Η πορεία προς τον γκρεμό διεκόπη

Του Νικου Κωνστανταρα

Η κριτική που δέχεται ο πρόεδρος Ομπάμα για τους χειρισμούς του στο θέμα της Συρίας λέει περισσότερα για τους επικριτές του και για το επίπεδο πολλών πολιτικών αναλυτών, παρά για τον ίδιο. Μέσα στη φασαρία και την ασάφεια, όμως, δεν πρέπει να χάσουμε την ουσία: η πρόταση να τεθεί το χημικό οπλοστάσιο της Συρίας υπό διεθνή επιτήρηση λύνει πολλά προβλήματα, ενώ μια στρατιωτική επέμβαση θα δημιουργούσε περισσότερους κινδύνους. Ενώ το συριακό ζήτημα όδευε προς αδιέξοδο, τώρα ενισχύθηκαν οι προοπτικές για μια ουσιαστική διεθνή παρέμβαση στην εμφύλια σφαγή. Οι ΗΠΑ, το συριακό καθεστώς και η διεθνής κοινότητα βρέθηκαν σε αδιέξοδο όταν χρησιμοποιήθηκαν χημικά όπλα εναντίον πολιτών σε προάστιο της Δαμασκού, που ελέγχεται από αντικαθεστωτικές δυνάμεις. Οι υποψίες αμέσως έπεσαν πάνω στο καθεστώς – είναι η μόνη δύναμη στη Συρία που διαθέτει χημικά όπλα και φάνηκε ότι εκτοξεύθηκαν από τα δικά της εδάφη. Ο Ομπάμα είχε δηλώσει ότι η χρήση χημικών όπλων ήταν «κόκκινη γραμμή», η παραβίαση της οποίας θα προκαλούσε δυναμική αντίδραση των ΗΠΑ. Η επιλογή του προέδρου, λοιπόν, ήταν απλή, αλλά δύσκολη: στρατιωτική εμπλοκή χωρίς να γνωρίζει κανείς πού θα οδηγούσε ή υποχώρηση της Αμερικής, η οποία θα δεχόταν ισχυρό πλήγμα στην αξιοπιστία της. Η Ιστορία βρίθει περιπτώσεων όπου η πορεία προς την καταστροφή συνοδεύεται από τα τύμπανα της υπερηφάνειας και έτσι φαινόταν αναπόφευκτο ότι οι ΗΠΑ θα εμπλέκονταν σε έναν πόλεμο που δεν ήθελαν. Ο Ομπάμα αντιμετώπιζε στρατηγούς που δεν πίστευαν ότι η επιχείρηση θα είχε αίσιο τέλος, στο Κογκρέσο ελάχιστα μέλη υποστήριζαν την πρότασή του για στρατιωτική επιχείρηση, η κοινή γνώμη της χώρας του ήταν συντριπτικά εναντίον τέτοιας επιχείρησης και τα περισσότερα μέλη της διεθνούς κοινότητας ήταν αντίθετα με το ενδεχόμενο του πολέμου. Δρώντας μονομερώς –ή έστω με μικρή «συμμαχία των προθύμων»– ο Ομπάμα θα παραβίαζε τους διεθνείς νόμους με το επιχείρημα ότι επιβάλλει το διεθνές δίκαιο στη Συρία. Ετσι θα συνέχιζε την υπερήφανη παράδοση της μονομερούς δράσης η οποία οδήγησε τον προκάτοχό του Τζορτζ Μπους στον καταστροφικό πόλεμο στο Ιράκ πριν από 10 χρόνια. Αποδεχόμενος την πρόταση της Ρωσίας να τεθούν υπό διεθνή έλεγχο τα χημικά όπλα της Συρίας, ο Ομπάμα κερδίζει σε πολλά επίπεδα και οι κίνδυνοι υποχωρούν. Εάν πετύχει το εγχείρημα, εξουδετερώνεται ο κίνδυνος της διασποράς και χρήσης των χημικών όπλων, ενώ άλλες χώρες βλέπουν ότι η χρήση τους οδηγεί σε μεγάλες περιπέτειες· αποδυναμώνεται το συριακό καθεστώς, αλλά δεν χαρίζεται η χώρα στους αντάρτες· ο πρόεδρος αποφεύγει μια ήττα στο Κογκρέσο, η οποία θα είχε σοβαρότατες επιπτώσεις για την πολιτική σκηνή της χώρας του· ενισχύεται η αξιοπιστία του ΟΗΕ και, συνεπώς, το αίσθημα εμπιστοσύνης μεταξύ των μελών του. Εάν η ρωσική πρόταση αποδειχθεί τέχνασμα, τότε, για να αποφευχθεί πλήγμα στο γόητρο της χώρας του, ο Ομπάμα θα πρέπει να δράσει. Ομως, θα έχει στο πλευρό του αρκετούς Αμερικανούς, αλλά και άλλους που τώρα προτιμούν να δοθεί στη διπλωματία μία ευκαιρία ακόμη. Το ευτύχημα είναι ότι, αντιθέτως με πολλές προηγούμενες περιπτώσεις στην Ιστορία, η πορεία προς τον γκρεμό διεκόπη.                                                                                                               (Καθημερινή 13/9/'13)

Σκληρή -καί μπαγιάτικη- "είδηση" αλλά είδηση...

Παρασκευή, 23 Αυγούστου 2013 18:22(από cyclades 24.gr).                                                                 

Φειδωλός και προσεκτικός ο Γιάννης Βρούτσης στη Μύκονο

Δεν προέκυψε κάτι το ιδιαίτερο από την επίσκεψη του υπουργού Εργασίας Γιάννη Βρούτση στη Μύκονο. Εκτός από τον εκκλησιασμό του στη Μονή Τουρλιανής στην Άνω Μερά, μια εθιμοτυπική σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στο Δήμο Μυκόνου χωρίς κάποιο συγκεκριμένο αποτέλεσμα και ένα κλειστό τραπέζι για λίγους με οικοδεσπότη δημοτικό σύμβουλο του νησιού, δεν υπήρξε κάτι άλλο το αξιοσημείωτο.
Ο υπουργός απέφυγε επιμελώς τρία πράγματα:
1.Τις μεγαλοστομίες και τις υποσχέσεις για ζητήματα που αφορούν τη Μύκονο και χρίζουν αντιμετώπισης. Ούτε για την κατάσταση που επικρατεί στο Δήμο δεσμεύτηκε το οτιδήποτε, αποφεύγοντας οποιαδήποτε ανάμειξή του με τα εσωτερικά της τοπικής αυτοδιοίκησης του νησιού, τα οποία βρίσκονται στο «κόκκινο».
2.Ήταν προσωπική του επιλογή να μην κάνει αισθητή την παρουσία του στο νησί και να αποφύγει τις πολλές δημόσιες εμφανίσεις, παρότι δεν αντιμετώπισε ιδιαίτερα προβλήματα από την τοπική κοινωνία. Απλά συνηθίζει νά παίρνει μέτρα πρόληψης. Έτσι, προτίμησε να ξεκουραστεί στο ξενοδοχείο στο οποίο κατέλυσε.
3.Απέφυγε όπως ο διάβολος το λιβάνι τις παρασκηνιακές συζητήσεις, αναφορικά με τις επόμενες δημοτικές εκλογές. Συνάντησε αρκετά πολιτικά πρόσωπα του νησιού, αλλά δεν άνοιξε καμία συζήτηση για τις δημοτικές εκλογές. Μπορεί στις προηγούμενες εκλογές, ο κ. Βρούτσης και ο οργανωμένος κομματικός πυρήνας της ΝΔ να είχαν στηρίξει έστω και άτυπα την υποψηφιότητα του Αθανάσιου Κουσαθανά – Μέγα, αυτή τη φορά όμως, ο κυκλαδίτης υπουργός δεν επιθυμεί να έχει την παραμικρή ανάμειξη και κρατά αποστάσεις από τέτοια ζητήματα. Σημείωση Νέας Μυκόνου : Οι Συριανοί λένε όσα δέν μάς είπανε τά τοπικά blogs πού είχαν τίς "αποκλειστικότητες" τών παρεμβάσεων μέ τά "πολλά καπέλα". Στήν πρωτεύουσα τού νομού, φαίνεται, έχουν καλύτερη πρόσβαση στίς "πηγές τών ειδήσεων" γιά τό τί πραγματικά συμβαίνει "στά πέριξ"...

Κόμματα καί παρατάξεις στή Μύκονο τού 2013 Νο 2

Ο Χριστός τούΑγίου Ιωάννη τού Σταυρού

   Ο Νταλί φιλοτέχνησε τόν εξαίσιο, αυτό, πίνακα πού βρίσκεται στήν Κelvingrove Art Gallery στή Γλασκώβη τής Σκωτίας, καί τόν ονόμασε : "O Xριστός τού Αγίου Ιωάννη τού Σταυρού". Η τεράστια προοπτική πρός τό άπειρο, πού δίνουν στό έργο οι 45 μοίρες κλίσης, τού εσταυρωμένου δημιουργεί στό θεατή τό μυστηριακό δέος πού νοιώθει ο άνθρωπος, ως ελάχιστο μέγεθος, συγκρίνοντας τόν εαυτό του μέ τή συμπαντική δημιουργία.                                                                                                 Τό ίδιο, σέ μέγεθος, δέος -διαφορετικής όμως "υφής" καί ποιότητας- νοιώθουν όταν αναλογίζονται -όσοι αναλογίζονται- τά συντρίμια πού άφησε πίσω του τό λεγόμενο οικονομικό σκάνδαλο καί τή "ζημιά" πού έχει κάνει στό ηθικό τών σκεπτομένων πολιτών -τό υγιέστερο, μέ άλλα λόγια κομμάτι αυτής τής κοινωνίας. Ολοφάνερη απόδειξη είναι η σταδιακή αποφυγή ανάμειξης μέ τά κοινά τών πιό έντιμων καί ικανών παιδιών τού νησιού μέ μοιραία κατάληξη (καί επιβεβαίωση,ταυτόχρονα, τού Πλάτωνα) νά καταντήσουμε νά κυβερνιώμαστε από κατώτερους μας. Τά τοπικά κόμματα καί όσοι "αεροκοπανιστές" (κάτι ελάχιστοι εναπομείναντες καί εναπομείνασες, ως είδος μουσειακό) ασχολούνται ακόμα μ'αυτά, έχουν στό μυαλό τους, αποκλειστικά καί μόνο, τά "κουκιά" -μ'έναν ηλίθιο δικό τους τρόπο τού στύλ "μήν τά ταράζετε γιατί ...βρωμούνε"- καί γι'αυτό δέν βγάζουν ανακοινώσεις ούτε παίρνουν δημόσια θέση όταν πρόκειται γιά "πρόσωπα καί πράγματα" (όπως γιά τό δημοτικο-οικονομικό σκάνδαλο) ό,τι δηλαδή εμπεριέχει "ρίσκο" καί κατά τήν γκλάβα τους κάνει ..."τζίζ". -Εδώ ρέ, δέ μιλάνε γιά τ'απλά, εσύ θές νά μιλήσουν γιά τά "ζόρικα"; Μού 'πε, φίλος, τίς προάλλες. Κι έχει δίκιο. Γι αυτό κιόλας έχει αραιώσει, σιωπηρά, οίκαδε η αφρόκρεμα τών πολιτών από τά τοπικά, τέως μεγάλα, κόμματα ακριβώς γιατί -αυτά τά τελευταία-  δέν παίρνουν ανοιχτά θέση, τώρα πιά, ποτέ καί γιά τίποτα (ούτε μέ σφαίρες!). Παρά μόνο παραμονές τών εκλογών θά 'ρθούνε, οι μουστερήδες, νά "ζητιανέψουνε" τό σταυρουλάκι  γιά τήν αφεντιά τους -στίς δημοτικές- καί γιά τόν τάκη, τό μάκη, τόν μάντα καί τόν ...Περικλή Αβάντα* στίς βουλευτικές! Γι αυτό, επίσης, έμειναν αυτοί πού έμειναν νά εκπροσωπούν "τήν έδρα τους καί τήν καθέδρα τους", μαζί μέ τ' "άγια"! -καί ποδοπατημένα-"καταστατικά καί τίς σφραγίδες τους" (πού διαθέτουν πρός ιδίαν χρήση, κατάχρηση καί απόκρυψη ...βοήθεια τους).                                                                                    Ενώ συμβαίνουν αυτά μέ τά κόμματα θά περίμενε κανείς -ως φυσιολογική εξέλιξη- νά έχουν συμπληρώσει τό δημιουργημένο -πολιτικό- κενό οι δημοτικές παρατάξεις, ειδικά αυτές τής αντιπολίτευσης γιά προφανείς σκοπούς (καί από ωφελιμιστική σκοπιά νά τό δούμε, είναι θεμιτό). Τίποτα ! Σέ βαθμό πού η συνταύτιση νά δημιουργεί ερωτηματικά σάν τά παρακάτω -πού διατύπωνα γραπτά σέ παρελθούσα ανάρτηση- έχοντας υπ' όψη μου ότι επειδή "ζορίζουν", δέν θ'απαντηθούν. Αυτό τό τελευταίο δέν σημαίνει, βέβαια, ότι τά ερωτήματα είναι ...ρητορικά. Απλώς, σημαίνει ότι υπάρχουν "λερωμένες φωλιές κουτοπονηριάς" καί καιροσκοπισμού όσων ενώ "ενέχονται" δέν έχουν τό κουράγιο νά απαντήσουν ή νά αναλάβουν -μέ μιά δημόσια αυτοκριτική- τίς ευθύνες τους, άν τίς αντιλαμβάνονται, ή έστω νά διορθώσουν τά σφάλματα τους κατά τρόπο πασιφανή καί σέ όλους αντιληπτό  (τό σφάλειν είναι καί ανθρώπινο καί συγχωρήσιμο όταν αναγνωρίζεται). Στίς 8 Ιουλίου, λοιπόν, είχαν τεθεί τά εξής αναπάντητα στήν ανάρτηση μέ τίτλο "ΜΑΡΤΙΑΙ ΕΙΔΟΙ" : 

   .    Ποια είναι η στάση τής αντιπολίτευσης, μετεκλογικά, γιά τό οικονομικό σκάνδαλο τού Δήμου, πού έχει πολλαπλά τυραννήσει καί ταλαιπωρήσει ολόκληρο τό νησί τά τελευταία χρόνια ; Γιατί υπάρχει “αποφυγή” άμεσης ενημέρωσης τών δημοτών κατευθείαν από τίς ίδιες τίς Δημοτικές παρατάξεις γιά “ουσιωδέστατες” πλευρές τού σκανδάλου ; Γιατί αποφεύγουν νά δίνουν λόγο καί τακτική αναφορά σ΄αυτούς από τούς οποίους “αντλούν τή δύναμη τους” δηλαδή τούς ψηφοφόρους ; Έτσι καί τόσο τούς “τιμούν” καί τούς "υπολογίζουν"; Γιατί αποφεύγουν- γενικά -τίς δεσμεύσεις; Γιατί ενώ γνωρίζουν δέν θέλουν νά παίρνουν ανοιχτά καί καθαρά θέση ;                                                                                                                                       Υπάρχουν πολλά τέτοια ερωτήματα πού έχουν αυτονόητες απαντήσεις σχετικές μέ τήν πραγματική –καί όχι μέ τήν εμφανιζόμενη -"ρότα" πρός τή δημαρχική καρέκλα όσων πολιτεύονται, σκόπιμα, μέ "κρυφή ατζέντα". Αυτά τά ερωτήματα στηρίζουν τήν ύπαρξη τους στή μεγάλη (ποιοτική μέ αρνητική σημασία) διαφορά πού έχει η στάση τής αντιπολίτευσης στό χρονικό διάστημα πού προηγήθηκε τών εκλογών καί τής στάσης πού “κράτησε” μετά τίς εκλογές. Θά μπορούσε, λόγου χάριν, κάποιος νά παρατηρήσει (χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια) ότι άλλο κομμάτι τής αντιπολίτευσης έχει πάθει «μερική έκλειψη» καί άλλο «ολική». Αυτοί οι ίδιοι, όμως, αύριο θα ζητούν τήν ψήφο μας. Καί όχι μόνον δέν έπαιρναν ή δέν παίρνουν συστηματικά δημόσια καί καθαρά θέση γιά τά «καθέκαστα» καί γιά τά «τεκταινόμενα», μέ τό νά αποφεύγουν νά πούν τά πράγματα μέ τόνομα τους, αποκρύπτοντας έτσι-από τήν κοινή γνώμη- τήν πραγματική άποψη τους (ιδού τρανό παράδειγμα “επίσχεσης καί ελέγχου τής ροής τών πληροφοριών”) αλλά συμπεριφέρονται (εντός συμβουλίου) σάν νά τά αγνοούν ενώ σέ ιδιωτικές συζητήσεις τά λένε μέ τό νί καί μέ τό σίγμα. Ταυτόχρονα “νομιμοποιούσαν”, μέ τήν παρουσία τους μέσα στά Δ.Σ., αυτά  καί αυτούς πού απ’ έξω “κατάγγελλαν”.  Μέ αυτόν τόν “αντιφατικό”καί ουσιαστικά αριβιστικό- πολιτικά- τρόπο κατορθώνουν : αφ'ενός  η εκγύμναση τών πολιτών στήν αδράνεια νά γνωρίζει νέες σελίδες “λαμπρής δόξας” (στήν “ευκλεή” πορεία της πρός τό ...άγνωστο) καί αφ'ετέρου  νά  επιτυγχάνεται –πανηγυρικά γιά τή μικροπολιτική τους- η εφαρμογή τής γνωστής παροιμίας πού θέλει : “καί τήν πίττα νά είναι γερή καί τό σκύλο χορτάτο”!                                                           (τήν προσεχή Παρασκευή 13/9 η συνέχεια καί τό γιατί)                                                                     Δευτέρα 9 Σεπτεμβρίου '13                                                                      Δ.Ν.Α.                             *Περιώνυμη σπείρα παπατζήδων, πού είχε "μαδήσει" τούς πάντες, στήν προπολεμική Αθήνα

Κόμματα καί παρατάξεις στή Μύκονο τού 2013

Εξουσιοδοτημένος κοινός εκπρόσωπος τών τοπικών κομμάτων...

  Άμα θέλεις νά "θάψεις" ένα θέμα τό αναρτάς από Παρασκευή μεσημέρι έως Σάββατο απόγευμα -όπως έχουν διδάξει στό παρελθόν διάσημοι bloggers τού διαδικτύου- πού ο κόσμος "μολάρει" καί "περί άλλα τυρβάζει" εν όψει τού Σαββατοκύριακου (Αγγλιστί : "weekend" -γιά νά μήν ξεχνιόμαστε- καί γιά νά αντιλαμβάνονται απαξάπαντες τί λέμε...). Εδώ δέν πρόκειται, όμως, περί αυτού αλλά γιά τή νεκρική σιγή πού τηρούν όλα τά κόμματα (στίς τοπικές τους εκδοχές) γύρω από τήν υπόθεση τού εμφανιζόμενου ως, μόνον,  πολιτικο-οικονομικού σκανδάλου τού Δήμου -ενός προβλήματος στήν πραγματικότητα, κυριώτατα καί βαθύτατα, κοινωνικού- πού ουδείς τολμά νά θίξει καί νά δείξει, πόσο μάλλον νά αναδείξει  -δημοσίως- τίς πραγματικές του διαστάσεις. (Ποιός, αλήθεια, νά πεί τά δυσάρεστα τή στιγμή πού όλοι "κρέμονται" καί όλοι "ασπάζονται"πορευόμενοι καί βιοποριζόμενοι -πολιτικά τουλάχιστον- από, καί μέ, τό : "oι ...κύαμοι κόποις κτώνται").                                                  
 Eίναι τέτοια η "σιωπή" τους (καί επί τόσο χρονικό διάστημα) πού άν "βγούν" αύριο νά μιλήσουν θά απαιτηθεί χρόνος πολύς μέχρι νά συνέλθουμε καί νά εμπεδώσουμε ότι δέν βρισκόμαστε μπροστά σέ φαινόμενα νεκροφάνειας. Έστω καί πολιτικής... Έτσι, σέ σχέση μέ τούς bloggers, τά κόμματα εμφανίζονται ακόμη πιό "αποτελεσματικά"(καί στρουθοκαμηλικά), όταν θέλουν νά "θάψουν"  μεγάλα θέματα αφού -όχι μόνον τά "Παρασκευοσάββατα"- αλλά ούτε, κάν, "κατά τίς επίσημες αργίες"   παίρνουν θέση (καί έχουν περάσει πολλές από τότε) γιά τά "ζέοντα καί αχνίζοντα" θαυμαστά  κατορθώματα τών, μή εν οίκω αλλ' εν Δήμω, δραστηριοποιουμένων "κλεφτών, αρματωλών καί ...συναφών επαγγελμάτων" πού αλάφρωσαν τό κοινό ταμείο δράσαντες : "..αδιαλείπτως καί ανεπιλέκτως..."(κατά Γαρδίκα)*                                                                                                               Έγραφα, λοιπόν, μέ ημερομηνία 8 Ιουλίου '13, στήν ανάρτηση μέ τίτλο "ΜΑΡΤΙΑΙ ΕΙΔΟΙ" ότι : "...Σκόπευα νά προσαρμόσω τά παραπάνω στή σημερινή τοπική πραγματικότητα καί νά γράψω, λεπτομερώς, γιά τήν άθλια (από χλιαρή έως ανύπαρκτη) στάση τών περισσότερων κομμάτων (ιδίως τών μεγάλων ή τέως μεγάλων) απέναντι στή ντροπή πού μαστίζει τό Δήμο -καί τόν τόπο- αλλά μέ πρόλαβαν οι εξελίξεις. Γιατί ενώ βρεθήκαμε μπροστά σέ ένα τεράστιο-γιά τά μέτρα τού νησιού- οικονομικό καί πολιτικό σκάνδαλο, από πλευράς τοπικών κομμάτων δέν ακούστηκε κίχ! Τί συμβαίνει ; Βρίσκονται σέ κατάσταση λήθαργου; Φοβούνται τό πολιτικό κόστος καί δέν μιλάνε ; Μετέχουν  καί σιωπούν; Επιδίδονται σέ «θανάσιμους εναγκαλισμούς» μέ “ξοφλημένους” τής κεντρικής πολιτικής σκηνής πού ελέγχουν, ακόμη, τίς θλιβερές τοπικές μαριονέτες ; Αυτές πού  κραδαίνουν τίς “σφραγίδες καί τά καταστατικά”  γιά τή –δήθεν καί πρό πολλού- καταρρακωμένη “τιμή” τής τοπικής κομματικής πρωτοκαθεδρίας ; Περιθωριοποιήθηκαν καί ατρόφησαν όπως κάθε τι πού “περιπίπτει” σέ αχρησία σύμφωνα μέ τή Δαρβινική θεωρία τής εξέλιξης ή οφείλεται η “νεκρική σιγή” τους σέ κάποιο άλλο δυσεξήγητο “βουλιμικό” καί, άρα, περιπλοκότερο -στήν ερμηνεία του μέ πολιτικούς όρους- "αυτο-καταστροφικό  σύνδρομο"; ".  Αυτά στίς 8 Ιουλίου...        
[Η παρούσα ανάρτηση θά παραμείνει χωρίς νά "σκεπαστεί", από κάτι νεώτερο, πλήν μεγάλου απροόπτου, μέχρι τή Δευτέρα οπότε θά "σκαλίσουμε" περισσότερo, σχετικά μέ τό ρόλο τών κομμάτων στά "πράγματα" τού νησιού, αλλά καί γιά τή στάση  παρατάξεων πού φιλοδοξούν νά διαδεχτούν τήν υπάρχουσα κατάσταση γιά νά μας "σώσουν", χρησιμοποιώντας ως όπλο ...τακτικής γιά τρία συναπτά έτη (!) τή "σποραδική παρουσία" τους (πρό πάντων διαλείπουσες από τήν καθημερινή δημοτική πραγματικότητα) -μέ τεχνοτροπία, δηλαδή, αφαιρετική-  όπως, άλλωστε, ...δίδαξαν μεγάλοι δάσκαλοι τής τέχνης σάν τόν Ινγκμαρ Μπέργκμαν, τόν Θόδωρο Αγγελόπουλο καί (πού ξέρεις, άν πετύχει "τό κόλπο ;") σάν κανένα  δικό μας, ντόπιο, μαίτρ τού είδους "λούφα καί παραλλαγή"... ]                                                      
Σάββατο 7 Σεπτεμβρίου 2013                                                                             
Δ.Ν.Α.                         
 *Κωνσταντίνος Γαρδίκας (1896-1984) Περίφημος καθηγητής τής Νομικής, ο θεμελιωτής τής Εγκληματολογίας στήν Ελλάδα.            

Διάγγελμα Ομπάμα τήν Τρίτη γιά Συρία

Οι θαλάσσιες δυνάμεις στήν Α.Μεσόγειο

Διάγγελμα προς το αμερικανικό έθνος θ’ απευθύνει την Τρίτη ο Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα, προκειμένου να πείσει τους πολίτες για την αναγκαιότητα της επέμβασης στη Συρία, ενώ αναγνώρισε το δύσκολο έργο να πείσει και τα μέλη του Κογκρέσου.
«Περισσότεροι από 1400 άνθρωποι δέχθηκαν επίθεση με αέρια και εξ αυτών 400 ήταν παιδιά. Δεν είναι κάτι κατασκευασμένο από εμάς. Ούτε κάτι που χρησιμοποιούμε ως δικαιολογία για στρατιωτική δράση. Εκλέχθηκα για να τελειώσω πολέμους κι όχι για να τους ξεκινάω» επεσήμανε ο Μπαράκ Ομπάμα.
Ο Αμερικανός Πρόεδρος επιβεβαίωσε ότι στη συνάντηση με τον Βλαντιμίρ Πούτιν κυριάρχησε το θέμα της Συρίας διαφωνώντας πλήρως στην ανάληψη στρατιωτικής δράσης.
Υποστήριξε ότι οι περισσότεροι ηγέτες των G20 θεωρούν τον Μπασάρ Αλ Άσαντ υπεύθυνο για τη χρήση των χημικών όπλων, αλλά παραδέχθηκε ότι υπάρχει διαφωνία για το αν είναι σωστή μία επέμβαση χωρίς ψήφισμα από το Συμβούλιο Ασφαλείας.                                                                                                                                           Ο Πούτιν επανέλαβε την θέση της Ρωσίας ότι η επίθεση με χημικά στα προάστια της Δαμασκού ήταν προβοκάτσια των αντικαθεστωτικών προκειμένου να ανατρέψουν τον Άσαντ και τόνισε ότι ένας νέος πόλεμος στην Μ. Ανατολή θα έβαζε την παγκόσμια οικονομία σε νέα περιδίνηση.

ΕΝΙΣΧΥΣΕΙΣ Το αποβατικό Nikolai Filchenkov στέλνει η Ρωσία προς τη Συρία

Η Ρωσία στέλνει το μεγάλο αποβατικό πλοίο της, το Nikolai Filchenkov, ανοικτά των συριακών ακτών, μετέδωσε σήμερα το ρωσικό ειδησεογραφικό πρακτορείο Ιντερφάξ, επικαλούμενο πηγή του πολεμικού ναυτικού.
"Το πλοίο θα αγκυροβολήσει στο Νοβοροσιίσκ όπου θα παραλάβει ειδικό φορτίο και θα κατευθυνθεί στην περιοχή που έχει καθοριστεί στην ανατολική Μεσόγειο", μετέδωσε το Ιντερφάξ επικαλούμενο πηγή του πολεμικού ναυτικού την οποία δεν κατονόμασε.
Το πρακτορείο δεν έδωσε περισσότερες πληροφορίες για το φορτίο.
Η Ρωσία εναλλάσσει τα πολεμικά πλοία της στη Μεσόγειο και υποστηρίζει ότι η παρουσία τους εκεί αποτελεί εγγύηση ασφαλείας.
ΑΠΕ

Η ανάγκη, φιλοτιμία

Tου Παντελη Μπουκαλα
Και με ποια ακριβώς προσδοκία κατεργάζεται η κυβέρνηση νέο σύστημα για τις δημοτικές εκλογές, κάτι σαν το «πλειοψηφικό» που είχε εισαχθεί σε αρκετά σωματεία, υποτίθεται «για να αναδεικνύονται οι καλύτεροι» ασχέτως πολιτικών πεποιθήσεων; Δίκαιο είναι την ευκαιρία της πρώτης απάντησης να τη δώσουμε στον ίδιο τον εισηγητή της καινοτομίας. Αντιγράφω λοιπόν από το ρεπορτάζ του Γιώργου Τερζή στην «Κ» της περασμένης Τρίτης: «Κυβερνητικές πηγές κάνουν λόγο για “αποφασιστικό άλμα προς μια σύγχρονη αυτοδιοίκηση μέσα από την ανάδειξη των καλύτερων από τους πολίτες και όχι των εκλεκτών των κομμάτων”». «Δηλαδή περίπου σαν την ανάδειξη του κ. Μιχελάκη ως υπουργού Εσωτερικών, του κ. Κ. Μητσοτάκη ως υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης κ.ο.κ.» σπεύδει να πετάξει τη χολή του ο εκ γεννοφασκίων καχύποπτος. Αλλά ας τον φιμώσουμε προς το παρόν.
Αξιοκρατία, λοιπόν. Ιδού, λένε, ο στόχος. Ο απογαλακτισμός από τα κόμματα. Το σπάσιμο της πνιγηρής παραταξιακής αγκαλιάς, που πνίγει τους ικανούς ενόσω προσφέρει θαλπωρή σε μέτριους ή ανάξιους, πλην ημετέρους. Εξαίρετα. Μόνο που... Μόνο που, πρώτον: Σε μια χώρα όπου κληρονομήσαμε από την αρχαιότητα το πάθος για τα κοινά μέχρι του βαθμού της υπερπολιτικοποίησης, που δεν είναι καλά και σώνει σύμπτωμα αρρώστιας, θα πρέπει να στήσουμε μια τεράστια κολυμβήθρα σαν του Σιλωάμ (ίσως εκεί όπου δεν πρόκειται να εγερθεί ποτέ τζαμί), ώστε να βουτάμε μέσα της κομματικά στελέχη, επιρροές, «δικά μας παιδιά» και, ω του θαύματος, να αποκτούμε ακομμάτιστους, ανεξάρτητους, ακηδεμόνευτους, ακαπέλωτους, άμωμους.
Δεύτερον. Αφού η θεάρεστη επιδίωξη του πρωθυπουργού είναι το σπάσιμο των διαχωριστικών γραμμών (ομολογουμένως ο ίδιος τις έσπασε, ή μάλλον τις υπερέβη, με το πηγαινέλα από Ν.Δ. σε ΠΟΛΑΝ και πάλι πίσω), τι εμπόδισε αυτόν και την κυβέρνησή του να τιμήσουν την αξιοκρατία από τώρα και σε όλα τα πεδία; Γιατί δεν έδωσαν το καλό παράδειγμα, λ.χ. στον τομέα των προσλήψεων; Γιατί εκεί έδρασαν με τον δοκιμασμένο παλαιοκομματικό τρόπο, δίνοντας τη δυνατότητα στον κ. Σημίτη να καταγγείλει στη διημερίδα του ΠΑΣΟΚ «τις τερατώδεις ρουσφετολογικές προσλήψεις της Ν.Δ.»; «Τερατώδεις». Ετσι τις χαρακτήρισε ο πρώην πρωθυπουργός. Που δύσκολα θα τον έλεγες Συριζαίο ή έστω φίλο της ΔΗΜΑΡ, στην οποία άλλωστε καταλόγισε «αριστερό κομφορμισμό».
Τρίτον: Πιστεύουν όντως στην κυβέρνηση πως υπάρχουν πολίτες (υποψήφιοι ή ψηφοφόροι) άχροοι, άοσμοι, πολιτικά ουδέτεροι, μεγαλωμένοι σε αποστειρωμένους κοινωνικούς χώρους; Πιστεύουν, λ.χ., ότι όσοι ψήφισαν Καμίνη ή Μπουτάρη ήταν απολίτικοι τύποι που επέλεξαν τους δύο με τεχνοκρατικά κριτήρια (ποια τάχα;), αδιαφορώντας για τις πολιτικές αντιλήψεις και τη στάση τους;
Τέταρτον: Πιστεύουν όντως στην κυβέρνηση ότι τα λεγόμενά τους γίνονται πιστευτά; Οι πρώτοι που τα αμφισβητούν είναι οι ίδιοι οι κομματικοί τους φίλοι. Που γελούν πονηρά.                                                                             (Καθημερινή  6/9/13)

Μέ διάλογο θά λήξει ο εμφύλιος στή Συρία

  τού Μιχάλη Ιγνατίου

Ανεξάρτητα από τον τρόπο αντίδρασης του προέδρου Μπαράκ Ομπάμα έναντι της επίθεσης με χημικά όπλα στη Συρία, κάποια γεγονότα είναι άκρως ενοχλητικά και απαράδεκτα.

Πριν και πάνω απ' όλα η χημική επίθεση και η ειδεχθής δολοφονία εκατοντάδων αθώων πολιτών είναι καταδικαστέα απ' όπου και αν προέρχεται και η διεθνής κοινότητα πρέπει να σύρει «κόκκινη γραμμή» και να τηρεί τις υποσχέσεις της. Ταυτόχρονα, η πολιτική των δύο μέτρων και δύο σταθμών είναι εξίσου απαράδεκτη. Πρέπει να τιμωρούνται όλοι οι παραβάτες και μάλιστα παραδειγματικά.
Ο πρόεδρος της Συρίας δεν είναι «άγιος» και πρέπει να πάψουμε να τον κρίνουμε ανάλογα με το «φιλοαμερικανισμό» ή τον «αντιαμερικανισμό» μας. Είναι ένας στυγνός δικτάτορας και αποτελεί το δεύτερο μέρος ενός αδυσώπητου εμφυλίου, που κόστισε τη ζωή σε 100.000 και πλέον πολίτες. Αρα, έχει τις ίδιες -αν όχι περισσότερες- ευθύνες από την αντιπολίτευση, που αλώθηκε από την Αλ Κάιντα του Ζαουάχρι.
Ο πρόεδρος Ομπάμα και η υπερδύναμη χάνουν το όποιο «δίκιο» τους όταν συνεργάζονται με τα στυγνά καθεστώτα του Περσικού Κόλπου εναντίον των εχθρικών τους δικτατόρων. Η Σαουδική Αραβία και άλλες χώρες της περιοχής είναι πιο απολυταρχικές και δικτατορικές ακόμα και από τη Συρία του Ασαντ. Δυστυχώς, μπροστά στα στρατηγικά και οικονομικά κέρδη η Αμερική ξεχνά ότι οι εμίρηδες καταπατούν κάθε ανθρώπινο δικαίωμα. Και η τακτική αυτή αναγκάζει πολλούς σε παγκόσμιο επίπεδο να αντιμετωπίζουν τις ΗΠΑ με μίσος.
Η επίθεση στη Συρία δεν δικαιολογείται εάν η Αμερική δεν παρουσιάσει πειστικές αποδείξεις. Ο ισχυρισμός ότι «ο Ασαντ έχει χημικά και οι αντίπαλοί του δεν διαθέτουν», άρα αυτός σκότωσε εκατοντάδες ανθρώπους, δεν πείθει. Οταν ο υπερσυντηρητικός πρόεδρος της αμερικανικής Βουλής, που κυριαρχείται από πολεμικά αισθήματα, δεν δέχεται τα στοιχεία του Λευκού Οίκου, τότε πώς θα πειστούν η αμερικανική και η διεθνής κοινή γνώμη;
Ο εμφύλιος της Συρίας δεν θα τερματιστεί με τα όπλα, αλλά με ειρηνικό διάλογο. Η Αμερική και το Ισραήλ γνωρίζουν ότι με τον Ασαντ έχουν μια «σιγουριά». Και η αλήθεια είναι ότι τους τρομοκρατεί η ιδέα ότι η χώρα και το χημικό της οπλοστάσιο θα πέσουν στα χέρια της Αλ Κάιντα. Θα είναι η μεγαλύτερη ήττα της Αμερικής.                                                                                    ("ΕΘΝΟΣ" 1/9)

Στή Μύκονο τόν πιάσανε...

ΕΙΧΕ ΑΠΑΧΘΕΙ ΑΠΟ ΟΜΟΕΘΝΕΙΣ ΤΟΥ ΓΙΑ ΧΡΗΜΑΤΑ

Εξιχνιάστηκε μετά από 2,5 χρόνια δολοφονία αλλοδαπού

Εξιχνιάσθηκε η ανθρωποκτονία 27χρονου αλλοδαπού υπηκόου Μπαγκλαντές, το πτώμα του οποίου είχε βρεθεί ακρωτηριασμένο, μέσα σε σακούλα, στις 18 Φεβρουαρίου 2011 στο Χώρο Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων (Χ.Υ.Τ.Α.) στα Άνω Λιόσια.

Δράστες είναι πέντε αλλοδαποί, υπήκοοι Μπαγκλαντές. Συνελήφθη στη Μύκονο ένας 29χρονος και αναζητούνται οι τέσσερις συνεργοί του. Οι απαγωγείς δολοφόνησαν το θύμα για να αποτρέψουν την καταγγελία, αναγνώριση και σύλληψή τους.
Όπως προέκυψε από την αστυνομική έρευνα, οι πέντε δράστες στις 11 Φεβρουαρίου 2011, απήγαγαν το θύμα και το μετέφεραν σε διαμέρισμα στην περιοχή της Καλλιθέας με σκοπό να ζητήσουν λύτρα από μέλη της οικογενείας του στο Μπαγκλαντές.
Μετά την κατάθεση του χρηματικού ποσού των 5.000 ευρώ σε τραπεζικό λογαριασμό, οι δράστες δολοφόνησαν τον 27χρονο, ώστε να μην τους καταγγείλει στις Αρχές.
Μετά από έρευνες οι δράστες ταυτοποιήθηκαν και ομάδα αστυνομικών του Τμήματος Εγκλημάτων κατά Ζωής και Προσωπικής Ελευθερίας μετέβη στη Μύκονο και προσήγαγε τον 29χρονο, ο οποίος ομολόγησε την πράξη του και συνελήφθη.
Οι τέσσερις συνεργοί του φέρονται να έχουν διαφύγει στο εξωτερικό. Ο συλληφθείς οδηγήθηκε στον Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Αθηνών.              ("ΕΘΝΟΣ" 6/9/13)

H Γελοιογραφία τού Χαντζόπουλου

                                                                                                                                                                (από "ΤΑ ΝΕΑ" 6/9/13)

Η εκκωφαντική σιωπή του κ. Καραμανλή

Του Νικου Κωνστανταρα

Οσο κατανοητή είναι η οργή του Κώστα Καραμανλή και των «κύκλων» του όποτε κάποιος θίξει θέματα της διακυβέρνησής του, τόσο εξωφρενικό είναι το γεγονός ότι προσπαθούν να επηρεάσουν το μέλλον χωρίς να λένε το παραμικρό για τις ευθύνες τους στο παρελθόν. Ενδεικτική είναι η πίεση που ο πρώην πρωθυπουργός και άλλοι ασκούν στον Αντώνη Σαμαρά να απαντήσει στις επικρίσεις των πρώην πρωθυπουργών Κώστα Σημίτη και Γιώργου Παπανδρέου, χωρίς να βγαίνει ο ίδιος ο Καραμανλής να υπερασπιστεί το έργο και τα πέντε χρόνια πρωθυπουργίας του.
Ο Κώστας Καραμανλής κυβέρνησε την Ελλάδα από την άνοιξη του 2004, όταν η χώρα βρισκόταν στην τελική ευθεία για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, έως το φθινόπωρο του 2009, όταν ήταν φανερό ότι η οικονομία της δεν άντεχε τα συσσωρευμένα χρέη. Οσα προβλήματα και αν κληρονόμησε από την κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη και όλων των προκατόχων του, γεγονός είναι ότι η ονομαστική αξία του χρέους στο τέλος του 2004 ήταν 183 δισ. ευρώ και στο τέλος του 2009 ήταν 300 δισ. Ως ποσοστό του ΑΕΠ εκτοξεύθηκε από το 98,9% στο 129,7% μέσα σε αυτά τα πέντε χρόνια. Γνωρίζουμε ότι από το 2006 περιλαμβάνονται και δημόσιες επιχειρήσεις στο χρέος, επιβαρύνοντάς το ακόμη περισσότερο, και ότι η κυβέρνηση Καραμανλή δεν ευθύνεται για τη γενική εικόνα της οικονομίας όπως αυτή διαμορφώθηκε στη διάρκεια των προηγούμενων δεκαετιών. Επειδή, όμως, από το 2007 ήταν φανερό τοις πάσι –εντός Ελλάδος και στις Βρυξέλλες– ότι το χρέος δεν ήταν διαχειρίσιμο, ο κ. Καραμανλής το χρωστάει στους Ελληνες να εξηγήσει γιατί η κυβέρνησή του δεν πήρε τα μέτρα που θα απέτρεπαν το ναυάγιο. Δεν αρκεί το ατελείωτο βουητό των πρώην υπουργών του σε τηλεοπτικές συζητήσεις. Ο άνθρωπος που κρατούσε τα ηνία της χώρας από τις στιγμές της δόξας και έως το τέλος σχεδόν μιλούσε για «θωρακισμένη» οικονομία οφείλει να μας μιλήσει ο ίδιος.
Γνωρίζουμε ότι από το φθινόπωρο του 2008 ο κ. Καραμανλής ήταν ενήμερος για τα προβλήματα και ζητούσε από τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ, τον Γ. Παπανδρέου, να στηρίξει μέτρα που θα συμμάζευαν κάπως την οικονομία και ότι ο κ. Παπανδρέου δεν έκανε τίποτα να βοηθήσει. Γνωρίζουμε, επίσης, ότι υπουργοί συνέχισαν να φορτώνουν βάρη στο κράτος και να αποφεύγουν οτιδήποτε δυσάρεστο. Οσο και αν φωνάζουν κάποιοι ότι η χώρα (συνεπώς και η κυβέρνηση Καραμανλή) έπεσε θύμα διεθνούς πλεκτάνης, όλοι θυμόμαστε ότι ενώ ο κ. Καραμανλής μιλούσε για μέτρα που έπρεπε να ληφθούν, το χρέος συνέχισε να διογκώνεται.
Τώρα, τέσσερα χρόνια μετά τις εκλογές του 2009, ο κ. Καραμανλής κινείται ακόμη σαν να μην είχε καμία ευθύνη για το τι συνέβη. Οι άνθρωποί του, όμως, κάνουν την παρουσία τους αισθητή όποτε κάποιος (συμπεριλαμβανομένου του υπουργού Οικονομικών Γ. Στουρνάρα) τους επιρρίψει ευθύνες. Καιρός είναι να καταλάβουν ότι η χώρα και ο λαός βρίσκονται πολύ μακριά από τα χρόνια της εθελοτυφλίας, ότι αν θέλουν να προσφέρουν κάτι επιτέλους, ας βγει ο κ. Καραμανλής να πει ο ίδιος γιατί δεν μπόρεσε να αποτρέψει την καταστροφή. Να μας πει ποιοι τον εμπόδισαν και πώς· να τους τιμωρήσουμε. Εως τότε, η σιωπή είναι φυγή για έναν πρώην πρωθυπουργό.                                                                                                                    (Καθημερινή 6/9/13)

Πούτιν - Ομπάμα. Συνεδριάζει η G20

ΕΚΤΑΚΤΟ: Στην Αγία Πετρούπολη ο Ομπάμα για τη Σύνοδο των G20 Προσγειώθηκε, λίγο μετά τις 13.00 (ώρα Ελλάδας), στο αεροδρόμιο της Αγίας Πετρούπολης το προεδρικό αεροσκάφος των ΗΠΑ, που μετέφερε τον Μπάρακ Ομπάμα στη Σύνοδο των G20. Όπως αναφέρει η βρετανική Daily Mail οι Ρώσοι άλλαξαν την τελευταία στιγμή τη διάταξη των θέσεων των ηγετών στη Σύνοδο, ώστε να υπάρχει απόσταση μεταξύ Πούτιν και Ομπάμα, κάτι που αντανακλά τη έντονη διάσταση των απόψεών τους για το θέμα της Συρίας.

Οι ευθύνες της δικαστικής εξουσίας

    

Του Γιώργου Ν. Οικονόμου*

Για τη γενικευμένη κρίση και χρεοκοπία αποδίδονται ευθύνες συνήθως στην κυβερνητική, νομοθετική και εκτελεστική εξουσία, ενώ αποσιωπώνται οι μεγάλες ευθύνες της δικαστικής, που αποτελεί τον τρίτο πόλο της θεσμικής κρατικής εξουσίας. Η ελληνική περίπτωση παρακμής θυμίζει εν πολλοίς τη δυσώδη κατάσταση στην οποία βρισκόταν η Ιταλία στο τέλος της δεκαετίας του ’80, όταν άρχισε με τον εισαγγελέα Ντι Πιέτρο η δικαστική επιχείρηση «Καθαρά χέρια» για την εξυγίανση του πολιτικού συστήματος. Ομως εν Ελλάδι, ενώ η επιχείρηση αυτή έπρεπε ήδη να είχε αρχίσει εδώ και πολλά χρόνια ή έστω το 2010, η δικαστική εξουσία αποδείχθηκε ανίκανη και απρόθυμη. Το μέγεθος της δικαστικής και δικαιϊκής παρακμής καθίσταται εμφανέστατο αν ληφθεί υπ’ όψιν πως, όταν άρχισε η κάθαρση στην Ιταλία τον Ιανουάριο 1991, δεν υπήρχε γενικευμένη κατάρρευση όπως σήμερα εν Ελλάδι!

Υπήρξαν καταγγελίες προς τις δικαστικές αρχές για μίζες και λαδώματα κρατικών υπαλλήλων, υπήρξαν έρευνες ξένων πανεπιστημίων που τοποθετούσαν την Ελλάδα στην κορυφή της διαφθοράς στην Ευρώπη, εν τούτοις η δικαστική εξουσία έδειξε ψυχρή και κυνική αδιαφορία που ισοδυναμεί με συγκάλυψη και υπόθαλψη του εγκλήματος. Τα πάντα έμειναν στις καλές προθέσεις και τις πομπώδεις διακηρύξεις των αντιπροσώπων της: ο έλεγχος για τη διαχείριση της δημόσιας περιουσίας και την κατασπατάλησή της, για τις προμήθειες στα νοσοκομεία, για τις κακοτεχνίες του εθνικού δικτύου δημόσιων έργων, η έρευνα για τη διαφθορά στους κόλπους της Αστυνομίας, της Εφορίας, της Πολεοδομίας, της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, για τα κυκλώματα των καταπατητών δημόσιων εκτάσεων, για τα εθνικά κληροδοτήματα και τη διαχείρισή τους, για τα εξοπλιστικά προγράμματα του υπουργείου Εθνικής Αμύνης.

Ουδέποτε έγινε έρευνα για το κοινό μυστικό, για τη ροή μαύρου χρήματος προς τα κομματικά και υπουργικά γραφεία. Σημειωτέον πως όλα σχεδόν τα μεγάλα σκάνδαλα αποκαλύφθηκαν όχι από την ελληνική δικαστική εξουσία ή άλλη ελεγκτική αρχή, αλλά από αντίστοιχες αρχές στο εξωτερικό είτε τυχαίως. Ουδείς πολιτικός, κρατικός υπάλληλος ή άλλος φοροδιαφεύγων έχει μπει φυλακή, καμία περιουσία δεν δημεύτηκε. Κανένα από τα τεράστια οικονομικοπολιτικά σκάνδαλα δεν πήρε την άγουσα για το δικαστήριο. Κραυγαλέο παράδειγμα, η περίπτωση Τσουκάτου, ο οποίος ομολόγησε ότι έλαβε μίζα ένα εκατομμύριο ευρώ για τα ταμεία του ΠΑΣΟΚ, αλλά δεν έγινε τίποτε από τη δικαστική εξουσία. Ούτε ο Τσουκάτος διώχθηκε, ούτε κανείς άλλος από το ΠΑΣΟΚ. Ο Παπαγεωργόπουλος και ο Τσοχατζόπουλος είναι απειροελάχιστο δείγμα της γενικευμένης διαφθοράς και κλεπτοκρατίας.

Βεβαίως, η δικαστική εξουσία περιορίζεται από την υπουργική και βουλευτική ασυλία, που αποτελούν και το άλλοθί της, αλλά η διαφθορά δεν γεννήθηκε αιφνιδίως το 2001 με τον νόμο Βενιζέλου. Σε υποθέσεις που δεν προσέκρουαν στην υπουργική ασυλία δεν έκανε απολύτως τίποτε. Τέτοιες περιπτώσεις υπήρξαν στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, στην οποία τα σκάνδαλα επιχωριάζουν με πρωταγωνιστές δημάρχους και συμβούλους, οι οποίοι βεβαίως ανήκαν ως επί το πλείστον στα δύο κυβερνητικά κόμματα. Ο Τύπος είχε κατά καιρούς εκτενή ρεπορτάζ για τη διαφθορά στους δήμους. Το «Βήμα», λ.χ., το 1997, με τίτλο «Η Μαφία των δημάρχων… Οι καταγγελίες, τα λεφτά και τα ονόματα», κατήγγελλε τα εξής: «Τα πλοκάμια της διαφθοράς απλώνονται στους δήμους… Αιρετοί άρχοντες βρίσκονται αναμεμειγμένοι σε καταχρήσεις, ‘πουλάνε’ προστασία σε νυχτερινά κέντρα, δίνουν δουλειές στα γνωστά-άγνωστα κυκλώματα εργολάβων, σε έναν χορό εκατοντάδων εκατομμυρίων. Οι καταγγελίες των δημοτών για σκάνδαλα είναι καθημερινές αλλά το κράτος δεν θέλει ή δεν μπορεί να επέμβει…Η ‘μαφία’ των δημάρχων δρα ανεξέλεγκτη».

Η δικαστική εξουσία δεν έκανε απολύτως τίποτε στις καταγγελίες αυτές, καθώς και σε άλλες περιπτώσεις μετέπειτα – ο Εφραίμ λ.χ. και το κύκλωμα τοκογλύφων της Θεσσαλονίκης είναι ελεύθεροι, ενώ ο Κασιδιάρης αθωώθηκε. Εν αγαστή συνεργασία με την πολιτική εξουσία, η δικαστική επέτρεψε την εκκόλαψη και τη συντήρηση της διαφθοράς, της φαυλοκρατίας, της ανομίας και της αδικίας. Είναι λοιπόν συνυπεύθυνη για την πορεία προς τη χρεοκοπία. Αποτελεί συστημικό θεσμό μιας αυταρχικής ολιγαρχικής πολιτείας, που αποσκοπεί στο συμφέρον των ολίγων, των συντεχνιών, των ομάδων συμφερόντων, των ελίτ πάσης φύσεως και στην προστασία τους. Εν Ελλάδι υπάρχει δικαστική εξουσία, αλλά όχι δικαιοσύνη.

Η δικαστική εξουσία νοσεί βαθύτατα, όπως και το υπόλοιπο θεσμικό σύστημα. Χρειάζεται λοιπόν ριζική αλλαγή, μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο των θεσμικών και συνταγματικών αλλαγών που πρέπει να γίνουν εκ βάθρων στο ολιγαρχικό σύστημα της κομματοκρατίας – ριζικές αλλαγές, όχι επουσιώδεις ή δευτερεύουσες, που προτείνει η Αριστερά. Το προβληματικό στοιχείο δεν είναι μόνο η εξάρτηση της δικαστικής εξουσίας από την κυβερνητική, αλλά και ο τρόπος οργάνωσης και λειτουργίας, ο τρόπος συγκρότησης του δικαστικού σώματος και των δικαστηρίων, η κλειστή συντεχνιακή δομή, η απουσία της διαφάνειας και της συμμετοχής της κοινωνίας. Με άλλα λόγια το ζήτημα είναι πολιτικό με την ουσιαστική σημασία του όρου: αφορά τη συμμετοχή των πολιτών.

……………………………………………………………………………………………………………………………..

* Δρ Φιλοσοφίας

Η γελοιογραφία τού Γιάννη Καλατζή

    (από τήν "ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ")

Ψεύτη αποκάλεσε τον Τζον Κέρι ο Βλαντίμιρ Πούτιν...

5.9.13

Δεν μάσησε τα λόγια του ο ρώσος Πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν στην αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ σχετικά με την κατάσταση στη Συρία και αποκάλεσε...
ψεύτη τον αμερικανό υπουργό Εξωτερικών Τζον Κέρι.

Μιλώντας στο ρωσικό Συμβούλιο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα ο Πούτιν θυμήθηκε ότι είχε δει τον Κέρι σε συζήτηση στο Κογκρέσο να αρνείται ότι η Αλ Κάιντα δρα στη Συρία και γνώριζε, σύμφωνα με τον ρώσο Πρόεδρο τους δεσμούς της Αλ Κάιντα με την ομάδα Τζαμπχάτ Αλ Νούσρα που αποτελεί «κορμό» των αντικαθεστωτικών, που μάχονται τον στρατό του Μπασάρ Αλ Ασαντ.

«Αυτό ήταν δυσάρεστο και απρόσμενο για μένα» δήλωσε ο Πούτιν.

«Μιλάμε σε αυτούς (τους Αμερικανούς) και θεωρούμε ότι είναι αξιοπρεπείς και φερέγγυοι, όμως αυτός ψεύδεται και ξέρει ότι λέει ψέματα. Αυτό είναι θλιβερό», τόνισε ο ρώσος Πρόεδρος για να επαναλάβει, στη συνέχεια, τη θέση της χώρας του που είναι αντίθετη σε οποιαδήποτε στρατιωτική επέμβαση χωρίς την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ...
tanea.gr

Αναρτήθηκε από nonews-NEWS στις 09:56

Επιφυλάξεις για αλλαγές στις δημοτικές

Επιβεβαίωσε χθες ο κ. Γιάννης Μιχελάκης το ρεπορτάζ της «Κ» ότι πρόθεση της Ν.Δ. είναι να αλλάξει το εκλογικό σύστημα στις δημοτικές εκλογές και να μπορούν οι πολίτες να ψηφίζουν δημοτικούς συμβούλους όλων των παρατάξεων, ανεξαρτήτως αν αυτοί πρόσκεινται στον δήμαρχο της επιλογής τους. Ο υπουργός Εσωτερικών είπε συγκεκριμένα ότι «είναι σκέψεις του πρωθυπουργού τις οποίες επεξεργαζόμαστε, προκειμένου στις αυτοδιοικητικές εκλογές οι πολίτες να μπορούν να επιλέξουν τους δημάρχους και τους δημοτικούς συμβούλους που επιθυμούν, εκτός κομματικών πλαισίων, με απλή αναλογική. Ειδικά για τους δημοτικούς συμβούλους, οι δημότες θα μπορούν να ψηφίσουν υποψηφίους που τους θεωρούν άξιους και ικανούς, χωρίς να είναι υποχρεωμένοι να ψηφίσουν πρόσωπα από μία μόνο παράταξη». Οπως εγράφη και χθες, πρόθεση του Μαξίμου είναι η δυνατότητα εκλογής δημάρχου από την πρώτη Κυριακή -αν συγκεντρώσει το 42%-, ενώ υπογραμμίζεται ότι το εν λόγω σύστημα εφαρμόζεται με επιτυχία σε αρκετές χώρες της Ε.Ε., δεδομένου ότι ενισχύει την αποσύνδεση των δήμων από τα κόμματα. Ωστόσο, χθες προσέκρουσε όχι μόνον στην αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ -κατήγγειλε «εκλογομαγειρέματα» και ζήτησε απλή αναλογική-, αλλά ακόμη και του ΠΑΣΟΚ, το οποίο διεμήνυσε ότι άνευ της δικής του συναίνεσης δεν θα γίνει καμία αλλαγή. Πέραν, πάντως, της τεχνικής δυσκολίας ότι μια ενιαία λίστα δημοτικών συμβούλων θα έπρεπε να συμπεριλάβει στους μεγάλους δήμους ακόμη και 300 ονόματα, το βασικότερο πρόβλημα του εν λόγω συστήματος, όπως το εξήγησαν στην «Κ» αρκετοί εκλογολόγοι, είναι ότι θα μπορούσε να ευνοήσει τη λεγόμενη «στρατευμένη» ψήφο. Με απλά λόγια, δηλαδή, κόμματα όπως το ΚΚΕ ή η Χ.Α. να μοιράζουν στους ψηφοφόρους τους λίστες με τους υποψηφίους που θα επιθυμούσαν να στηρίξουν την πρώτη Κυριακή, κατορθώνοντας εντέλει να εκλέξουν στα δημοτικά συμβούλια πολλαπλάσιους συμβούλους της πραγματικής τους δύναμης. Ενδεχόμενο όχι απίθανο, αν αναλογιστεί κανείς ότι π.χ. το 2010 στον Δήμο της Αθήνας η παράταξη Καμίνη με 28% εξέλεξε πρώτη δημοτική σύμβουλο την κ. Αννα Φιλίνη με μόλις 3.850 σταυρούς, ενώ ο κ. Μιχαλολιάκος με 5,3% έλαβε 10.222 ψήφους! Σε μια ακραία περίπτωση, δηλαδή, με το νέο σύστημα τα μικρά κόμματα που θα «κατέβαζαν» λίστες θα μπορούσαν να αποσπάσουν ακόμη την πλειοψηφία των δημοτικών συμβουλίων και π.χ οι «γαλάζιοι» εκλεγέντες δήμαρχοι να μειοψηφούν λόγω πολυδιάσπασης των δυνάμεών τους σε επίπεδο δημοτικών συμβούλων. Σχολιάζοντας τα ενδεχόμενα αυτά στελέχη του Μαξίμου διευκρίνισαν ότι θα υπάρξουν προβλέψεις ενίσχυσης των δημοτικών παρατάξεων που θα πλειοψηφίσουν (δηλαδή ότι δεν θα εκλέγονται όλοι οι δημοτικοί σύμβουλοι από την πρώτη Κυριακή), ενώ έναντι των επιφυλάξεων του ΠΑΣΟΚ διαβεβαίωναν ότι το τελικό σχέδιο θα τύχει εξαντλητικού διαλόγου και ότι τίποτα δεν θα γίνει χωρίς την προέγκριση του μικρότερου κυβερνητικού εταίρου.                                                                                                          Του Κωνσταντινου Ζουλα   (Kαθημερινή    4/9/13)

Εμείς, αυτοί και οι βλάκες

Εχω την αίσθηση –και εσείς;– ότι πολλοί κύριοι και κυρίες του δημόσιου βίου, παλαιότερης και νεότερης «κοπής», διαπαραταξιακής προέλευσης, θεωρούν δεδομένη την υπέρτερη ευφυΐα τους έναντι του ακροατηρίου. Μας θεωρούν αμνήμονες, χωρίς κρίση, γνώση και άποψη. Δηλαδή μας θεωρούν βλάκες. Το φαινόμενο είναι μια, παραπλήσια, «θεσμοθετημένη» απόδοση του παραδοσιακού «ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;» με αχίλλειο πτέρνα του τη σχετικότητα. Εχετε ακούσει κάποιον που θεωρείτε εσείς βλάκα να αποδέχεται με γενναιότητα τη βλακεία του; Αλλωστε πολλοί από αυτούς που κατατάσσουμε στην εν λόγω κατηγορία θεωρούν εμάς βλάκες. Αντε βγάλε άκρη... Πώς το είχε πει ο Αϊνστάιν; «Δύο πράγματα είναι άπειρα, το σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία, αλλά δεν είμαι σίγουρος για το πρώτο». Το πλέον διασκεδαστικό είναι ότι αυτοί που μας θεωρούν βλάκες, σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις τους, θεωρούν βλάκες πολλούς συντρόφους τους. Τα νερά θολώνουν περισσότερο αν αποδεχθούμε ως αληθή την εκτίμηση του Ναπολέοντος Βοναπάρτη: «Στην πολιτική η βλακεία δεν είναι μειονέκτημα». Παράλληλα, η αίσθηση (ή ψευδαίσθηση) πνευματικής επάρκειας που διακατέχει κάποιον συχνά οδηγεί σε αήθεις συμπεριφορές. Σας θυμίζω την απρέπεια του διασκεδαστή και παρηγορητή κάθε πικραμένου Ελληνα, κ. Λάκη Λαζόπουλου, ο οποίος είχε αποκαλέσει «Φόρεστ Γκαμπ» τον εκλεγμένο από τον λαό πρώην πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου, μάλιστα ευρισκόμενος (ο «νέος Αριστοφάνης») εκτός συνόρων. Και μόνον διαστρέφοντας τη θεολογική χροιά της ευαγγελικής ρήσης «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, ότι αυτών εστιν η βασιλεία των ουρανών» μπορούν κάποιοι να αισθάνονται σιγουριά για το απώτερο μέλλον τους. Αλλωστε, ο τελευταίος πιστός γνωρίζει ότι διαβατήριο για τη μετά θάνατον δικαίωσή του αποτελούν τα αποκτημένα με επί Γης θυσίες πιστοποιητικά ταπεινότητας, φιλαλληλίας κ.λπ. Σίγουρο είναι ότι η ιδιότητα της βλακείας διαχρονικά είναι υπερταξική, υπερεθνική, διαπολιτισμική. Το συνοψίζει ο Ευάγγελος Λεμπέσης στο μνημειώδες έργο του «Η τεράστια κοινωνική σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω βίω», που δεν πρέπει να λείπει από κανένα σπίτι. «...Ο βλαξ υπουργός, ο αγόμενος και φερόμενος υπό των υπαλλήλων του, και τα μέλη ενός εργατικού σωματείου, τα οποία εκμεταλλεύεται ο πονηρός εργατοκάπηλος, αποτελούν δύο παραδείγματα του γεγονότος ότι η βλακεία δεν έχει ταξικήν την πατρίδα» έγραφε, μεταξύ πολλών άλλων, ο Λεμπέσης εβδομήντα χρόνια πριν. Πόσο κομψά έθεσε το περί βλακείας κεφάλαιο η βυζαντινολόγος Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ, όταν πέρυσι, «έπεσε» στους υποψηφίους των Πανελλαδικών κείμενο δικό της. «Τι δίνετε εδώ στα παιδιά, τι πράγματα είναι αυτά; Γράφω δύσκολα, δεν θα επέλεγα ποτέ τέτοιο θέμα...». Είναι απίστευτο ότι τα τελευταία τεκτονικά έτη δεν δίδαξαν ακόμα στους -διαπαραταξιακά- κομπορρήμονες το σοφό: «Μεγάλη κουβέντα μη λες». Αυτοί με ποιους συναθροίζονται;   Του Κώστα Λεονταρίδη (Καθημερινή 4/9/13)

Ψευταρά !...

4.9.13

Ψευταρά Μιχελάκα!...

 Του το είπε κατάμουτρα ο εκπρόσωπος τύπου του ΠΑΣΟΚ, Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος

  Με τη γνωστή άνεση -και αυθάδεια- που λέει τα ψέμματα,είπε πως για την αλλαγή του τρόπου εκλογής δημοτικών συμβούλων κουβεντιάζουν με τα κυβερνητικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Αμέσως βγήκε στο τηλέφωνο ο...
εκπρόσωπος τύπου του ΠΑΣΟΚ και είπε πως δεν υπάρχει καμιά συνεννόηση για το θέμα αυτό ούτε μεταξύ Σαμαρά και Βενιζέλου αλλά ούτε μεταξύ υπουργού εσωτερικών και κυβερνητικών στελεχών του ΠΑΣΟΚ. Ούτε καν με τον υφυπουργό του,Γρηγοράκο!
  Ο Μιχελάκας προσπάθησε να ξεφύγει με τον εξής γελοίο τρόπο: Κατάπιε τα περί συνεννόησης και ρώτησε τον Κωνσταντινόπουλο αν,γενικώς,συμφωνεί με τον τρόπο εκλογής!
  Ψευταράς...

Αναρτήθηκε από nonews-NEWS στις 09:32

Τά "μούσια" τού Μιχελάκη...

Η συζήτηση πού έχει ανοιχτεί, αυτές τίς μέρες περί τού τρόπου διεξαγωγής τών προσεχών Δημ. εκλογών, από πλευράς, κυρίως, τού "ελαφρών πολιτικών βαρών"(προπονημένου στήν "κατασκευή" ειδήσεων πρώην εκπρ.τύπου) νύν υπουργού εσωτερικών Μιχελάκη, απ΄τή μιά, καί διαφόρων πού "τσίμπησαν" καί τήν αναπαράγουν, απ΄τήν άλλη, είναι χωρίς σοβαρό περιεχόμενο καί αποσκοπεί περισσότερο νά βολιδοσκοπήσει τίς αντιδράσεις τών άλλων κομμάτων, αφ΄ενός, καί νά βάλει τά καθημερινά θέματα πού "καίνε"σέ δεύτερη μοίρα, αφ΄ετέρου, μέ τήν αναμπουμπούλα πού δημιουργούν αυτού τού είδους τά "τερτίπια" μέ τίς ψεύτικες "ατζέντες"(μόνο οι πολύ άμεσα "ενδιαφερόμενοι, γιά παράδειγμα, υποψήφιοι δημ. σύμβουλοι είναι πολλές δεκάδες χιλιάδες ανά τήν επικράτεια). Είναι τέτοια η έκταση τής υπουργικής ψευδολογίας -συνάμα καί κακότεχνης παραπροπαγάνδας- πού σέ σημερινή πρωϊνή εκπομπή (ΑΝΤ1) βγήκε στό τηλέφωνο ο εκπρόσωπος, τού άλλου "κυβερνητικού συνεταίρου", Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος (ΠΑΣΟΚ) καί διέψευσε ότι υπάρχει η παραμικρή, σχετική, συζήτηση μεταξύ τών Σαμαρά-Βενιζέλου αφήνοντας "κάγκελο" τόν ...φιλαλήθη υπουργό ο οποίος άρχισε τά "άλλα τών αλλώ ...Μπαρμπανικολό". Άμα δέ δούμε νομοσχέδιο ψηφισμένο μή πιστεύετε τίποτα απ' όσα λένε. Προσπαθούνε, οι μπαγάσηδες, νά μάς φάνε τήν ώρα μέ χοντρο...Μιχελακίες !                                          Ν.Δ.Α.

Τό τυρί φαίνεται, η φάκα όχι...

              Η φάκα είναι "σινιέ". Όλες οι φάκες τού εκδοτικού μας οίκου φέρουν, ως έμβλημα, το γράμμα "Α". Εν μέρει από τό επίθετο τού εκδότη, εν μέρει κι από τήν όμορφη πού αρχίζει τ΄όνομα της από "ΑΛΦΑ". Βεβαίως δέν πρόκειται γιά τήν γνωστή μπύρα. Ούτε γιά καμμιά επιπόλαιη σχέση. Εδώ μιλάμε γιά "ιδεολογία". Η φάκα αυτή έχει τό προσόν, εν λειτουργία, νά είναι ολόκληρη "αόρατη", εκτός απ΄τό τυρί. Ακόμη κι αυτοί πού "πιάνονται", εδώ, δέν παίρνουν χαμπάρι. Πολλοί ούτε μετά τίς εκλογές. Μιλάμε γιά πολύ "ευγενές εργαλείο". Θά σάς πώ εν καιρώ...

Σγουγγοκωλάριοι καί "κωλοσφούγγια"...στή Μύκονο, τό σωτήριον έτος 2013. Έμ πώς, μετά, νά "δούμε χαϊρι καί προκοπή !

Μέ αφορμή κάποια εμετικά σχόλια στόν έντυπο καί ηλεκτρονικό τύπο -μέ τά οποία, εδώ στή Μυκονο τού 2013, διάφοροι παρατρεχάμενοι λιβανίζουν, κατά καιρούς,  τούς αρχηγούς τους πού κι αυτοί μέ τή σειρά τους κάνουν τήν ίδια δουλειά, μέ άλλη "τεχνοτροπία", σέ πρόσωπα τής κεντρικής πολιτικής σκηνής- παραθέτω τό γνωστό πόνημα του καθηγητή Χρήστου Ιακώβου γιά όσους διατηρούν, ακόμη,  αμφιβολίες πόσο παλαιό "knowledge" καί "knowhow" εμπερικλείει αυτή η "τέχνη" -τού "σφουγγίζειν αλλοτρίους πισινούς"- διά μέσου τών αιώνων ! Τή διαφορά, στίς μέρες μας, τήν κάνει η πρόοδος τής τεχνολογίας. Τό "παραδοσιακό κωλοσφούγγι" έχει σήμερα καί ηλεκτρονική υπόσταση παρεισφρέοντας στό διαδίκτυο μέ τή μορφή ορισμένων blogs ή sites -πού κάνουν μπάμ από μακριά καί δέν πείθουν, πλέον, κανέναν ό,τι καί νά λένε- καί τά οποία  μέ τό πρόσχημα κάποιας "επιλεκτικής πολυφωνίας" μετατρέπονται -εμμέσως πλήν σαφώς- σέ όργανα προπαγάνδας καί πεδία ασκήσεως "κραγμένων σφουγγοκωλάριων" τής τοπικής καί κεντρικής πολιτικής σκηνής. Η θέση τής "Νέας Μυκόνου", απέναντι σέ τέτοια φαινόμενα είναι γνωστή από τό 1948 καί δέν θ΄αλλάξει τώρα εξ αιτίας τού οποιουδήποτε νεο-σφουγγιστή "επιδέξιων οπισθίων" έστω κι άν, αυτά, περιβάλλονται μέ  "μεταξωτά βρακιά". (Έχουμε λοιπόν καί μείς, εδώ στή Μύκονο τού 2013, τέτοια "ωραία φρούτα" - ο λαός τούς ονομάζει "γκαζοντενεκέδες"- πού ελλείψει άλλων, σοβαρών, ικανοτήτων διαπρέπουν μέ τό κωλοσφούγγι ανά χείρας, βρέξει-χιονίσει!  Ζητώ τήν κατανόηση σας καί, παρακαλώ, νά μού συγχωρήσετε τούς Αγγλικούς όρους περί "γνώσης", "τεχνογνωσίας" κλπ. αλλά έπρεπε νά είμαι σίγουρος 100% ότι θά καταλάβουν όλοι τί ακριβώς συμβαίνει μέ αυτή τή "διαδικασία", ιδίως οι αποδέκτες αυτών  τών εξόχως απολαυστικών ..."υπηρεσιών"! )                                                                                                                   Δ.Ν.Α.        

Περί σφουγγοκωλάριων

Χρήστος Ιακώβου

Διευθυντής Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥΚΕΜ)

Ο σφουγγοκωλάριος ήταν υψηλό αξίωμα και ταυτοχρόνως επάγγελμα στα χρόνια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Το έργο του ήταν να σκουπίζει τα οπίσθια των  αυτοκρατόρων. Ήταν αξίωμα που πολλοί ζήλευαν και μόνο έμπιστα άτομα διορίζοντο, αφού είχαν το προνόμιο να ευρίσκονται τόσο κοντά στον αυτοκράτορα όταν αυτός ήταν γυμνός και άοπλος. Με το πέρασμα του χρόνου το επάγγελμα αυτό εξέλιπε. Επεβίωσε όμως ως συγκεκριμένη συμπεριφορά στην πολιτική μας κουλτούρα.  

Ποιος είναι ο σημερινός σφουγγοκωλάριος; Το βασικό γνώρισμα της συμπεριφοράς του είναι η εξόφθαλμη ικανότητά του να επιδίδεται στην τέχνη του «σκουπίζειν» τα οπίσθια ισχυρών πολιτικών, ανεξαρτήτως ιδεολογικής ή πολιτικής θέσης, οι οποίοι μπορούν να του εξασφαλίσουν μία θέση στον επίγειο παράδεισο, δηλαδή πολιτική ή επαγγελματική ανέλιξη και κατ' επέκταση, για να χρησιμοποιήσω ένα όρο του συρμού, «κοινωνική επιφάνεια». Είναι ο πολιτικός ελαφρών βαρών που θέλει να γίνει βουλευτής ή υπουργός, ο ξέμπαρκος πολιτικός που θέλει να ξαναμπεί στο παιγνίδι της εξουσίας, ο καριερίστας δημόσιος υπάλληλος που πατά επί πτωμάτων, ο ανεπαρκής δημοσιογράφος που αναζητεί τα δεκανίκια των πολιτικών για να επιβιώσει, ο φιλόδοξος νέος που εγκλώβισε τη ζωή του σε ένα lifestyle, με αυτοσκοπό την απόκτηση με κάθε τρόπο τίτλων «επαγγελματικής και πολιτικής ευγενείας», ούτως ώστε όταν βγαίνει από το σπίτι του να αυτοϊκανοποιείται με την εντύπωση ότι είναι επώνυμος, άρα σπουδαίος, και γενικά άνθρωποι με ελλείμματα προσωπικότητας, οι οποίοι έταξαν στη ζωή τους να «ανέλθουν», άνθρωποι οι οποίοι ακόμη και με το ντύσιμό τους ή όταν συστήνονται αισθάνονται την ανάγκη να δηλώνουν το κοινωνικό και επαγγελματικό τους καθεστώς. Στην πραγματικότητα, όμως, θρασύδειλοι καιροσκόποι, αχθοφόροι της αναξιοπρέπειας και μεταπράτες της αθλιότητας. 

Η τακτική τους ευκόλως προβλέψιμη. Επιλέγουν ένα ισχυρό πολιτικό, τον ακολουθούν και πράττουν παν ό,τι αναγκαίο για να αποδείξουν την νομιμοφροσύνη, που φθάνει μέχρι τα όρια της εθελούσιας ανδραποδώδους υποταγής. Επικεντρώνουν την συμπεριφορά τους σε κάθε ευκαιρία στο θάμβος της εντύπωσης. Με αυτό τον τρόπο καταφέρνουν να συλλέξουν πολλά προεκλογικά γραμμάτια, τα οποία θέλουν να εξαργυρώσουν ακριβά μετά τις εκλογές.

Το φαινόμενο του σφουγγοκωλάριου ευδοκιμεί στη χώρα μας. Τους βλέπουμε να κινούνται απροκάλυπτα κάθε φορά που υπάρχουν πολιτικές εκλογές, αφού εκλαμβάνουν τις προεκλογικές εκστρατείες ως την κατ' εξοχήν εορταστική τους περίοδο. Άλλοτε τους βλέπουμε να συνωστίζονται πίσω από τους πολιτικούς για να τους συλλάβει ο τηλεοπτικός φακός και άλλοτε να σπεύδουν σε προεκλογικές συγκεντρώσεις για να ηδονιστούν από μία χειραψία με τον πολιτικό που επέλεξαν να υπηρετήσουν.

Οι σφουγγοκωλάριοι ζουν για να αποκτήσουν «υψηλές θέσεις» και να αισθάνονται ότι κάνουν λαμπρή καριέρα, ενώ οι σοβαροί άνθρωποι όταν βρεθούν σε κάποια θέση δίνουν ζωή στην κοινωνία. Οι σφουγγοκωλάριοι παρά την χρονολογική τους ηλικία δεν μεγαλώνουν ποτέ. Τους βρίσκει κανείς μονίμως σε συγκεντρώσεις να χειροκροτούν παρελάσεις παραφουσκωμένων εγωισμών. Φτύνουν με την ίδια ευκολία αυτό που μέχρι χθες χειροκροτούσαν ή μεταπηδούν από το ένα κόμμα στο άλλο αν δεν πάρουν για την καριέρα τους αυτό που θέλουν. Γιατί είπαμε, «η καριέρα πάνω απ' όλα!». 

Επειδή οι σφουγγοκωλάριοι έχουν μία εκ βάθους σχέση με την ηλιθιότητα, ουαί και αλίμονο σε αυτόν που αρχίζει να συζητά μαζί τους με κριτική διάθεση για τον πολιτικό του οποίου «σκουπίζουν» τον πισινό. Για να θυμηθούμε εδώ τη σοφή ρήση του Μαρκ Τουέιν: «Μη συζητάς ποτέ δημόσια με ένα ηλίθιο, θα σε κερδίσει με την εμπειρία του και οι τρίτοι μπορεί να μην καταλάβουν τη διαφορά».

Η κοινωνία μας έχει πολλά αποθέματα τέτοιου φυράματος. Κάποιοι κάνουν μεγάλες καριέρες λόγω επιτυχούς άσκησης αυτού του «χαρίσματος» και κάποιοι φιλοδοξούν να τους φθάσουν. Όπου και να φθάσουν όμως είναι χαρακτηρισμένοι. Για τους τρίτους θα είναι οι γνωστοί σφουγγοκωλάριοι ενώ γι' αυτούς που υπηρετούν, θα είναι μονίμως ένα κοινό κωλοσφούγγι. Αλίμονο σ' αυτούς που άφησαν τη ζωή τους να την καθοδηγήσει η ματαιοδοξία της «μεγάλης καριέρας», περνώντας την αναγκαστικά μέσα από τη λογική του «σκουπίζειν» τα οπίσθια των ισχυρών.

Όσο, ιδιαιτέρως, για τους πολιτικούς, το να ενδιαφέρονται για τον αριθμό των ακολούθων και των συνεργατών τους και όχι για την ποιότητα, δηλαδή το να  «αρέσουν» στους σφουγγοκωλάριους, είναι απόδειξη αδυναμίας. Είναι δε πολύ επικίνδυνο για την δημοκρατία ο πολιτικός να αισθάνεται ανώτερος από τους γύρω του και οι γύρω του καιροσκοπικώς να του το δείχνουν. Τότε χάνεται ο ορθολογισμός και ο εποικοδομητικός διάλογος, με αποτέλεσμα η σχέση να μετατρέπεται σε σχέση υποτελείας και διαρκούς επιβεβαίωσης του ισχυρού. Όσο κατάπτυστοι είναι οι σφουγγοκωλάριοι άλλο τόσο καταγέλαστοι είναι οι πολιτικοί που τους ανέχονται, γιατί ο έξυπνος ηγέτης δίδει σημασία όχι στο ποια γνώμη έχουν οι συνεργάτες του γι' αυτόν αλλά ποια γνώμη έχει ο ίδιος γι' αυτούς. Δεν είμαστε τίποτε άλλο εκτός από αυτό που σκεφτόμαστε.

Η αξιοπρέπεια δεν έγκειται στο να κατέχεις περίοπτη θέση αλλά στο να αισθάνεσαι πάνω απ' όλα ελεύθερος. Καλή ψήφο !                                                                                                                                                                                           Δευτέρα 2/9/13            Γιά τήν αντιγραφή   Δημήτρης Ν. Αγγελετάκης

"Δήμος ξενοδόχων Μυκόνου" ;...*

       Μέ "πολλά καπέλα" έχει μπλέξει ο επικεφαλής τής μείζονος αντιπολίτευσης μέ  αποτέλεσμα νά τού δημιουργείται -ενός είδους- "ενδυματολογικό" πρόβλημα καί ένα μικρό "κομφούζιο" σχετικό μέ τήν επιλογή τού "σωστού πίλου", κατά τίς βραδυνές ή καί μεσημεριανές, επίσημες, εξόδους του εξ αιτίας αυτής τής ιδιότητας !

 Στήν γκαρνταρόμπα του, εκτός από μερικά ανεπίσημα τζόκεϋ διαφόρων χρωμάτων καί αποχρώσεων, περίοπτη θέση καταλαμβάνουν τρία επίσημα -καί γι΄αυτό ημίψηλα- μαύρα καπέλα τά οποία  αντιστοιχούν σέ τρία διαφορετικά αιρετά αξιώματα :
α) Τού προέδρου ξενοδόχων Μυκόνου,
β) τού γ.γραμματέα τής πανελλήνιας ομοσπονδίας ξενοδόχων 
καί γ) καί σπουδαιότερο, τού επικεφαλής τής μείζονος αντιπολίτευσης στό Δήμο Μυκονίων.          
Aυτά -τά ημίψηλα-  παρέχουν τή θεμιτή ευχέρεια στόν κάτοχο τους νά τά εναλλάσσει επί τής κεφαλής του, όχι ανεξέλεγκτα αλλά μέ τόν τρόπο πού ορίζουν τά δημοκρατικά "χρηστά ήθη", τό "πρωτόκολλο", η "ετικέτα" (η "εθιμοτυπία") καί τελικά η "έντιμη (εν τιμή) μεταχείρηση τού αξιώματος".
Τό ίδιο, ακριβώς, συμβαίνει σέ όλα τά επίπεδα -καί γιά όλα τά οφφίκια- τής πολιτείας, τόσο στήν πολιτική όσο καί στήν κοινωνική ζωή αυτού τού τόπου ή τουλάχιστον έτσι είναι, ορθό πολιτικά -αλλά καί κοινωνικά αποδεκτό- νά γίνεται. Τά "πράγματα" αυτά, επομένως, έχουν μιά σειρά. Οι "ιδιότητες" πού έχει ο καθένας ακολουθούν, στήν εκπροσώπηση τους, μία λογική ιεραρχία. Διαφορετικά έχουμε πρόβλημα : είτε "εξ αφελείας" είτε "εκ τού πονηρού" (μέ αισθητά περισσότερες  πιθανότητες γιά τή δεύτερη περίπτωση!).
Ο βουλευτής, αίφνης, πού είναι,ταυτόχρονα, καί πρόεδρος τού σκακιστικού ομίλου τής συνοικίας του, παίρνει μέρος στή βουλή καί στίς επίσημες εκδηλώσεις, υποχρεωτικά, μέ τήν μεγαλύτερη ιδιότητα του. Ο πρωθυπουργός, επίσης, όταν έχει κάποιον ξένο προσκεκλημένο στό μέγαρο Μαξίμου, καλεί τούς υπουργούς του οι οποίοι παρίστανται, εκεί, μέ τήν ανώτερη γιά τήν περίσταση ιδιότητα τους, αυτήν τού υπουργού καί όχι μέ οποιαδήποτε άλλη πού -δυνητικά- πιθανόν νά έχουν, όπως πχ. τού προέδρου ή αντιπροέδρου κάποιου επαγγελματικού οργάνου ή καί επιστημονικού ιδρύματος. Τό αυτό συμβαίνει καί μέ τόν αρχηγό τής αντιπολίτευσης. Ο κ. Τσίπρας προσερχόμενος στή βουλή, στίς επίσημες προσκλήσεις καί δεξιώσεις στό πρωθυπουργικό ή προεδρικό μέγαρο, παρίσταται ως αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης καί ως τέτοιος "ομιλεί". Κανείς -εχέφρων- είναι δυνατόν νά φαντασθεί ότι θά μπορούσε νά ευρίσκεται εκεί -καί νά αγορεύει- μέ κάποια άλλη ιδιότητα όπως π.χ. τού μέλους τού τεχνικού επιμελητηρίου ή ως Πολ. Μηχανικός ή τέλος, εκ μέρους τού πολιτιστικού συλλόγου τής γειτονιάς του στήν Κυψέλη.                                        
Η ίδια, ακριβώς, "λογική" ισχύει καί σέ επίπεδο Δήμου όπως, επίσης, καί σέ κάθε άλλο ανώτερο ή κατώτερο πολιτειακό επίπεδο. Αντίθετα, όταν ένας θεσμικός παράγων (όπως είναι π.χ. ο Δήμαρχος, ο πρόεδρος τού Δημ.Συμβουλίου,  ο επικεφαλής τής μείζονος αντιπολίτευσης κτλ.) μιλάει επίσημα "μέ χαρτί"-καί μάλιστα απευθυνόμενος σέ "επίσημο καλεσμένο"- μέ οποιαδήποτε άλλη ιδιότητα  πλήν αυτής πού οι δημότες τού επιφύλαξαν, τότε διαπράττει σοβαρό σφάλμα αξιοπιστίας καί καταχράται τής θέσης καί τής κύριας ιδιότητας του, άθελα  ίσως (άν δέν τό καταλαβαίνει), προσβλητικά, όμως, γιά τούς πολίτες διότι απεμπολεί τό αξίωμα πού τού εμπιστεύθηκαν -καί μέ τό οποίο τόν ετίμησαν- μέ τό νά προτάσσει άλλη ιδιότητα καί άλλα -συντεχνιακά καί μόνον συντεχνιακά- συμφέροντα πού δέν συμπίπτουν, οπωσδήποτε, μέ αυτά τού κοινωνικού συνόλου δηλ.τού "Δήμου", μέ τήν κυριολεκτική καί αρχική  έννοια αυτής τής λέξης.                            

Αυτά είναι πράγματα  πού μπορεί νά περνούν "μισοαπαρατήρητα" πάνω στήν "τούρλα τού Αυγούστου" αλλά έχουν, φεύ, τή σημειολογία τους πού -αμείλικτη όπως είναι- δέν παύει νά δείχνει -εξακολουθητικά καί μελαγχολικά- τήν, μέ αυτά τά δεδομένα, προδιαγραφόμενη πορεία τού νησιού, πάντα πρός τήν ίδια "φορά" καί κατεύθυνση : 
"Eκεί ! εκεί ! στή β !..."                                                                                                        
Δ.Ν.Α.   Τετάρτη   28/8/13                                                                                                            

 *Σημείωση "Νέας Μυκόνου" : Τό κείμενο αυτό γράφτηκε μέ αφορμή τήν επίσημη παρέμβαση τού επικεφαλής τής μειζ. Αντιπολίτευσης -όπως δημοσιεύθηκε στό mykonospress- πού είχε αποκλειστικό περιεχόμενο αιτήματα συμπαθούς κλάδου συμπατριωτών μας, κατά τή διάρκεια  επίσκεψης τού υπουργού Εργασίας στό Δήμο Μυκονίων μετά από επίσημη πρόσκληση τής Δημαρχεύουσας κ. Ειρήνης Γρυπάρη. Η υπογραφή τού κειμένου μέ τήν μή αιρετή ιδιότητα, τού αναπληρωτή γ.γ. τού ΕΟΤ δέν είχε πέσει στήν αντίληψη μας, παρά μόνο σήμερα 30/8 πού αναδημοσιεύουμε τήν επίμαχη παρέμβαση (τέταρτο ημίψηλο καί -αυτή τή φορά- διορισμένο, παρακαλώ, "κυβερνητικό καπέλο", εκτός ...ΑΣΕΠ!) .
Πιστεύαμε στό ελαφρύτερο ατόπημα τής απλής συντεχνιακής εκπροσώπησης τού κλάδου του. Η αδιάψευστη πραγματικότητα είναι δυσμενέστερη. 
Θά αποφύγουμε, πρός τό παρόν, νά σχολιάσουμε αναλυτικά τή νέα -αυτή- "υποτροπή" τών πραγμάτων, αρκούμενοι μόνον στήν υποσημείωση ότι στή Μύκονο τού 2013 τείνει νά λάβει μορφή επιδημίας -μέ απρόβλεπτα αποτελέσματα- η ύπαρξη "μυστικοσυμβούλων" (όπου ΄ναι τό κολυβόζουμο τρέχουν οι μπελεγρίνοι !) από τούς κατά καιρούς διεκδικητές τού "Δημαρχικού θώκου". 
Παρά ταύτα φέρουν ακέραια τήν ευθύνη τών πράξεων τους, αποκλειστικά, οι ίδιοι οι πολιτευόμενοι. 
Ευχόμαστε καί μή χειρότερα.                                                                                                                            "Ν.Μ."  
Παρασκευή 30/8/13

Η παρέμβαση του Α.Φιορεντίνου ενώπιον υπουργού Εργασίας (εντός Δήμου)

Διαβάστε την τοποθέτηση του Α.Φιορεντίνου στην συνάντηση που διεξήχθει νωρίτερα παρόντων και εκπροσώπων των δημοτικών παρατάξεων και δημοτικών Συμβούλων, των αρχών του νησιού.

Σ΄αυτή τήν φωτό κανείς δέν κοιτάει στά ίσια. Πλήν Φιορεντίνου. Συμπτώσεις...

  Ευχαριστούμε, για την… αγαστή συνεργασία. Πράγματι, πρέπει να τονιστεί πως καθόλη τη διάρκεια που προΐστασθε στο υπουργείο Εργασίας έχουμε μια πολύ καλή συνεργασία κάτι που δρα άκρως υποβοηθητικά στην επίλυση των ζητημάτων ευθύνης σας, που απασχολούν τον τουριστικό τομέα
Με την πρόσφατη νομοθέτηση ( ν. 4144/2013) ο τουριστικός τομέας είναι πλέον ισότιμος κοινωνικός εταίρος με τον ΣΕΒ, την ΓΣΕΒΕΕ, την ΕΣΕΕ και από πλευράς εργαζομένων την ΓΣΕΕ. Πρόκειται για την δικαίωση των αγώνων  άνω των 15 ετών και σας ευχαριστούμε για την εξέλιξη αυτή.
Είμαστε συνοδοιπόροι στην προσπάθεια μείωσης της παραβατικότητας στην αγορά εργασίας. Αξίζει να σημειωθεί πως ο τουριστικός τομέας εδώ και χρόνια, πρώτος και ίσως μόνος, έχει ταχθεί υπέρ της υποχρεωτικής καταβολής των δεδουλευμένων των εργαζομένων μέσω των χρηματοπιστωτικών οργανισμών.
Με την πρόσφατη νομοθέτηση στο ν. 4144/2013,  για τους ιδιοκτήτες καταλυμάτων έως 10 δωμάτια και την υπό προϋποθέσεις μη υποχρεωτική εγγραφή τους στον ΟΑΕΕ έγινε ένα αποφασιστικό βήμα σε ένα τεράστιο πρόβλημα που αντιμετώπιζαν οι ιδιοκτήτες πολύ μικρών υποδομών.
Δεν έχει υλοποιηθεί η μνημονιακή δέσμευση για μείωση των εργοδοτικών εισφορών κατά 3,9%. Μια τέτοια κίνηση θα συμβάλλει στην μείωση της ανεργίας καθώς και στη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας των τουριστικών επιχειρήσεων.
Θα πρέπει να επανέλθει η υποχρεωτικότητα των κλαδικών Συλλογικών Συμβάσεων εργασίας, δηλαδή να κηρύσσονται, υπό τις προϋποθέσεις της κείμενης νομοθεσίας γενικώς υποχρεωτικές σε μέλη και μη μέλη σωματίων. Τουλάχιστον οι νέες «αποπληθωρισμένες» ΣΣΕ δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην κηρύσσονται γενικώς υποχρεωτικές. Αξίζει να σημειωθεί πως η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ξενοδόχων υπέγραψε νέα κλαδική σύμβαση διασφαλίζοντας εργασιακή ειρήνη, στον ξενοδοχειακό κλάδο, σε μια πολύ κρίσιμη περίοδο. Η  συμφωνία προβλέπει μείωση του βασικού μισθού της τάξης του 15%, με ταυτόχρονη διατήρηση όλων των επιδομάτων (ακόμη και όσων καταργούνται από το μνημόνιο – Π.Υ.Σ. 2/2012) και χωρίς αλλαγές στα θεσμικά θέματα της προηγούμενης σύμβασης.
Θα πρέπει να επανεξεταστεί το καθεστώς της επιδότησης ανεργίας των ξενοδοχοϋπαλλήλων. Σύμφωνα με το αρ. 39 παρ.1 Ν.3986/2011 από 1.1.2014 τα ημερήσια επιδόματα ανεργίας στην τετραετία δεν είναι δυνατόν να είναι περισσότερα των τετρακοσίων (400) με προφανείς δυσμενείς επιπτώσεις για τους ξενοδοχοϋπαλλήλους.
Ανδρέας Ν Φιορεντίνος
Αναπληρωτης ΓΓ ΕΟΤ
(όπως δημοσιεύθηκε, αποκλειστικά, στό mykonospress)