«Προσγειώσεις στον αεροδιάδρομο 21 με ισχυρούς νότιους ανέμους στο αεροδρόμιο της Αθήνας. Η κατεύθυνση του ανέμου ήταν επάνω στον αεροδιάδρομο επομένως δεν σημειώθηκαν καθυστερήσεις ή ακυρώσεις» αναφέρεται στην περιγραφή του βίντεο.
Ό,τι χαρακτηρίζει σήμερα την εποχή μας ή καλύτερα την κοινωνία μας: η αλλαξοκωλιά. Για να μην πω σε όλους τους τομείς, θα προτιμήσω τον πιο ελαφρύ χαρακτηρισμό: στους περισσότερους...
 |
Ο Ορνός, ο Κόρφος καί τά πέριξ, από ψηλά... ...λίγες δεκαετίες πίσω... ...πολύ πρίν εμφανιστούν τά "drones"... (μέ κλίκ στήν εικόνα -αυτή- μεγεθύνεται) |
Αντί γι αυτό, η κυβέρνηση αιφνιδιάζει με μονομερείς αποφάσεις για προσλήψεις οπλιτών, μελών της πανεπιστημιακής αστυνομίας (που ακόμη δεν έχουν τολμήσει να την εγκαταστήσουν στα ΑΕΙ) και ιερέων. Μοιράζουν το δημόσιο χρήμα στο κοινό που θεωρούν προνομιακό, εκλογικά, για τη ΝΔ γνωρίζοντας ότι δεν πρόκειται να πιεστούν από τα περισσότερα και ισχυρότερα ΜΜΕ, ενώ η αντιπολίτευση μπορεί εύκολα να προχωρήσει σε πολιτική αυτοχειρία προσπαθώντας να βρει "γραμμή".
Εχοντας αποκαλέσει στο παρελθόν "αρχισυμμορίτη" τον Αλ. Τσίπρα και έχοντας γράψει σε βιβλίο ότι ήθελε να τον δείρει, έγινε εμβληματική φυσιογνωμία για τους φανατικότερους του αντιΣΥΡΙΖΑ μετώπου που τον στήριξαν με πάθος στην προσπάθεια να κερδίσει την ηγεσία του ΚΙΝΑΛ.
Είναι άλλωστε ο μόνος υποψήφιος που τον στήριξαν ανοιχτά στελέχη της ΝΔ (πχ Θ. Γιαννόπουλος) και πλήθος αρθρογράφων που δεν ξεφεύγουν από την αντιΣΥΡΙΖΑ θεματολογία.
Με αυτή την έννοια, η ήττα του Α. Λοβέρδου είναι κακό νέο για τη ΝΔ γιατί δείχνει ότι η βάση του ΚΙΝΑΛ δεν είναι κυρίως αντιΣΥΡΙΖΑ όπως έδειχναν πλήθος δημοσκοπήσεων που αξιοποιούνταν από το Μέγαρο Μαξίμου για να υποστηριχθεί ότι ο Κ. Μητσοτάκης έχει μεγάλη επιρροή στους ψηφοφόρους της κεντροαριστεράς.
Από την άλλη, αποδείχθηκε στην κάλπη ότι το μιντιακό σύστημα που στήριξε τον Α. Λοβέρδο -και είναι το ίδιο που προσφέρει ασυλία στην κυβέρνηση και στον πρωθυπουργό- έχει μικρότερη πραγματική ισχύ από την προβαλλόμενη. Επομένως, η υπερεπένδυση στον έλεγχο των ΜΜΕ δεν είναι απαραίτητα αποδοτική πολιτικά.
Μετά την ολοκλήρωση των εσωκομματικών εκλογών στο ΚΙΝΑΛ, το αντιΣΥΡΙΖΑ μέτωπο θα πάψει να υπάρχει όπως το ξέραμε. Στον δεύτερο γύρο θα αναμετρηθούν δυο υποψήφιοι που δεν έχουν δώσει αντιΣΥΡΙΖΑ διαπιστευτήρια. Ο Ν. Ανδρουλάκης των ίσων αποστάσεων και ο Γ. Παπανδρέου της προοδευτικής διακυβέρνησης.
Ενα πλήθος αντιΣΥΡΙΖΑ ακτιβιστές του διαδικτύου βρίσκονται σε αμηχανία, χωρίς πρόσωπο αναφοράς στο ΚΙΝΑΛ.
Η πίεση που θα δεχτεί ο επόμενος πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ για να ανταποκριθεί στις ανάγκες αυτού του κόσμου θα είναι μεγάλη. Και από τη στάση του θα κριθούν περισσότερα από το εκλογικό μέλλον του κόμματός του.
Την κριτική όρεξη δεν την αποθαρρύνει μόνο ο όγκος των ποικίλων απρεπειών αλλά και η γνώση ότι με την ευρύτατης χρήσεως πατέντα «δυστυχώς με παρερμήνευσαν, άλλα ήθελα να πω κι άλλα λένε ότι είπα», πολλές περνάνε ως μη γενόμενες. Οσο προκλητικές κι αν ήταν, όσο σκληρά κι αν επικρίθηκαν, εξαχνώνονται γρήγορα, δίχως ν’ αφήσουν ίχνος στη συνείδηση του αμαρτήσαντος. Ερχονται έτσι στη θέση τους άλλες, που κι αυτές τις απορροφά γρήγορα ο αδιάκοπος θόρυβος. Αλλωστε είναι εξόφθαλμο πια ακόμα και για τους εθελοτυφλούντες ότι ουκ ολίγα μέσα ενημέρωσης, του χαρτιού και του γυαλιού, έχουν δανειστεί με ενθουσιασμό από το βόλεϊ την ωραιότατη φόρμουλα του «ως μη γενόμενου». Ετσι επιλέγουν συνειδητά να μη χαλαλίζουν ούτε πέντε αράδες ή πέντε δευτερόλεπτα σε γεγονότα που φέρνουν σε δυσκολία τη «γραμμή» τους, την εκθέτουν ή την υπονομεύουν. Αφού δεν τα καταγράφουν στις σελίδες τους, αφού δεν τα αναφέρουν στα ραδιοφωνικά ή στα τηλεοπτικά δελτία τους, είναι σαν να μη συνέβησαν ποτέ. Οσο σοβαρά κι αν ήταν. Οπως κι αν την πούμε αυτή τη μέθοδο, υποπληροφόρηση ή αποπληροφόρηση, είναι τρισχειρότερη από την παραπληροφόρηση, γιατί είναι πολύ πιο ύπουλη. Η παραπληροφόρηση, ευτυχώς για όλους, πλην όσων την υπηρετούν, αυτοακυρώνεται εξαιτίας των προπαγανδιστικών υπερβολών της. Αυτή είναι η εγγενής αδυναμία της. Αυτοπροδίδεται με τη χοντροκοπιά της. Αντίθετα, η αποπληροφόρηση έχει πολλά επιχειρήματα να επικαλεστεί, αν βρεθεί στην ανάγκη, με κυριότερο τη στενότητα του χώρου ή του χρόνου: «Είχαμε πολλές ειδήσεις, τι να πρωτοβάλουμε».
Συμβαίνει έτσι όλο και πιο συχνά το εξής: Ενα γεγονός που ο μισός κόσμος της ενημέρωσης το θεωρεί σημαντικότατο, απουσιάζει παντελώς στον άλλο μισό. Κι αν τύχει να συναντηθούν δυο φίλοι που, λόγω χρόνου, γούστου, αντιλήψεων κτλ., αντλούν πληροφορίες αποκλειστικά από το μισαδάκι του ο καθένας, αδυνατούν να συνεννοηθούν. Οχι επειδή μιλούν διαφορετικές γλώσσες αλλά επειδή ζουν σε παράλληλα σύμπαντα.
