Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2015

Το ρήγμα της συνοχής και το τέλος της ανοχής

Tvxs Ανάλυση

tvxs.gr | 20 Νοε. 2015

Δυο διαγραφές, των Στάθη Παναγούλη και Νίκου Νικολόπουλου, και μια σοβαρή πολιτική απώλεια, του Γαβριήλ Σακελλαρίδη, σηματοδοτούν το πρώτο ρήγμα συνοχής και, ταυτόχρονα, το τέλος της ανοχής στην κυβέρνηση Τσίπρα. Και το νομοσχέδιο για τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας γίνεται ο σταθμός που μπορεί να επαναπροσδιορίσει πολιτικές στρατηγικές, συσχετισμούς και εξελίξεις μέσα στους επόμενους μήνες.
Το ρήγμα της συνοχής περιορίζει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία στους 153 βουλευτές, αφήνει στην κυβέρνηση τα πρώτα βαθιά μνημονιακά της τραύματα και την οδηγεί με όρους αυξημένης πολιτικής αβεβαιότητας στις κρίσιμες αναμετρήσεις του ασφαλιστικού, του φορολογικού των αγροτών και του δεύτερου κύματος ρύθμισης των κόκκινων δανείων.
Σ’ αυτό τον ισχυρό κλυδωνισμό το Μαξίμου απαντά διά του τέλους της ανοχής: Το μήνυμα εστάλη με κατ’ εξοχήν συμβολικό τρόπο με την αναγκαστική παραίτηση Σακελλαρίδη και σφραγίστηκε με την διαγραφή Παναγούλη – την πρώτη διαγραφή επί των ημερών της αριστερής κυβέρνησης. «Όλοι γνώριζαν πολύ καλά τι προέβλεπε η συμφωνία και όλοι γνώριζαν τι έπεται όταν κατέβαιναν υποψήφιοι, με λίστα, στις εκλογές. Όποιος διαφωνεί, παραιτείται και παραδίδει την έδρα», τόνιζαν αργότερα, μετά την ψηφοφορία στη Βουλή, κυβερνητικές πηγές.
Ωστόσο, ακόμη και στο πρωθυπουργικό επιτελείο γνωρίζουν και αναγνωρίζουν πως το ζήτημα δεν είναι απλά πειθαρχικό, ούτε μόνον αριθμητικό. Πέραν των Στάθη Παναγούλη και Νίκου Νικολόπουλου των ΑΝΕΛ, χθες υπήρξαν τουλάχιστον δύο με τρεις βουλευτές ακόμη, που η ψήφος τους δεν θεωρείτο απολύτως δεδομένη, ενώ πολλοί περισσότεροι είναι εκείνοι που εκφράζουν εντεινόμενους προβληματισμούς στις συνεδριάσεις των κομματικών οργάνων.
Στην αίθουσα της Ολομέλειας υπήρξαν ψήγματα αγωνίας, για παράδειγμα, έως ότου ακουστεί το «Ναι» της Βάσως Κατριβάνου και του Χρήστου Καραγιαννίδη, ενώ από το πρωί ο γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας και οι κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ είχαν διαρκείς επικοινωνίες ζύμωσης και κατευνασμού με πολλούς βουλευτές.
Εάν, δε, στην καταγραφή των απωλειών οι δύο διαγραφές είναι εκείνες που μετρούν περισσότερο στην κοινοβουλευτική αριθμητική, η αποπομπή Σακελλαρίδη είναι εκείνη με το μεγαλύτερο πολιτικό βάρος. Η διαφοροποίηση, κατόπιν μακράς αποστασιοποίησης, του πρώην κυβερνητικού εκπροσώπου αντανακλά και την βαθιά αμηχανία που εξακολουθεί να προκαλεί, σε μια μερίδα τουλάχιστον στελεχών του κόμματος, η συνθηκολόγηση με τους δανειστές και τα δύσκολα μέτρα που έρχονται.
«Το ερώτημα δεν είναι εάν υπάρχουν βουλευτές πρόθυμοι να ρίξουν την κυβέρνηση, δεν υπάρχει τέτοιο ζήτημα. Το ερώτημα είναι ποια ουσιαστική στρατηγική διεξόδου μπορεί να παράξει σύσσωμη μια κυβέρνηση που αίρει το πολιτικό βάρος μέτρων εντελώς ασύμβατων και με τις κοινωνικές αντοχές και με τις ιδεολογικές αρχές της», έλεγε χαρακτηριστικά χθες το βράδυ στη Βουλή στέλεχος προερχόμενο από τους κύκλους των «προβληματισμένων».
Αυτοί οι κύκλοι δεν είναι συντεταγμένοι, δεν σηματοδοτούν καμία συμπαγή κίνηση αμφισβήτησης από την πλευρά των «53» - όπως, άλλωστε, διαβεβαίωναν χθες και συνεργάτες του Γαβριήλ Σακελλαρίδη -, αλλά είναι και απρόβλεπτοι σε ό,τι αφορά τα όρια των αντοχών τους στην κοινωνική πίεση και την στροφή στον πολιτικό ρεαλισμό.
Γνωρίζοντας αυτά τα δεδομένα, το Μαξίμου αναζητά διόδους αποσυμπίεσης και πολιτικές ανάσες πριν από το επόμενο crash test – ένα crash test που έχει ως ντε φάκτο μεγαλύτερη πρόκληση το ασφαλιστικό. Ένα από τα σενάρια που διερευνώνται είναι να παραπεμφθεί για αργότερα, ίσως και για τις αρχές του 2016, η ασφαλιστική μεταρρύθμιση, η συναίνεση των πιστωτών σε κάτι τέτοιο όμως, κάθε άλλο παρά δεδομένη θεωρείται.
Στην κυβέρνηση ποντάρουν στο γεγονός ότι ορισμένα τουλάχιστον κέντρα στην Ευρώπη θέλουν όντως σ’ αυτή τη συγκυρία – και για λόγους γεωπολιτικούς και ασφαλείας – την πολιτική σταθερότητα στην Ελλάδα και την στήριξη της κυβέρνησης Τσίπρα. Και, στο πλαίσιο αυτό, επισημαίνουν και τα εύσημα που έσπευσε να απονείμει χθες το βράδυ για την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου ο επίτροπος Πιερ Μοσκοβισί.
Ταυτόχρονα όμως γνωρίζουν ότι έτερα κέντρα, εντός και εκτός συνόρων, βλέπουν την συρρικνωμένη κυβερνητική πλειοψηφία ως χρυσή ευκαιρία για την επαναπροώθηση των σεναρίων είτε των οικουμενικών πολιτικών σχημάτων, είτε της συγκυβέρνησης με τις «εφεδρείες» του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού – προοπτική που, αυτή τη στιγμή τουλάχιστον, δεν είναι καν η έσχατη που θα επιθυμούσε το Μαξίμου…

Η γενικευμένη ειρήνη στην Μέση Ανατολή είναι η μόνη λύση. Ένα άρθρο του Γάλλου φιλοσόφου Edgar Morin στη Le Monde

Η άποψη

Edgar Morin
tvxs.gr | 20 Νοε. 2015
Μόνο μια γενικευμένη ειρήνευση μπορεί να θέσει τέλος στην βία στην Μέση Ανατολή και στο εξής και στην Γαλλία.
Δεν πρόκειται πλέον για τρομοκρατικές ενέργειες. Με μία μαζική δολοφονική δράση, η οποία εκτυλίχθηκε σε έξι σημεία ταυτοχρόνως, η στρατηγική, και ως εκ τούτου ο πόλεμος, εισέβαλε στο Παρίσι. 
Πρώτα υπήρχαν κάποιοι σκόρπιοι αντάρτες του «Ισλαμικού Κράτους» (Νταές) εδώ κι εκεί.  Τώρα, το Νταές έχει έρθει στο σπίτι μας. Δεν πρόκειται για έναν θρησκευτικό πόλεμο. Πρόκειται για τον πόλεμο μιας φανατικής αίρεσης, που προέρχεται από το Ισλάμ και μάχεται εναντίον κάθε κοινωνίας, ακόμη και μουσουλμανικής, εάν αυτή δεν χαρακτηρίζεται από θρησκευτικό απολυταρχισμό.
Ας υπενθυμίσουμε ότι αν και οι πηγές του Νταές μπορούν να αναζητηθούν, ενδογενώς, στο Ισλάμ, καθώς αποτελεί μια δαιμονική του μειονότητα που πιστεύει πως μάχεται εναντίον του Δαίμονα, είναι κυρίως η Δύση και η αμερικανική της έκφανση, που λειτούργησε ως μαθητευόμενος μάγος, απελευθερώνοντας τις τυφλές δυνάμεις του κακού, που μαίνονται έκτοτε.
Ας προσθέσουμε επίσης, ότι ακόμη κι αν έχουμε δίκιο, πρέπει να πάψουμε να θεωρούμε εαυτούς αγίους. Μπορούμε να συνεχίσουμε να καταγγέλλουμε τα ειδεχθή τους εγκλήματα κι εδώ κι εκεί πέρα, δεν μπορούμε όμως να εθελοτυφλούμε, αναφορικά με τις δικές μας αβελτηρίες. Διότι κι εμείς μεταχειριζόμαστε, με τον δικό μας δυτικό τρόπο, σφαγές και τρομοκρατία, καθώς τα εναέρια πλήγματα, είτε προέρχονται από επανδρωμένα βομβαρδιστικά είτε από μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones), δεν στοχεύουν στρατιωτικούς στόχους, αλλά κατά βάση άμαχο πληθυσμό.
Δεν μπορούμε να κάνουμε πόλεμο  για να καταστρέψουμε το λεγόμενο Ισλαμικό κράτος εντός της Γαλλίας, παρά μόνον εάν μετατραπούμε σε αστυνομοκρατούμενο και στρατοκρατούμενο κράτος. Τι χρειάζεται λοιπόν, για να διεξάγουμε έναν αποτελεσματικό πόλεμο εναντίον του;  Η απάντηση είναι απλή: να κάνουμε ειρήνη στην Μέση Ανατολή. 
Ένας άστοχος συνασπισμός 
Ο γόνιμος ρόλος της Γαλλίας θα συνίστατο στο να μην συνοδεύει τα αμερικανικά πλήγματα, που κατά κανέναν τρόπο δεν μπορούν να οδηγήσουν σε νίκη, να μην συμμετέχει σε έναν άστοχο συνασπισμό, που δεν περιλαμβάνει παρά ένα μέρος των εχθρών του Νταές, αλλά στο να προσπαθήσει να επιτύχει έναν γενικότερο συνασπισμό, αποτελούμενο από τους  λιγότερο βάρβαρους (συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας, του Ιράν και ημών), εναντίον του πιο βάρβαρου όλων. Θα συνίστατο στο να μην απαιτεί την εξουδετέρωση του Μπασάρ Αλ - Ασάντ, ως προαπαιτούμενο για να πάψουν οι σφαγές στην Συρία, αλλά το τέλος των σφαγών, ως το απόλυτο προαπαιτούμενο. Και καθώς ο σύριος τύραννος έχει παγιωθεί στην Συρία, πόσες χιλιάδες, πόσες μυριάδες νεκροί θα χρειαστούν επιπλέον, έως ότου  εξαφανιστεί τελικά ο Μπασάρ; 
Ο καλός ρόλος για την Γαλλία, θα ήταν να συμφιλιώσει τους κ.κ. Πούτιν και Ομπάμα, να συνασπίσει τα σουνιτικά έθνη ή τις σουνιτικές οργανώσεις με τα αντίστοιχα σιιτικά, εναντίον του κοινού και πιο επικίνδυνου εχθρού, που είναι το Νταές και τούτο δια μέσου μιας κατάπαυσης του πυρός στην Συρία και το Ιράκ. 
Θα ήταν πιο εποικοδομητικό για την Γαλλία, να μην συντάσσεται με την ανόητη αξίωση επανασύστασης του Ιράκ, του οποίου το κράτος και το έθνος έχουν αθεράπευτα διασπαστεί από τον πόλεμο Μπους, να μην ονειρεύεται την επανασύσταση της Συρίας, αλλά να εξαγγείλει ειρηνευτικούς στόχους, οι οποίοι και θα αποτελούσαν την μοναδική δυνατή απάντηση στο Χαλιφάτο του Τρόμου. Όπως αυτός μιας Συνομοσπονδίας της Μέσης Ανατολής, η οποία θα σεβόταν τις τόσο  διαφορετικές θρησκείες, λατρείες και πολιτισμούς της περιοχής, σταματώντας έτσι την αιμορραγία των μειονοτήτων.
  
Καταλήγοντας, θεωρούμε ότι ο πόλεμος εναντίον του Νταές θα κερδηθεί, όχι μόνον μέσω της ειρήνευσης στην Συρία, αλλά και μέσω της ειρήνευσης στα προάστια. Διότι καμία προσπάθεια δεν έχει γίνει σε συνεχόμενη βάση και εις βάθος για πραγματική ενσωμάτωση. Ούτε εντός του έθνους, μέσα από ένα σχολείο που θα διδάσκει την ιστορική φύση της Γαλλίας, που είναι πολυπολιτισμική, ούτε εντός της κοινωνίας, μέσα από τον αγώνα ενάντια στις διακρίσεις. Να προσθέσουμε ότι η ειρήνευση στην Συρία θα κατασιγάσει την φαντασίωση του εξαγνισμού και της σωτηρίας δια της αυτοθυσίας και της αφοσίωσης, η οποία συνδέοντας ρομαντισμό και φανατισμό, εξώθησε και εξακολουθεί να εξωθεί τα νεαρά άτομα στον φοβερό δρόμο της ένοπλης μάχης. 

Σκίτσο του Δημήτρη Χαντζόπουλου (20.11.15)

Το σκίτσο της ημέρας από τον Δημήτρη Δημαρέλο



Εκτός ΑΝΕΛ ο Νικολόπουλος

Ψήφισε «Όχι»-Δεν παραδίδει την έδρα

nikolopoulos1 

Εκτός της κοινοβουλευτικής ομάδας των ΑΝΕΛ τέθηκε ο βουλευτής Αχαΐας Νίκος Νικολόπουλος, ο οποίος ψήφισε «Όχι» στο πολυνομοσχέδιο με τα προαπαιτούμενα.
Ο κ. Νικολόπουλος, όπως είχε προαναγγείλει, ψήφισε κατά του πολυνομοσχεδίου με τα προαπαιτούμενα.
Παρά την αντίδραση του Πάνου Καμμένου ο βουλευτής, που συνεργάζεται με τους ΑΝΕΛ, έχει ξεκαθαρίσει πως θα κρατήσει την έδρα και δεν θα την παραδώσει.
Με την εξέλιξη αυτή η κυβερνητική πλειοψηφία μειώνεται στους 154 βουλευτές.
matrix24.gr

Χάνει το καλοκαίρι η Fraport


EUROKINISSI/ΜΠΟΝΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ
H σύμβαση παραχώρηση θα υπογραφεί στο τέλος του έτους, ενώ η διαχείριση των αεροδρομίων θα γινει το τελευταίο τρίμηνο του 2016.