Η πτήση με το αερόστατο, για πολλούς από εμάς, αποτελεί ένα παιδικό όνειρο. Αλλωστε, ποιος δεν έχει διασχίσει νοερά την αφρικανική ήπειρο σε πέντε εβδομάδες με ένα αερόστατο, διαβάζοντας το ομότιτλο μυθιστόρημα του Ιουλίου Βερν.
Και ενίοτε τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα. Βρισκόμαστε σε έναν υπαίθριο χώρο, νοτιοδυτικά της πόλης της Καλαμπάκας. Το πρώτο που μαθαίνω είναι ότι, ανάλογα με την κατεύθυνση των ανέμων, καθορίζεται και το σημείο απογείωσης του αερόστατου. Κοιτώντας βόρεια και ανατολικά, διακρίνονται οι πελώριοι βράχοι των Μετεώρων, που στέκουν επιβλητικοί, αιώνες τώρα, ανάμεσα στα όρη Κόζιακας και Αντιχάσια. Το προσωπικό, με γρήγορες κινήσεις, ξεδιπλώνει το πανί το οποίο φουσκώνει με τη βοήθεια θερμού αέρα και μέσα σε λίγα λεπτά μετατρέπεται σε ένα τεράστιο μπαλόνι, ο πιλότος βρίσκεται στη θέση του και η επιβίβαση στο καλάθι γίνεται ταχύτατα. Η άνωση του αερόστατου είναι τόσο μαλακή, που, πριν ακόμα το συνειδητοποιήσουμε, βρισκόμαστε στον αέρα.
Από ψηλά τα σπίτια μοιάζουν με σπιρτόκουτα, όπως λέει και ο Κώστας Χατζής, και είναι η γη σαν ζωγραφιά. Η φύση άλλωστε είναι ο τέλειος δημιουργός, κάτι που εύκολα αντιληφθήκαμε από το υπέροχο θέαμα που άρχισε να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μας.
Αριστερά μας, και από τα βάθη της Πίνδου, ξεπροβάλλει ο ποταμός Πηνειός και μπροστά μας απλώνεται το προ εκατομμυρίων χρόνων δημιούργημά του, οι μεγαλοπρεπείς επιβλητικοί βράχοι των Αγίων Μετεώρων, που δεσπόζουν αγέρωχοι πάνω από την πόλη της Καλαμπάκας. Αυτό το μεγαλούργημα της φύσης, η πέτρινη πολιτεία, που αποτελείται από οκτακόσιους και πλέον βράχους, δεν είναι μόνο ένα από τα πιο θαυμαστά μνημεία της ανθρωπότητας, αλλά και ένα από τα σπουδαιότερα μνημεία της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Από το 1100 μ.Χ. περίπου, οπότε σκαρφάλωσαν στις...
