαός, είπεν αυτοίς : Ουαί υμίν, γραμματείς καί "κεντροεπίτροποι", υποκριταί,  τό άδικο εφ΄υμάς καί επί τά τέκνα υμών :  η πολύφερνος νύμφη γάρ τόν "μνημονιώδη" νυμφίον ιδούσα                                                                                       -έντρομος- επί τών κοθόρνων ...ώχετο απιούσα!]                                                          Δ.Ν.Α.

"Οι ανομολόγητες βλέψεις" τού Άβερελ Ντάλτον

"Κενά παρουσιάζει η σύνθεση τού ΔΣ"

                  

Δ.Ν.Α.

ΕΦΕΤ: «Ποιότητα διατροφής σημαίνει και ποιότητα ζωής»

Οι βιώσιμες πρακτικές από την παραγωγή μέχρι και την κατανάλωση τροφίμων το θέμα της φετινής Παγκόσμιας Ημέρας Διατροφής.

Στον αγώνα για την κάλυψη των αναγκών, των προσδοκιών και των ανησυχιών του σύγχρονου καταναλωτή ως προς τη διατροφή του πρωτοστατεί ο ΕΦΕΤ, όπως τονίζεται σε σχετική ανακοίνωση με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Διατροφής.Η Παγκόσμια Ημέρα Διατροφής γιορτάζεται κάθε χρόνο σε όλο τον κόσμο στις 16 Οκτωβρίου. Το θέμα της φετινής Παγκόσμιας Ημέρας Διατροφής εστιάζεται στις βιώσιμες πρακτικές από την παραγωγή μέχρι και την κατανάλωση τροφίμων με στόχο την προαγωγή της συνεχούς ευημερίας τόσο του ανθρώπου όσο και του πλανήτη. Ο ΕΦΕΤ, πιστεύει στη σχέση της ποιότητας διατροφής με την ποιότητα της εκπαίδευσης πάνω στη διατροφή και την ασφάλεια των τροφίμων. Για τον λόγο αυτόν συστηματικά προβαίνει σε πρωτοβουλίες και δράσεις προς αυτή την κατεύθυνση. Πέρα από την εκπαίδευση σε επιχειρήσεις τροφίμων, διενεργεί εκπαιδευτικές εκδηλώσεις στα σχολεία σε μαθητές και εκπαιδευτικούς, εκπαιδεύει ανθρώπους που προσφέρουν συσσίτια, ενώ, παράλληλα, εκδίδει ενημερωτικά φυλλάδια για διάφορα θέματα διατροφής, όπως, για παράδειγμα, για το αλάτι, τη γλουτένη και τα ενεργειακά ποτά. Όπως επισημαίνει ο ΕΦΕΤ, οι άνθρωποι γνωρίζουν ότι τα τρόφιμα που καταναλώνουν είναι ένας από τους παράγοντες που καθορίζει σε σημαντικό βαθμό την υγεία τους. Λιγότερο γνωστό, όμως, παραμένει ότι τα τρόφιμα που παράγουμε και καταναλώνουμε έχουν σημαντικές επιπτώσεις στο περιβάλλον (πχ χρήση γης και υδάτινων πόρων, απόβλητα κ.α.) και στην οικονομία. Επομένως, η άρρηκτη σχέση που συνδέει τη θρέψη με την υγιεινή και ισορροπημένη διατροφή επεκτείνεται και στη σωστή, επαρκή και ορθολογική παραγωγή, διάθεση και κατανάλωση ασφαλών και ποιοτικών τροφίμων. Ο ΕΦΕΤ καταβάλλει, σύμφωνα με την ανακοίνωση, μία σταθερή και συστηματική προσπάθεια από την αρχή της σύστασής του για τη λειτουργία ενός νέου, σύγχρονου και αποτελεσματικού συστήματος ασφάλειας για τα τρόφιμα στη χώρα μας. Ενός συστήματος που θα διασφαλίζει στον Έλληνα καταναλωτή μία αναβαθμισμένη ποιότητα τροφίμων μέσα από τον προληπτικό και επιστημονικά τεκμηριωμένο έλεγχο της τροφικής αλυσίδας που θα ελαχιστοποιεί τους κινδύνους. Οι προκλήσεις είναι πολλές, πόσο μάλλον σε περιόδους οικονομικής κρίσης όπου τα επισιτιστικά προβλήματα είναι πολλά και απαιτούν άμεσο χειρισμό. Πηγή: AMΠE

Φιλιππος Συρίγος: Ενα ορμητικό βήμα στο διάδρομο...

 


Ναταλί Χατζηαντωνίου


 Ορμητικός. Ετσι έμπαινε ο Συρίγος στην «Ελευθεροτυπία». Όχι βεβαια για να κάνει αίσθηση. Σιγά μην τον ενδιέφερε να κάνει αίσθηση στο κατά πολλές έννοιες «σπίτι» του. Εμπαινε έτσι, γιατί έτσι ήταν το...
βήμα του στον διάδρομο και στον δημοσιογραφικό κόσμο. Κι έτσι η προσωπικότητά του. Αισθητή, απαστράπτουσα, θορυβώδης, ορμητική, εξοπλισμένη με χιούμορ ή και δηλητηριώδη ειρωνία, ετοιμοπόλεμη αλλά και με μία παράξενη, τρυφερή αποδοχή, προορισμένη για όσους εκτιμούσε. Προσωπικότητα φτιαγμένη για να την αντιπαθήσεις κατευθείαν ή να την αγαπήσεις δια βίου. Εμβληματική για τη νεώτερη (και όχι μόνον) γενιά των συντακτών της εφημερίδας που στην αρχή παρακολουθούσαμε κάπως εμβρόντητη την πληθωρική του παρουσία, τον τρόπο που είχε να διασχίζει τον διάδρομο εκτοξεύοντας «μπινελίκια» και πειράγματα σε φίλους και συνεργάτες στα γραφεία ένθεν κι ένθεν. Επιφυλάσσοντας πολύ πιο αιχμηρά σχόλια και «βρωμόγλωσσα» για τους αντιπάλους του. Πειράζοντας τον Χρήστο τον «καφετζή» που περίμενε πώς και πώς καθημερινά αυτή την τελετουργία της ανταλλαγής χαριτωμένων ύβρεων περισσότερο κι απ' ό,τι ο Φίλιππος τον καφέ του. Διαολοστέλντοντας τους αντιπάλους του στο τάβλι-καταρχάς... Αλλά ας μην πω εγώ για τον Συρίγο των αθλητικών ή των πολιτικών. Ας πώ για τον Συρίγο των πολιτιστικών. Που ακολουθούσε τάχα μου διαμαρτυρόμενος σε παραστάσεις (σταθερά στην Επίδαυρο) την γυναίκα του την Ντίνα, πρώην πρωταθλήτρια της κολύμβησης και νυν και αεί φανατική του θεάτρου και του πολιτισμού. Που έμπαινε με την ίδια ορμητικότητα στο πολιτιστικό για να μας πει πώς του φάνηκε η τάδε παράσταση - εξίσου εύστοχος και λακωνικός στα σχόλιά του πάντα. Που εισέβαλε στο γραφείο ενθουσιασμένος για να μας δώσει ρεπορτάζ για την συναυλία του Θάνου Μικρούτσικου εδώ και την ανυπέρβλητη ερμηνεία του Γιάννη Κούτρα ή του Μανώλη Μητσιά εκεί. Εμμονικός; Φυσικά. Σε όλα. Υπάρχει κάποιος δημοσιογράφος με προσωπικότητα και άποψη, με θάρρος και ταλέντο χωρίς εμμονές και «αλητεία»;  Ε αυτό ήταν ο Φίλιππος. Ο δημοσιογράφος των εμμονών, η φωνή του, η φωνή του, η φωνή του. Η «αλητεία» του, τα αιχμηρά του αστεία, ο τρομαχτικός θυμός του, ένα «μπινελίκι» κι ένα γέλιο, ο άνθρωπος της πιάτσας, η τηλεοπτική του άνεση, ο απόηχος από τα πούλια που σκάνε τσαντισμένα στο τάβλι και από τους καυγάδες στο αθλητικό, ο ήχος μας στο Eurobasket του 87, το «άντε γαμήσου» του, το βήμα του στον διάδρομο. Στον διάδρομο που ανήκει εξίσου σε όσους είναι στην «Εφημερίδα των Συντακτών», σε όσους είναι στην σημερινή «Ελευθεροτυπία» και σε όσους είναι διασκορπισμένοι αλλού. Είχαμε την τύχη να τα ακούσουμε αυτά τα βήματα εμείς που τα ζήσαμε. «Απ' το ποδόσταμο πηδάνε ως τη γαλέτα..» που λέει κι ο Καββαδίας, που τραγουδάει κι ο Μικρούτσικος, που του άρεσε και του Φίλιππου...

Σχολιάζοντας ό,τι είχε σκιτσάρει ο Στάθης, συζητώντας μαζί του και με τον Τριάντη και με τον Καϊτατζή και με την Αριστέα και με τους άλλους στα «πηγαδάκια» των γραφείων με το ίδιο πάθος για τα αθλητικά και με το ίδιο για τα πολιτικά. Αποφεύγοντας να χαιρετίσει όποιον του την έσπαγε. Κατεβάζοντας ένα τόνο τη φωνή του για να σου κάνει μία πολιτική ανάλυση, ευθύβολη, χωρίς φιοριτούρες, με τον τρόπο του «αθλητικού» που δεν ηδονίζεται με τις λέξεις, αλλά σκοράρει κατευθείαν. Ακριβώς όπως έγραφε τα τελευταία χρόνια τα πολιτικά άρθρα του, χωρίς να μασάει τα λόγια του. Ωμά. Αντρίκεια να το πω; Ε ναι κι ας είναι παρεξηγημένη κάπως η έκφραση. Ο Φίλιππος ήταν παλαιάς κοπής τύπος. Μπορούσες να πανηγυρίζεις για ό,τι τόλμαγε να γράφει ή να  διαφωνείς μαζί του αλλά σε έπειθε τουλάχιστον το πείσμα του, η μαγκιά και η ξεροκεφαλιά του. Ετσι δεν βγήκε κόντρα στην ανάληψη των Ολυμπιακών Αγώνων από την Ελλάδα, προβλέποντας ήδη πολύ-πολύ εγκαίρως τί μας περιμένει και συγκεντρώνοντας τότε την μήνιν; Κόντρα ακόμα και στην γενική άποψη της Ελευθεροτυπίας - αν και στην «Ε» του Κίτσου και του Φυνταντίδη το θέμα της «γραμμής» ήταν κάτι πολύ σχετικό και πάντως ποτέ απαραβίαστο...

e-tetradio.gr

Αναρτήθηκε από nonews-NEWS στις 22:31

ΕΣΗΕΑ: «Ο Φίλιππος Συρίγος δε λύγισε ποτέ»

«Με την αρθρογραφία του, για περισσότερα από 40 χρόνια, ενόχλησε πολλούς και για το λόγο αυτό αντιμετώπισε απειλές και επιθέσεις», αναφέρει σε σχετική της ανακοίνωση η Ένωση.

    

«Το διοικητικό συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ αποχαιρετά με θλίψη τον συνάδελφο αθλητικογράφο Φίλιππο Συρίγο», αναφέρει σε ανακοίνωσή της η Ένωση. Και συμπληρώνει:
«Ο Φίλιππος Συρίγος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1948. Τη δημοσιογραφική του σταδιοδρομία ξεκίνησε το 1968 στην εφημερίδα «ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ». Στη συνέχεια εργάστηκε στις εφημερίδες «ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ», «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» «SPORTDAY», το περιοδικό «ΤΡΙΠΟΝΤΟ», στον Ρ/Σ «NOVA ΣΠΟΡ FM» και στους τηλεοπτικούς σταθμούς «MEGA», «ANTENNA» και «NOVA».
Ο Φίλιππος Συρίγος ήταν ο δημοσιογράφος που «σύστησε» το μπάσκετ στους Έλληνες φιλάθλους. Το αγαπημένο του άθλημα και ρεπορτάζ δεν το εγκατέλειψε ποτέ, καθώς υπήρξε μάχιμος δημοσιογράφος έως το τέλος.
Με την αρθρογραφία του, για περισσότερα από 40 χρόνια, ενόχλησε πολλούς και για το λόγο αυτό αντιμετώπισε απειλές και επιθέσεις. Ο ίδιος δε λύγισε ποτέ. Υποστήριξε μέχρι τέλους τις απόψεις του, αν και πολλές φορές αυτές ήταν κόντρα στο κυρίαρχο ρεύμα της εποχής. Ο Φίλιππος Συρίγος αφήνει βαριά κληρονομιά και μεγάλη παρακαταθήκη στις νεώτερες γενιές των δημοσιογράφων καθώς, με τον τρόπο που άσκησε τη δημοσιογραφία, δίδαξε πώς μία πετυχημένη επαγγελματική σταδιοδρομία μπορεί να επιτευχθεί χωρίς εκπτώσεις και συμβιβασμούς.
Η κηδεία του Φίλιππου Συρίγου έγινε σήμερα στις 11 π.μ. στο Νεκροταφείο Αναστάσεως του Πειραιά, χωρίς δημοσιότητα, σύμφωνα με την επιθυμία της οικογένειας, σε στενό οικογενειακό και φιλικό κύκλο.
Το δσ της ΕΣΗΕΑ εκφράζει στους οικείους του τα ειλικρινή του συλλυπητήρια και αποχαιρετά τον εκλεκτό συνάδελφο που τίμησε με τη διαδρομή του την ελληνική δημοσιογραφία.»
efsyn.gr 

Tό σκίτσο τού Δημήτρη Χαντζόπουλου

                                                                                                                               'ΤΑ ΝΕΑ' Δευτέρα 14/10

Aυτή είναι η αλήθεια χωρίς ..."Φιοριτούρες"

Τρίτοι παγκοσμίως στην κρουαζιέρα, πάτοι στα έσοδα

Από τα 36 δισ. που δαπανώνται ετησίως σε ευρωπαϊκά λιμάνια από επιβάτες κρουαζιερόπλοιων, η Ελλάδα παίρνει μόλις 600 εκατ.

Ναι μεν, αλλά. Η Ελλάδα μπορεί να καταλαμβάνει την 3η θέση παγκοσμίως ως προορισμός κρουαζιέρας, ωστόσο δεν μπορεί να μετουσιώσει τη διάκριση αυτή σε αντληθέντα έσοδα.

Θα παραμείνουμε φτωχοί συγγενείς αν δεν αλλάξουμε μυαλά Ο υπουργός Ναυτιλίας, Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, χωρίς να παρουσιάσει ακριβές πλάνο αξιοποίησης του τομέα της κρουαζιέρας, επισήμανε ότι «τα συνολικά ετήσια έσοδα θα μπορούσαν να εκτιναχθούν ώς το 2016 κοντά στα 2 δισ. ευρώ και στη δημιουργία ώς και 30.000 νέων θέσεων εργασίας».
Μιλώντας στο συνέδριο «Mediterranean Luxury Travel Summit 2013», ο υπουργός Ναυτιλίας υπογράμμισε ότι, ανάμεσα στους πιο δημοφιλείς προορισμούς κρουαζιέρας στη Μεσόγειο, συγκαταλέγεται ο ελλαδικός χώρος. Συγκεκριμένα, ο ελλαδικός χώρος απορροφά το 17% των επισκεπτών στο σύνολο των ευρωπαϊκών λιμένων, με αυξητική τάση.
Πάντως, τα ελληνικά λιμάνια εξακολουθούν να αποτελούν λιμάνια διέλευσης και όχι λιμάνια εκκίνησης με συνέπεια οι δαπάνες των επιβατών, αλλά και των εταιρειών κρουαζιέρας, να είναι χαμηλές. Και αυτό διότι οι εταιρείες κρουαζιέρας συνήθως χρησιμοποιούν τα λιμάνια εκκίνησης ως βάσεις όπου προμηθεύονται καύσιμα, τρόφιμα και λοιπό εξοπλισμό, ενώ πραγματοποιούν και μεγάλο μέρος των επισκευών των πλοίων.
Εκτιμάται ότι η μέση δαπάνη είναι της τάξης των 300 ευρώ ανά επιβάτη στα λιμάνια εκκίνησης, έναντι περίπου 20 ευρώ στα λιμάνια διέλευσης. Αλλες μελέτες που περιλαμβάνουν και το yachting δείχνουν ότι κάθε επίσκεψη σε λιμάνι αποφέρει κατά μέσο όρο 99 ευρώ ανά επιβάτη, εκ των οποίων το 80% μεταβιβάζεται στην ευρύτερη τοπική οικονομία και το 20% στο λιμάνι.
Συνοπτικά, από τα περίπου 36 δισ. ευρώ που δαπανώνται σε ευρωπαϊκά λιμάνια από την παγκόσμια βιομηχανία της κρουαζιέρας, η Ελλάδα είναι αποδέκτης μόνο 600 εκατομμυρίων ευρώ, λόγω περιορισμένων δυνατοτήτων homeporting, όπως επίσης και λόγω έλλειψης κατάλληλων υποδομών στα περισσότερα από τα συνολικά 57 λιμάνια της χώρας. Αντίστοιχα, η Ιταλία έχει έσοδα 4,5 δισ. και η Ισπανία 1,3 δισ.!
Οι εταιρείες κρουαζιέρας έχουν θέσει στο υπουργείο Ναυτιλίας, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα αιτήματα:
* Παροχή της δυνατότητας προγραμματισμού για τις εταιρείες κρουαζιέρας, τουλάχιστον για 18 μήνες νωρίτερα. Αρκεί να σημειωθεί ότι οι εταιρείες προχωρούν σε μακροπρόθεσμο και όχι βραχυπρόθεσμο σχεδιασμό των δρομολογίων και ιδιαίτερα των προσεγγίσεων στα λιμάνια προορισμών.
* Ενταξη της Ελλάδας στο χάρτη της ζήτησης της κρουαζιέρας, με την παροχή ισότιμης και δίκαιης μεταχείρισης όλων των εταιρειών κρουαζιέρας, ιδιαίτερα στα θέματα έκδοσης βίζας.
* Αναβάθμιση των υποδομών κρουαζιέρας για τον ασφαλή λιμενισμό των πλοίων και αποφυγή καθυστερήσεων ή κινδύνων κατά τη διάρκεια της απο/επιβίβασης των επιβατών, εξασφάλιση ρυμουλκών και μέσων για την αντιμετώπιση πιθανού ατυχήματος.
* Ανεμπόδιστη επίσκεψη προορισμών στην ξηρά και ρύθμιση της κυκλοφορίας για την καλύτερη και ταχύτερη μεταφορά των επισκεπτών. Εξασφάλιση λειτουργίας των μουσείων από τον Μάρτιο ώς τον Οκτώβριο και αναγνώριση της ανάγκης για διευρυμένο ωράριο.

Φ.ΦΩΤ.                                                                                                                                                            (από "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ" Σάββατο 12/10)

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και το ΝΑΤΟ το 1974

    

Του Νίκου Κιάου

Κι όμως, ο στενός πυρήνας του Μαξίμου, με τους στενούς συμβούλους του πρωθυπουργού και τον ίδιο τον κ. Σαμαρά, εκτός και εντός Ελλάδος, επιμένουν στη θεωρία των άκρων. Και εφ” όσον προχωρεί η δίωξη και η εξάρθρωση της Χρυσής Αυγής, συντηρείται κανονικά η στόχευση της Αριστεράς, πρωτίστως του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και του ΚΚΕ σε δεύτερο πλάνο, μέσα όμως στο κάδρο.

Ο πρωθυπουργός συσχέτισε αμέσως τη Χρυσή Αυγή με την Αριστερά με την «ακραία αντιπολίτευση», όπως είπε σε δημόσια ομιλία του στις ΗΠΑ πριν από μία εβδομάδα.
 «Από τη μια πλευρά η περίπτωση της Χρυσής Αυγής κι από την άλλη πλευρά μια ακραία αντιπολίτευση, που ζητεί έξοδο από το ευρώ και έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ενωση και το ΝΑΤΟ, είναι κάτι που θα μπορούσε να καταστεί επιζήμιο για την ελληνική περίπτωση», είπε στο ακροατήριο του διεθνούς φόρουμ.
 Ούτε λίγο ούτε πολύ, ο κ. Σαμαράς μίλησε για κίνδυνο από τα αριστερά στην Ελλάδα, που σημαίνει ότι θα τον αντιμετωπίσει. Διότι τι νόημα έχει μόνο να τον περιγράφει; Αλλωστε και τη Χρυσή Αυγή την αντιμετωπίζει (δεν είπε βεβαίως ότι αυτό γίνεται τώρα…).
 Οι σύμβουλοί του (Φ. Κρανιδιώτης, Χρ. Λαζαρίδης) και ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος Μ. Βορίδης απλώς εξειδίκευσαν. Ο τελευταίος είπε ότι οι διατάξεις περί εγκληματικής οργανώσεως δεν αφορούν μόνο τη Χρυσή Αυγή αλλά και όποιον τελεί κακούργημα ή πλημμέλημα υπό τον μανδύα πολιτικής οργάνωσης, κόμματος ή μαφίας, ότι αυτό «ας εκληφθεί ως μήνυμα» κι ότι η κυβέρνηση θα σταθεί αποφασιστικά απέναντι στην πολιτική βία «και της Χ.Α. και της άκρας Αριστεράς».
 Ο κ. Κρανιδιώτης αναφέρθηκε στην καταστολή της ανομίας και της βίας χωρίς διακρίσεις (ενώ κρατά τις «σφαίρες» του για τον αντίπαλο…) και ο κ. Λαζαρίδης, μύωπας για τις Σκουριές, έβγαλε τον ΣΥΡΙΖΑ «εκτός συνταγματικού τόξου». Ειδική αναφορά όμως στο ΚΚΕ είχε κάνει και ο κ. Βορίδης.
 Εάν η επιλογή και η επιμονή στη θεωρία αυτή με τα «μηνύματα» προς την Αριστερά είναι για να κρατηθούν ισορροπίες στον χώρο της Δεξιάς, προσβλέποντας σε ψήφους από τη Χ.Α., είναι κακόγουστο αστείο και επικίνδυνο παιχνίδι.
 Εάν το κάνουν προσβλέποντας να χτυπήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ για να ανακόψουν την άνοδό του, που αποτελεί απειλή το ενδεχόμενο να έρθει πρώτος στις εκλογές και να διεκδικήσει την κυβέρνηση είναι όχι απλώς επικίνδυνο παιχνίδι, αλλά εγχείρημα εκτροπής. Η αναφορά του κ. Σαμαρά στις ΗΠΑ προδίδει ή αποκαλύπτει την πρόθεση και ελλοχεύει ακριβώς ο κίνδυνος της εκτροπής.
 Πέρα από το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μιλά για έξοδο από ευρώ, Ε.Ε., ΝΑΤΟ (το λέει το ΚΚΕ, άλλοι από τον χώρο της Αριστεράς και κάποια στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ), το ενδιαφέρον βρίσκεται αλλού.
 Τον Αύγουστο του 1974, ο τότε πρωθυπουργός Κων. Καραμανλής, ο πατριάρχης της παράταξης, ο «εθνάρχης», όπως τον αποκαλούν πολλοί και ορκίζονται στο όνομά του, ο εμπνευστής και καθοδηγητής και του σημερινού πρωθυπουργού, έβγαλε την Ελλάδα από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ.
 Οχι απλώς απείλησε, τότε, αλλά αποσύρθηκε η Ελλάδα, βγήκε εκτός του στρατιωτικού ΝΑΤΟ. Ποιοι θα τον κατηγορούσαν ως αρχηγό, διεθνώς, της «εγκληματικής οργάνωσης»; Κι αυτή, ποια ήταν; Η τότε κυβέρνηση;
 Ο Ανδρέας Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ διακήρυτταν από το 1974 ώς τις εκλογές του 1981 ότι «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο», το ΚΚΕ ήταν εναντίον της ΕΟΚ και υπέρ της εξόδου από το ΝΑΤΟ. Και οι δύο δεν ψήφισαν την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ.
 (Μάλιστα, ο Κων. Καραμανλής, απευθυνόμενος στη Βουλή στον Α. Παπανδρέου, είπε ότι «είστε πιο αριστερά της Αριστεράς» – όχι ότι αυτό έβλαψε το ΠΑΣΟΚ…)
 Ουδείς είχε διανοηθεί τότε ότι οι θέσεις και η καταψήφιση είναι αντικοινοβουλευτικές θέσεις, ανθελληνικές και δεν χαρακτηρίστηκαν «εγκληματικά» τα κόμματα, ενώ ο Γ. Ράλλης το 1981 συνεχάρη τον Α. Παπανδρέου για τη νίκη στις εκλογές και του παρέδωσε αμέσως τη διακυβέρνηση.
 Συνεπίκουρος του Α. Σαμαρά, κεκαλυμμένα, χωρίς όμως να κρύβονται οι προθέσεις του, έρχεται ο αντιπρόεδρός του στην κυβέρνηση Ευάγγ. Βενιζέλος. Οταν, κι αυτός από τις ΗΠΑ, καταλογίζει στον ΣΥΡΙΖΑ «αμηχανία» διότι η Χρυσή Αυγή είναι εναντίον του Μνημονίου και ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ είναι επίσης εναντίον του Μνημονίου, τι θέλει να πει; Κεκαλυμμένα, βάζει στο ίδιο τσουβάλι Χ.Α. και ΣΥΡΙΖΑ, κατά το γνωστόν «το μπουζούκι είναι όργανο, ο χωροφύλακας είναι όργανο, άρα ο χωροφύλακας είναι μπουζούκι».
 Στις εκλογές του 2012 το «δίλημμα» των κυβερνώντων ήταν «Μνημόνιο ή δραχμή». Τώρα γίνεται «Μνημόνιο ή φασισμός», όπως παρατηρεί ο Ναουσαίος, γνωστός οικονομολόγος Κώστας Λαπαβίτσας, στην εφημερίδα «Φωνή της Ναούσης».
 Η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ εναλλάσσονταν στην εξουσία μετά την πτώση της δικτατορίας. Συνεργάστηκαν μερικές φορές, ολίγον το 1989-1990 με την Αριστερά μαζί, περισσότερο στην κυβέρνηση Παπαδήμου μαζί με το ακροδεξιό ΛΑΟΣ και πλήρως τώρα.
 Το 2012 καλούσαν τον ΣΥΡΙΖΑ ως ισότιμο εταίρο στην κυβέρνηση, για να τον εγκλωβίσουν. Τώρα τον αποκαλούν το άλλο άκρο. Πότε ήταν ειλικρινείς;
 Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως δεν εντάσσεται στην εναλλαγή στην εξουσία. Είναι εντελώς διαφορετική περίπτωση, με εντελώς άλλη πολιτική, με ανατρεπτική πολιτική για την πορεία της χώρας. Η πρώτη αριστερή δύναμη που χτυπάει την πόρτα της διακυβέρνησης της χώρας, η πρώτη περίπτωση στην Ευρώπη, στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Είναι, ακριβώς, κίνδυνος για τη Ν.Δ., για το ΠΑΣΟΚ, για το διευθυντικό κέντρο στην Ευρωπαϊκή Ενωση.
 Τα σενάρια που σχετίζουν με τον ΣΥΡΙΖΑ μαζικές εκδηλώσεις αντίστασης, όπως π.χ. στις Σκουριές, όπως εναντίον της μνημονιακής πολιτικής, θυμίζουν προδικτατορικές διώξεις, όταν «ανακάλυπτε» η Ασφάλεια «κομμουνιστικό δάκτυλο» στις κινητοποιήσεις. Θυμίζουν ακόμα τις διώξεις στη δικτατορία όχι μόνο αριστερών και κομμουνιστών αλλά και κεντρώων, δεξιών, βασιλικών, είτε ευθέως με τον Ν. 509 (ανατροπή πολιτεύματος και συστήματος) είτε κεκαλυμμένα. Είναι η σειρά, ιστορικά.                                                                                                    (Δημοσιεύθηκε στήν "Εφημερίδα τών Συντακτών" τήν Πέμπτη 10/10/΄13 . Η εικόνα προστέθηκε από τή Ν.Μ.)

Οι Λαμπεντούζες είναι παντού

     

Του Περικλή Κοροβέση

Για περίπου τρεις αιώνες το Λονδίνο ήταν το μεγαλύτερο κέντρο αγοραπωλησίας σκλάβων. Τους μετέφεραν από την Αφρική αλυσοδεμένους, σε τόσο άθλιες συνθήκες που σχεδόν οι μισοί πέθαιναν και τους πετούσαν στη θάλασσα. Και όταν άδειαζε η θέση του διπλανού, τότε ο σκλάβος μπορούσε να απλώσει λίγο τα πόδια του και να ξεμουδιάσει. Ηταν τέτοια η αιμορραγία της Αφρικής, που έχασε σχεδόν όλο της τον ενεργό πληθυσμό και δεν μπόρεσε να ξαναπάρει από τότε πάνω της. Να προσθέσουμε και τον αποικισμό, που άλλαξε τις καλλιέργειες που έδιναν τροφή στους ντόπιους πληθυσμούς, για να φυτέψει καουτσούκ ή καπνά που δεν τρώγονταν, αλλά τα είχε ανάγκη ο αναπτυγμένος κόσμος. Καλές επενδύσεις. Αντίστοιχες θα έρθουν και εδώ. Τα διεφθαρμένα αποικιοκρατικά καθεστώτα τα διαδέχθηκαν αιμοσταγείς δικτατορίες και οι πόλεμοι έγιναν η καθημερινή πραγματικότητα. Η πείνα με τις αρρώστιες αποδεκάτισαν τον κόσμο. Σε αυτές τις καταστάσεις δεν υπάρχει άλλη λύση από την άτακτη φυγή με κατεύθυνση τη Δύση. Μεταξύ ενός βέβαιου θανάτου και ενός αβέβαιου, που ενθαρρύνεται με την ελπίδα του Θεού -παίζει και ο Θεός ρόλο στη μετανάστευση- φτάνουμε στη Λαμπεντούζα, όπου τριακόσιες πενήντα ψυχές από τη Σομαλία και την Ερυθραία χάθηκαν στον βυθό της θάλασσας. Στον υγρό τάφο της Μεσογείου βρίσκονται ακόμα 17.000 με 20.000 άνθρωποι, που έδωσαν την τελευταία τους πνοή, στη μάχη για να μπουν στο κάστρο της Ευρώπης.

Το Τείχος του Βερολίνου έπεσε. Αυτό το ασήμαντο τείχος έγινε το πιο διάσημο από όλα, γιατί είχε αντικομμουνιστική χρήση. Το τείχος που υπάρχει στα σύνορα ΗΠΑ-Μεξικού, το μεγαλύτερο στον κόσμο, έμεινε άσημο, γιατί προστατεύει τον Ελεύθερο Κόσμο από τους λαθρομετανάστες. Εν τούτοις πάνω από δέκα εκατομμύρια άνθρωποι το πέρασαν παράνομα και τελικά πρόσφατα, έγιναν νόμιμοι. Η χαρά μας για την πτώση του «Τείχους του αίσχους» ήταν τόσο μεγάλη που ξεχάσαμε το νέο απόλυτο τείχος που χτίστηκε το 1995 με τη Συνθήκη του Σένγκεν. Από την πρώτη Συνθήκη του Δουβλίνου, έναν χρόνο μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, κάθε χρόνο υπογράφεται και μια σύμβαση για τον περιορισμό της μετανάστευσης. Τα αποτελέσματα είναι εντυπωσιακά. 400 νεκρούς είχαμε την περίοδο 1992-1995. 1.750, μεταξύ 1996-1999. Κάθε χρόνο οι νεκροί διπλασιάζονταν ή τριπλασιάζονταν. Για να φτάσουμε στους 6.000 νεκρούς το 2008-2011 (Πηγή: Λίστες Νεκρών. Ενωμένοι ενάντια στον Ρατσισμό. Αμστερνταμ).

Τι άλλο περιμένουμε να δούμε για να παραδεχτούμε πως όχι μόνο δεν είναι επιτυχημένη αυτή η πολιτική, αλλά να δεχτούμε ανοιχτά και ξεκάθαρα πως η Ε.Ε. επανέφερε τη θανατική ποινή για τους μετανάστες. Ομως και η Συνθήκη του Σένγκεν, που τόσο γενναιόδωρα αφήνει ελεύθερη την κυκλοφορία εμπορευμάτων, κεφαλαίων και προσώπων, δεν ισχύει για κάποιους Ρουμάνους και Βούλγαρους που είχαν την ατυχία να ανήκουν σε ανεπιθύμητες μειονότητες, όπως οι Ρομά, καθώς, αν και Ευρωπαίοι πολίτες από το 2007, επαναπατρίζονται βίαια από Ιταλία και Γαλλία. Η Γαλλία ειδικά σε αυτό έχει παράδοση. Τη δεκαετία του ’30, αφού χρησιμοποίησε εργατικό δυναμικό που είχε έρθει από τις αποικίες, την Ιταλία και την Πολωνία, οι οποίοι είχαν εγκατασταθεί στη χώρα και είχαν δημιουργήσει οικογένειες, εκδιώχθηκαν βίαια. Και κάποιοι Ιταλοί κατέληξαν στις φυλακές του Μουσολίνι.

Γιατί όμως όλα αυτά; Γιατί οι ρατσιστικές απόψεις του Χίτλερ και του Μουσολίνι πέρασαν στην άκρα Δεξιά που με τη σειρά της τις επέβαλε τόσο στα χριστιανοδημοκρατικά κόμματα όσο και στα σοσιαλδημοκρατικά. Και αυτές οι ιδέες κινούνται σε δύο άξονες. Ο πρώτος είναι πως η κρίση οφείλεται στους μετανάστες. Παίρνουν εργασία από τους ντόπιους και καταχρώνται τις παροχές του κοινωνικού κράτους. Ομως οι μετανάστες σ’ όλο τον κόσμο δημιουργούν νέες δουλειές. Ο δεύτερος άξονας είναι η θρησκεία τους, η κουλτούρα τους, τα ήθη τους, δεν μπορούν να αφομοιωθούν και καταστρέφουν την καθαρότητα της φυλής, που δεν είναι τίποτε άλλο από τη θεωρία της Αρίας Φυλής.

Λαμπεντούζες υπάρχουν σε όλη τη Νότια Ευρώπη. Θα μπορούσε αυτό να συμβεί στη Σάμο, στο Λας Πάλμας, στην Κρήτη ή αλλού. Και ακόμη μία φορά, ο πλούσιος Βορράς αφήνει τον φτωχό Νότο να κάνει τη βρόμικη δουλειά. Οταν η Ε.Ε. δεν μπορεί να ασκήσει μεταναστευτική πολιτική, τότε είναι οι μαφίες που αναλαμβάνουν να ρυθμίσουν το πρόβλημα, με το αζημίωτο βέβαια.

perkor29@gmail.com

Τα ληγμένα δεν έφτασαν στο ράφι...

Ένα μήνα μετά την εφαρμογή της νέας νομοθεσίας για τη διάθεση των προϊόντων περασμένης διατηρησιμότητας, καμία από τις μεγάλες και μεσαίες αλυσίδες δεν τα τοποθέτησε στα ράφια της.

Όπως...
αποδείχθηκε, κανένα σούπερ μάρκετ, συμφωνα με την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, δεν επιθυμεί να διακινδυνεύσει τη φήμη του έπειτα από το μπαράζ αρνητικών δημοσιευμάτων για τα περίφημα «ληγμένα» προϊόντα, όπως επικράτησε να λέγονται, παρά τις επανειλημμένες διευκρινίσεις του υπουργείου Ανάπτυξης.

Αυτό, πάντως, που συνεχίζουν να εφαρμόζουν οι περισσότερες αλυσίδες είναι η λεγόμενη δυναμική τιμολόγηση, δηλαδή η διαφορετική τιμολόγηση των προϊόντων, αναλόγως αν πλησιάζει η ημερομηνία λήξης ή αναλόγως της ημέρας της εβδομάδας.

Αναρτήθηκε από nonews-NEWS στις 17:50

Θεάματα χωρίς ...άρτον !

Το μαργαριτάρι των παρελάσεων

Του Πάσχου Μανδραβέλη

Είναι απίστευτοι! Απλώς: είναι απίστευτοι! Για τους υπουργούς της κυβέρνησης ο λόγος, οι οποίοι διοικούν μια χώρα υπό χρεοκοπία. Οχι μόνον κάνουν ό,τι μπορούν για να αναστήσουν ολόκληρο το παλιό πελατειακό τους σύστημα –με τοποθετήσεις κομματαρχών, πολιτευτών, φίλων και κολλητών σε κρίσιμες θέσεις στο Δημόσιο–, αλλά ξοδεύουν σαν να μην έχουμε το μαχαίρι των πιστωτών στον λαιμό, σαν να μην αποφάσισαν τις περικοπές μισθών και συντάξεων, σαν να μην υποχρηματοδοτούν την Παιδεία και την Υγεία, σαν να μην... Ο επί τών παρελάσεων Κόβουν τις συντάξεις των 600 ευρώ για τα πανηγύρια. Βρίσκουν ευφάνταστες δικαιολογίες και ξοδεύουν το... πλεόνασμα που δεν έχουμε και δεν είμαστε σίγουροι ότι θα δούμε. Για παράδειγμα, ο επιρρεπής στα μεγαλεία (με τα λεφτά των άλλων) υπουργός Εθνικής Αμυνας Δημήτρης Αβραμόπουλος αποφάσισε να επαναφέρει τις πτήσεις των μαχητικών αεροσκαφών και τις βόλτες των τεθωρακισμένων στις παρελάσεις, αρχής γενομένης από την 28η Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη. Να υπενθυμίσουμε ότι η προηγούμενη κυβέρνηση του κ. Γιώργου Παπανδρέου αποφάσισε το 2010 να εξοικονομηθεί αυτή η δαπάνη, με αποτέλεσμα, όπως αναφέρουν δημοσιεύματα, το κόστος και των δύο ετησίων παρελάσεων να έχει μειωθεί από τα από 3,1 εκατομμύρια στις 350.000 ευρώ. Βεβαίως, ο ίδιος, ευθυτενής, θα παρακολουθεί το θέαμα από την εξέδρα, αλλά την ίδια στιγμή θα φτάνουν στα σπίτια και στις επιχειρήσεις τα φορολογικά ραβασάκια με τα υπέρογκα βάρη, σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις που στενάζουν. Δεν είναι μόνο τα λεφτά, είναι και οι συμβολισμοί που, δυστυχώς για την κυβέρνηση, είναι αντίθετοι από εκείνους που φαντάζεται ο κ. Αβραμόπουλος. Ολο και περισσότεροι πολίτες νιώθουν απελπισμένοι· όχι μόνον διότι στενάζουν υπό το βάρος της κρίσης, αλλά διότι διαισθάνονται –και δικαίως– ότι με αυτό το πολιτικό προσωπικό, τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει σ’ αυτή τη χώρα. Ούτε καν οι παρελάσεις. Ετσι απονομιμοποιείται διαρκώς η Δημοκρατία. Διότι πόσα θεάματα δίχως άρτο μπορεί να υποφέρει κάποιος; Πόση κοροϊδία για «θυσίες που πρέπει όλοι να κάνουμε» μπορούν να αντέξουν οι πολίτες; Στη Δυτική Μακεδονία, λένε δύο παροιμίες: 1) «Τι σου λείπει κασιδιάρη; Σκούφια με μαργαριτάρι». 2) «Ας με λένε κυρά Μπίνα (σ.σ.: κάτι ανάλογο της Μαντάμ Σουσού) κι ας ψοφάω από την πείνα». Η πρώτη ταιριάζει πλήρως στις ακριβές παρελάσεις του κ. Αβραμόπουλου. Την δεύτερη δεν νομίζουμε να την ασπάζονται οι πολίτες.            (Kαθημερινή 12/10/΄13)

Τα άκρα των άκρων...

 

"Οι υπερβολές του Χρ. Λαζαρίδη, οι ακρότητες του Φ. Κρανιδιώτη και οι θεσμικές ακροβασίες του Τ. Μπαλτάκου γίνονται πλέον επίσημος θεσμικός λόγος"...
Ακρως επικίνδυνη για τη Δημοκρατία και την ομαλή λειτουργία των θεσμών είναι η θέση του πρωθυπουργού Α. Σαμαρά για τη θεωρία των δύο άκρων, την οποία ουσιαστικά υιοθέτησε με τη χτεσινή του ομιλία στη Ν.Δ. Και μάλιστα στην...
πιο ακραία, τη χειρότερη μορφή της, αφού σκόπιμα, μετά τη νεοναζιστική συμμορία της Χρυσής Αυγής, μιλά ευθέως για τις Σκουριές και τη Μαρφίν.
Με τον τρόπο που μίλησε ο πρωθυπουργός αποδέχεται πλήρως στο ζήτημα αυτό το σκεπτικό των φανερών και μυστικών φίλων και συμβούλων του. Οι υπερβολές του Χρ. Λαζαρίδη, οι ακρότητες του Φ. Κρανιδιώτη και οι θεσμικές ακροβασίες του Τ. Μπαλτάκου γίνονται πλέον επίσημος θεσμικός λόγος.

Η προσπάθεια του πρωθυπουργού να εμφανισθεί ως εγγυητής της ομαλότητας και ως υπέρμαχος της εφαρμογής του «νόμου και της τάξης» πέφτει στο κενό. Ο αδικαιολόγητος συμψηφισμός παντελώς ανόμοιων γεγονότων και η απόπειρα να εξομοιωθούν καταστάσεις και υποθέσεις βλάπτουν τελικά την όποια αξιοπιστία εκείνων που τις επιχειρούν. Και γίνεται τελικά μπούμερανγκ για τους θιασώτες της μηδενικής ανοχής στην πολιτική ζωή.

Ολοι όσοι επιδιώκουν να ενοχοποιήσουν και να τιμωρήσουν, με πρόφαση τους νεοναζί, την κινηματική δράση και αντίδραση στη μνημονιακή εξαθλίωση του ελληνικού λαού, υπονομεύουν τα δημοκρατικά δικαιώματα των πολιτών. Μέσα από την απαράδεκτη γενίκευση και αοριστία επιδιώκεται η ποινικοποίηση όλων των μαζικών κοινωνικών αγώνων. Είναι μια σαφής προειδοποίηση προς όσους αντιστέκονται.

Τι σχέση μπορεί να έχει η βίαιη, εγκληματική δράση μιας ναζιστικής συμμορίας, που δρούσε υπό την ανοχή εκτεταμένων θυλάκων μέσα στην Αστυνομία, με τους μαζικούς αγώνες αντίστασης και αλληλεγγύης; Με ποια άνεση ο πρωθυπουργός της χώρας μπορεί να συνδέει την ποινική δίωξη των νεοναζί με τον αγώνα των κατοίκων στις Σκουριές, βάζοντας σ' ένα τσουβάλι τους πολίτες μιας ολόκληρης περιοχής που αντιστέκονται (και πολύ καλά κάνουν) σε μια επένδυση που καταστρέφει την περιοχή και τη ζωή τους;

Ποιος διαφωνεί στο να εντοπισθούν και να λογοδοτήσουν στη Δικαιοσύνη οι δράστες του φονικού εμπρησμού στη Μαρφίν, με εφαρμογή των δικονομικών κανόνων και όχι με διαδικασίες που θέτουν σε κίνδυνο θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα;

Ολα αυτά δεν είναι παρά δικαιολογίες, ένα κακοστημένο σχέδιο να αποπροσανατολιστεί η κοινή γνώμη από τα βάρη της κρίσης. Αλλά βλάπτουν σοβαρά την εύθραυστη Δημοκρατία μας. Κι αυτό είναι το επικίνδυνο.

enet.gr

Ευ. Μεϊμαράκης: Ριζική πάταξη των φαινομένων της βίας

Τα φαινόμενα βίας πρέπει να παταχθούν άμεσα και ριζικά γιατί αυτή η βία φέρνει ανεξέλεγκτες καταστάσεις και έχει ως στόχο την αποσταθεροποίηση, υπογράμμισε ο πρόεδρος της Βουλής, Ευάγγελος Μεϊμαράκης, χαιρετίζοντας τις εργασίες της ημερίδας με θέμα «Δολοφονία Λαμπράκη: Η ιστορική συζήτηση 50 χρόνια μετά», που διοργάνωσε το Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία.
«Η βία δεν έχει μόνο μια μορφή. Οι προπηλακισμοί, οι προσπάθειες φίμωσης των εκπροσώπων του λαού, ακόμη και οι επιθέσεις, φραστικές και μη, κατά του Κοινοβουλίου, είναι διάφορες μορφές της», πρόσθεσε ο κ. Μεϊμαράκης.
Αφού καταδίκασε τη βία «από όπου και αν προέρχεται και σε όποιους και αν απευθύνεται», παρατήρησε πως τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη, «κάποιοι επιδίωξαν να την χρεώσουν σε μία συγκεκριμένη παράταξη, αδιαφορώντας για τις τότε συνθήκες και μη έχοντας όλα τα επαρκή στοιχεία. Και ωφελήθηκαν ίσως και κάποιοι από τις εξελίξεις και την πορεία αυτής».
Η εξέταση της ταραγμένης περιόδου της δεκαετίας του ‘60 θα πρέπει, σύμφωνα με τον πρόεδρο της Βουλής, να γίνει υπό το πρίσμα των συνολικών εξελίξεων και των συγκυριών της εποχής και να γίνει αφορμή συνειδητοποίησης πως η βία «δεν ξεκίνησε από καθαυτό το γεγονός της δολοφονίας, ούτε σταμάτησε σε αυτό» αλλά υπήρξε «βία που στη συγκεκριμένη περίπτωση γέννησε άλλη βία, όπως ήταν στη χούντα των συνταγματαρχών».
Και συνέχισε: «Βία που όλοι οφείλουμε εμπράκτως να καταδικάζουμε από όπου κι αν προέρχεται και προς οποιαδήποτε πλευρά και αν κατευθύνεται, είτε προς τους εκπροσώπους του λαού, είτε προς το λαό τον ίδιο. Βία που δυστυχώς δεν προέρχεται μόνο από συγκεκριμένους χώρους που κινούνται στα άκρα. Βία που ορισμένοι επιχειρούν να εκμεταλλευτούν, αγνοώντας προφανώς πως η βία επιστρέφει πάντα σε αυτούς που την ασκούν».