Δευτέρα, 14 Απριλίου 2014

Συνέντευξη του Γ. Παπανδρέου στην εφημερίδα Corriere Della Sera

H Ιστορία και η υστερία


  Παραπολιτική

Ο Γιώργος Παπανδρέου ήταν ο ηγέτης, στα χέρια του οποίου τον Οκτώβριο του 2009 έσκασε η μεγάλη απάτη-βόμβα των δημοσιονομικών, αποτέλεσμα της διαχείρισης του προκατόχου του Κ. Καραμανλή.

Ο Παπανδρέου τότε, απέναντι στην διεθνή κοινότητα, διάλεξε μια οδυνηρή πορεία διαφάνειας υιοθετώντας το πρώτο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων. Μια ειλικρίνεια η οποία όμως προκάλεσε την πτώση του και σήμερα ακόμη τροφοδοτεί τον εξοστρακισμό του από την ελληνική πολιτική, όπου παραμένει απλός βουλευτής του ΠΑΣΟΚ.

Όμως, τέσσερα χρόνια αργότερα, με την επιστροφή της Ελλάδας στις αγορές, η Ιστορία αρχίζει να τον δικαιώνει.

Αυτά τα λέει (κλίκ εδώ) μια εφημερίδα που τη διαβάζουν καθημερινά περίπου 400.000 άνθρωποι, φυσικά όχι στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα διαβάζουμε Πρώτο Θέμα γιατί το νέο σαρώνει.

Συμβαίνουν κι αλλού...

Επικίνδυνα φαινόμενα παραδημοσιογραφίας στη Λέσβο ...

Προσπάθεια σπίλωσης επαγγελματιών δημοσιογράφων επιχειρήθηκε και πρόσφατα από δύο ιστοσελίδες που δεν απασχολούν δημοσιογράφους στην περιοχή της Λέσβου. Στο στόχαστρό τους βρέθηκε η...
δημοσιογράφος Ανθή Παζιάνου της εφημερίδας ΕΜΠΡΟΣ που… τόλμησε να θίξει τα κακώς κείμενα στο χώρο της υγείας.

Άνθρωποι και Μέσα που καμία σχέση δεν έχουν με την ενημέρωση και τη δημοσιογραφία βάλουν κατά της δημοσιογραφικής έρευνας και δημιουργούν ευρύτερη σύγχυση μέσω της αναπαραγωγής.
 Το Δ.Σ. της Ενωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Πελοποννήσου Ηπείρου Νήσων καταγγέλλει την προσπάθεια σπίλωσης και τονίζει προς κάθε κατεύθυνση ότι δεν σκοπεύει να ανεχθεί φαινόμενα παραδημοσιογραφίας που έχουν βρει πρόσφορο..  έδαφος στην Ελλάδα της κρίσης και θα βρεθεί απέναντι σε κάθε προσπάθεια «αντιποίησης» της δημοσιογραφικής ιδιότητας που εξυπηρετεί σκοπούς που καμία σχέση δεν έχουν με την ενημέρωση του πολίτη.

zoornalistas.blogspot

Το Μνημόνιο που (δεν) σκίστηκε



  ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΛΛΙΤΣΗΣ

                                       ΑΝΑΛΥΣΗ
Κώστας ΚαλλίτσηςΑλλοι σκίζουν τα μνημόνια και άλλοι σκίζουν τα ρούχα τους επειδή η χώρα δανείστηκε 3 δισ. από τις διεθνείς αγορές. Πέντε σύντομα σχόλια:

(α) Η επιτυχής έκδοση του 5ετούς ομολογιακού δανείου σημαίνει «ολική επιστροφή στις αγορές»; Οχι, σημαίνει ότι η χώρα έκανε ένα πρώτο μικρό βήμα στη δημιουργία αγοράς ομολόγων του Δημοσίου μέσω της σταδιακής έκδοσης ομολόγων με ποικίλες διάρκειες, ώστε οι αγορές να μπορέσουν να τιμολογήσουν τη χώρα μας, με τη φιλοδοξία μακροπρόθεσμα να καταστούμε ικανοί να εξυπηρετούμε το χρέος με δικές μας δυνάμεις. Την Πέμπτη, έγινε ένα πρώτο, τεχνικού χαρακτήρα βήμα με συμβολική σημασία, σε αυτήν την κατεύθυνση. Η πορεία μέχρι να γίνουμε «αυτεξούσιοι» είναι μακρά και εξαρτάται από πολλούς παράγοντες.

(β) Οι αγορές αποφάσισαν να μας δανείσουν επειδή καταλήξαμε σε συμφωνία με την τρόικα, υλοποιήσαμε πολλά από αυτά που μας υπέδειξε, αντιμετώπισε με κατανόηση την παράκλησή μας να υλοποιήσουμε τα υπόλοιπα μετά τις ευρωεκλογές και ενέκρινε τη δόση των 8,3 δισ. ευρώ. Μας δάνεισαν επειδή συμφωνήσαμε να συνεχίσουμε να εφαρμόζουμε το Μνημόνιο – ούτε το έσκισαν ούτε το σκίσαμε. Δεν τους ειπώθηκε «δώστε δάνεια για να ξαναβρούμε το επίπεδο ζωής πριν από το 2010» ούτε, βέβαια, για «να ξαναγίνουμε η Ελλάδα που ξέρατε». Αν τους το έλεγαν, δεν θα μας δάνειζαν. Γι’ αυτό, δεν το είπαν.

(γ) Η επιτυχία της έκδοσης σημαίνει ότι οι αγορές κήρυξαν βιώσιμο το χρέος μας; Οχι. Οι αγορές είδαν μια εξαιρετικά επικερδή και ασφαλή τοποθέτηση. Ασφαλή, όχι επειδή έγινε με το αγγλικό δίκαιο (πώς αλλιώς θα γινόταν, αφού είχαμε «κουρέψει» τα ομόλογα με το PSI;) αλλά επειδή μας στηρίζει η τρόικα, επειδή δεν έχουμε άλλες πληρωμές μέχρι το 2022 (τα μικρά ποσά προς ΔΝΤ θα μας δανείζει το ίδιο το ΔΝΤ για να τα εξοφλούμε) και, κυρίως, επειδή το 85% του χρέους μας είναι προς άλλα κράτη. Το επιτόκιο που έδωσαν οι αγορές δεν τιμολογεί παρά μόνο το 15% του χρέους, που το κατέχουν ιδιώτες και είναι διαπραγματεύσιμο στις αγορές.

(δ) Ως εκ τούτου, είναι παραπλανητική η σύγκριση με το επιτόκιο που δανειζόμασταν το 2010 ή με εκείνο με το οποίο δανείστηκαν η Ιρλανδία και η Πορτογαλία (και, μάλιστα, όχι σε συνθήκες άπλετης διεθνούς ρευστότητας). Το 2010, όλο το χρέος μας κατείχαν ιδιώτες και ήταν διαπραγματεύσιμο στις αγορές. Οπως είναι και το 90% περίπου του χρέους της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας. Το επιτόκιο, η τιμολόγηση του κινδύνου, είναι διαφορετική όταν το 85% του χρέους σου ανήκει σε άλλα κράτη, άρα είναι εκτός διαπραγμάτευσης, και τελείως διαφορετική όταν όλο το χρέος σου είναι διαπραγματεύσιμο στις αγορές.

(ε) Η σύγκριση με Πορτογαλία και Ιρλανδία είναι παραπλανητική και για λόγους ουσίας. Δεν βγαίνουμε στις αγορές με «εφάμιλλους ή καλύτερους όρους» (εκείνες βγήκαν, εμείς ακροπατούμε...) αλλά με σημαντικά χειρότερους: Η Ελλάδα μπήκε στην κρίση με 12,6% ανεργία κι έχει 27,3% ενώ η Ιρλανδία με 13,9% κι έχει 13,1%, η Πορτογαλία με 12% κι έχει 16,5%. Στην Ελλάδα μειώθηκαν οι επενδύσεις 40%, στην Ιρλανδία 6%, στην Πορτογαλία 30%. Η Ελλάδα έχασε 22% του ΑΕΠ της, η Ιρλανδία κέρδισε 4,6%, η Πορτογαλία έχασε μόνο 4,4%. Οι εξαγωγές των άλλων δύο αυξάνονται, οι ελληνικές μειώθηκαν 2,8% το τελευταίο 12μηνο – κακός οιωνός για τη διατηρησιμότητα της ισορροπίας στο ισοζύγιο πληρωμών.

Αν, όμως, η ασκούμενη πολιτική είναι αδιέξοδη, ένα δάνειο από τις αγορές δεν δικαιολογεί πανηγυρισμούς.
kathimerini.gr